Het leven houdt niet op na een herseninfarct. Als iemand dat weet, dan is het de boomlange dierenarts Peter Bracht wel. Zijn levenslust overwint alles. In deze blogpost vertelt Peter over hoe hij zijn grenzen leert kennen, geniet van kleine overwinningen en zelfs na zwaar hersenletsel manieren vindt om actief en betrokken te blijven.
Bij de uitgang van het NU-gebouw van de Vrije Universiteit in Amsterdam nemen Erik Scherder en ik afscheid. Ik ben te gast geweest bij een college van Erik voor de masterstudenten klinische neuropsychologie om te vertellen over mijn leven met de gevolgen van mijn hersenknetter in 2017.
Hij drukt mij een VVV-cadeaukaart in de hand en we nemen afscheid met een handdruk.
“Dankjewel, jongen.”
“En jij bedankt voor deze mooie ervaring. Anytime, je mag mij altijd vragen. Tot zondag.”
“Ja… tot zondag.”
En weg is hij weer, op naar de volgende les. Tot zondag? Ja, zondag is de Tikkende Klok Challenge op het circuit van Zandvoort. Ik was van plan om het circuit van 4 kilometer tien keer rond te lopen, een hele inspanning. Maar dat zorgt voor ongerustheid bij mijn bezorgde vrouw en moeder, en mijn cardioloog heeft ook haar bedenkingen: mijn gezondheid is niet optimaal en mijn gestel is broos.
Omdat ik zwaar hersenletsel heb en omdat mijn vaten van mindere kwaliteit zijn door het syndroom van Marfan, een erfelijke bindweefselziekte, loop ik risico. Dit syndroom was indirect de oorzaak van mijn hersenknetter: de thrombus ontstond in een halsslagader die tijdens een paar potjes intensief basketballen inscheurde.
Bij de sportcardioloog bij Basalt in Leiden heb ik vorig jaar een fietstest gedaan. Daaruit bleek dat ik bij een hartslag van 135 of hoger een dusdanig hoge bloeddruk had dat ik risico liep op schade in een willekeurige arterie in mijn lijf. Ik mocht de tien rondjes doen, mits ik de hartslag regelmatig zou controleren en na iedere ronde even zou pauzeren om de bloeddruk te laten meten.
“Wat een gedoe,” was de reactie van Erik, die op zijn Instagram deze actie bekendmaakte en mij zo op het idee bracht om mee te doen. “Waarom loop je niet net als ik gewoon één ronde? Dat is veel gezonder!”
Dus… ik ben overstag en loop vandaag één ronde op het circuit van Zandvoort. Samen met Erik. Gezellig. Ik kijk er echt naar uit. Benieuwd hoe het weer is. Als ik klaar ben, bel ik Mick Boskamp om bij te kletsen met een etentje ergens in Zandvoort.
Dit wordt in ieder geval een topdag, en ik weet nu zeker dat ik heelhuids de morgen haal omdat ik zo wijs ben om de grenzen deze keer niet op te zoeken, zoals ik duidelijk over de grens ging die avond voor de hersenknetter daar in de sporthal De Fluit. Op maandagavond 12 juni 2017. De laatste dag waarop ik werkte als dierenarts in de mooiste kliniek van de wereld en de laatste keer dat ik aan het ballen was, zestien jaar na de knieblessure die het einde betekende van mijn leven als actief speler van deze geweldige sport.
De Tikkende Klok Challenge vindt plaats om aandacht te genereren voor de erfelijke hartziekte PLN en om geld in te zamelen voor onderzoek naar behandeling en preventie. Voor meer informatie: www.tikkendeklokchallenge.nl.
Erik en ik hebben inderdaad samen een uur kletsend over het circuit gelopen. Eén ronde, ruim 4 kilometer, en dat is nú al een tijdje mijn gemiddelde snelheid bij het lopen. Met EVO- en orthopedische schoenen. Ik heb ervan genoten.
