Dé vereniging voor patiënten met niet-aangeboren hersenletsel en hun naasten

Word lid
Home » Actueel » Nieuws » Petra de Jonge – Oosterweghel, ambassadeur van Hersenletsel.nl

Petra de Jonge – Oosterweghel, ambassadeur van Hersenletsel.nl

Ik ben Petra de Jonge-Oosterweghel, 49 jaar, getrouwd en moeder van een zoon van 12. Voor mijn hersenletsel was ik verpleegkundige op de hartbewaking en had ik een druk sociaal leven.

Op zondag 9 dec 2013 kreeg ik een hersenbloeding, dit wist ik echter niet en op donderdag 12 dec is deze diagnose pas gesteld. Uit onderzoek bleek het door een fistel te komen, deze werd gemobiliseerd en daarop kreeg ik ook een infarctje. Ik heb in het totaal 2,5 week in het ziekenhuis gelegen en de dag voor kerst mocht ik naar huis. Een maand later kreeg ik epileptische aanvallen. Na veel gepuzzel met medicatie is dat nu onder controle.

Ik ben ambassadrice van hersenletsel.nl geworden toen ik op facebook zag, dat ze mensen zochten. Zelf heb ik informatie en ervaringsverhalen van anderen gemist. In het begin zit je nog in de “overlevingsmodus” je wordt een beetje geleefd. Je krijgt een hoop informatie over je heen gestrooid en je probeert naar alles te luisteren. Want als je dat doet komt het allemaal weer goed en zo erg is het niet toch? Daarna komt je tijd in het revalidatiecentrum, dan begint de harde waarheid wat meer tot je door te dringen, hoezo word ik niet meer beter??? Heb je het nu echt over mij??? Je houdt rekening met die tips en aanwijzingen die ze je geven en doet hard je best om alles op te volgen, maar het echt door dringen, het echte gevoel erachter, de echte gevolgen die het gaat hebben voor je leven, dat heb je dan nog niet door.

En dan begint het, het leven zonder hulp, zonder revalidatie, zonder je werk, zonder de dingen die je vroeger kon en gewoon was, zonder de persoon die je eigenlijk was. Ondanks dat ik heel veel lieve mensen om me heen heb, die er altijd voor me zijn, is het vooral een "gevecht ”met jezelf.

Hoe ga je dan verder en wat is het dan mooi als je met mensen kan praten, mensen die het zelf mee hebben gemaakt, of een geliefde in hun omgeving hebben en gewoon begrijpen wat je bedoelt. Snappen wat je doormaakt.

Graag wil ik zo iemand zijn, niet om mijn eigen verhaal te vertellen, maar om de ander te helpen om de NAH in zijn leven een plekje te kunnen geven, hem bij te kunnen staan bij de problemen die hij ervaart, al is het maar een klein beetje.

De groep van nieuwe ambassadeurs West- en Noord-Brabant zijn een groep mannen en vrouwen die allemaal NAH hebben. Het zijn mensen die anderen willen helpen en hiervoor willen gaan. Ieder wil op zijn eigen manier een bijdrage gaan leveren aan de organisatie en aan de mensen die hun hulp vragen.

In de trainingen leren we hoe we voor een groep moeten spreken, iets wat niet zo makkelijk is, maar ook dat we mogen laten zien wie we zijn. Dat we personen zijn met NAH, die soms moeilijk uit hun woorden kunnen komen, of ergens moeite mee hebben. We herhalen steeds waar de organisatie voor staat, zodat dit door herhaling in het geheugen blijft en wij dit ook door kunnen vertellen.

Ik hoop dat ik na de training mensen bij zal kunnen staan en helpen met de NAH een plekje in hun leven te geven.