Dé vereniging voor patiënten met niet-aangeboren hersenletsel en hun naasten

Word lid
Home » Actueel » Nieuws » Door de ogen van een ambassadeur

Door de ogen van een ambassadeur

Ik ben Brigitte Steenbakkers Gevers, 58 jaar en bijna 42 jaar samen met Jos. Wij hebben 2 zonen en schoondochters en kleinkinderen. Wij wonen sinds 3 jaar in Uden.

Hoe en wanneer heb je NAH-gekregen?

Ik heb geen NAH, maar ik ben mantelzorger van Jos, mijn echtgenoot. Op 23 juni 2010 (hoe typerend, de dag van de overprikkeling) kreeg Jos een bedrijfsongeval; hij viel van grote hoogte van de steiger. Na 3 dagen ziekenhuis kwam hij thuis en toen begon voor ons het gepuzzel die we geen van allen konden leggen. Vele onderzoeken later, een revalidatietraject verder en inmiddels afgekeurd voor zijn werk, werd het ons duidelijk dat dit het was. Op een gegeven moment zag Jos het niet meer zitten: van altijd maar bezig zijn veranderde hij in een dood vogeltje dat op de bank zat. Jos is opgenomen geweest in Huize Padua in Boekel en daar is letterlijk en figuurlijk voor hem opnieuw de lente begonnen. Een voorwaarde om naar huis te kunnen gaan was dat er dagbesteding voor hem geregeld zou worden. Hij gaat nog steeds 3 dagen in de week met veel plezier hier naar toe.

Voor mij zijn deze dagen een uitkomst: ik heb een eigen praktijk als pedicure en werk 2 dagen in de week als Jos er niet is. De 3e dag is voor mij om bij te tanken en kan ik ongehinderd de dingen doen die niet mogelijk zijn als Jos thuis is: winkelen, huishouden, op visite gaan e.d. Ik heb geleerd om goed voor me zelf te zorgen en dat gaat me inmiddels goed af. Tot september 2019 was ik samen met mijn broer ook mantelzorger voor mijn moeder. Zij heeft een dag nadat Jos van de steiger was gevallen een CVA gekregen en was vanaf dat moment rolstoelafhankelijk. Na haar CVA heeft zij tot aan haar overlijden in een verpleeghuis gewoond.

Waarom ben je aan de ambassadeurstraining begonnen?

Naast dat ik heel graag zorg voor een ander, schrijf ik korte blogs over wat wij hebben meegemaakt en nog meemaken, als NAH-getroffene en als mantelzorger. Maar het liefst wil ik andere mantelzorgers van NAH-getroffenen terzijde staan: een luisterend oor bieden, de weg wijzen in de wirwar van regels, het zoeken naar hulp, de balans vinden in hun nieuwe leven. Een aanspreekpunt zijn voor als er vragen zijn en samen een antwoord vinden wat het best bij een situatie past. Handvatten en inzicht krijgen van een ervaringsdeskundige is echt niet overbodig. Wij hebben na 10 jaar aardig wat ervaring opgedaan en ik wil mijn ervaring graag inzetten voor anderen. Ik overwoog om een cursus coaching te doen. Op dat moment kwam ik in contact met patiëntenvereniging Hersenletsel.nl en zij boden mij de kans om deel te nemen aan de ambassadeurstraining. 

Wat heeft de training je tot dusver gebracht?

Vanaf de eerste middag ben ik erg blij met deze training. Het geeft mij inzicht in wat er allemaal nog mogelijk is wanneer je getroffen bent door NAH. Maar wat mij het meest opviel was de onderlinge samenhorigheid in de groep. In de groep zijn we allemaal gelijk, wat de een niet kan, doet de ander dan wel. We vullen elkaar aan, het gaat vanzelfsprekend. Hier ligt volgens mij ook de kracht van deze groep. Maar ook hoe je op een positieve wijze feedback kan geven aan een ander. Op welke wijze je je kan inzetten voor een ander. Daar heeft de wereld echt behoefte aan. Voorheen was ik als ziekenverzorgende betrokken bij de getroffenen, nu ben ik mantelzorger en partner.

Kun je iets leuks zeggen over de groep? (Hoe ervaar je de groep?)

De saamhorigheid en de kracht die ervan uitgaat ervaar ik als heel fijn. We hebben allemaal, de getroffenen en de mantelzorgers, een verhaal te vertellen. In de paar trainingen die hebben plaatsgevonden heb ik ervaren dat ongeacht de oorzaak van het NAH en de wijze hoe eenieder hier mee omgaat, er wederzijds respect voor elkaar aanwezig is. Onze kracht wordt ingezet om onze competenties te versterken en hier draait het allemaal om.

Wat wil je uiteindelijk bereiken na deze training? (Wat wil jij gaan doen als ambassadeur?)

Voor mij zou het mooi zijn wanneer ik meer van mezelf zou mogen laten zien als mantelzorger van een NAH-getroffene. Het verhaal van de mantelzorger van een NAH-getroffene wordt vaak niet gehoord en aan ons wordt niet gevraagd hoe het met ons gaat.  Voor mij is dat een reden om hier meer aandacht en bekendheid voor te krijgen.

Binnenkort ga ik met de regio-ondersteuner van Noord-Brabant de mogelijkheid bespreken om lotgenotenbijeenkomsten te organiseren voor mantelzorgers van NAH-getroffenen in mijn woonplaats Uden.