Het leven houdt niet op na een herseninfarct. Als iemand dat weet, dan is het de boomlange dierenarts Peter Bracht wel. Zijn levenslust overwint alles. In deze blogpost vertelt Peter over hoe hij weer even midden in zijn vak staat en geniet van diergeneeskunde. Hij ervaart weer hoe betekenisvol zijn vak kan zijn, juist wanneer kijken plaatsmaakt voor voelen.
Het is een zaterdagavond in het groepshotel Bosgoed in Lunteren.
Ik zit aan tafel met vier blinden, dus ik kan gewoon met mijn hand eten en praten met een volle mond. Niemand die het ziet.
Ik heb vandaag voor het tweede jaar op rij een workshop ‘check de vitale kenmerken van je hond’ gegeven op het jaarlijkse trainingsweekend van de Oogvereniging. Er zijn 35 blinden en/of slechtzienden aanwezig met hun geleidehonden. Bijna allemaal hele lieve labradors die bij het KNGF vandaan komen.
Ik zit aan een tafel met zes deelnemers en ik leer ze de ademhaling, hartslag, slijmvliezen, gehoorgang en lymfeklieren na te kijken, waarbij ik er rekening mee moet houden dat de meesten helemaal niets zien. Die neem ik dus letterlijk bij de hand langs de lichamen van hun brave honden.
Het doel is dat de deelnemers, als hun hond niet lekker is (van een beetje ziekjes tot totaal ingestort), zelf de klinische parameters kunnen nagaan voordat ze hun dierenarts bellen. Dit kan tijd opleveren die levensreddend kan zijn.
We zijn een half uur bezig, waarna er ruimte en tijd is om lekker vragen te stellen en te praten over je hond en belevenissen met zieke dieren in het verleden. En ik zit op de praatstoel. Heerlijk praten over diergeneeskunde en de mensen voorlichten en leren hoe het zit met vaccineren, parasieten, castraties en ongewenst gedrag, en allerlei andere dingen zoals allergieën, artrose en kanker.
Ze hangen bijna aan mijn lippen en zuigen alle informatie die ik deel op, en ik geniet. Als ze eens konden zien hoe gaaf ik dit vind.
Er zijn meer workshops en af en toe is het tijd om verder te gaan en een nieuwe groep mensen met honden te verwelkomen aan mijn tafel. De aanwezige vrijwilligers zorgen voor koffie, thee en koekjes en er wordt samen geluncht en gedineerd.
Het is prachtig om te zien hoe de deelnemers elkaar vinden in herkenning, acceptatie en gezelligheid. Want gezellig is het. Lotgenotencontact is zó belangrijk! Lang leve patiëntenverenigingen!
En lang leve de castratieprojecten in Oost-Europa, waar dierenartsen straathonden en -katten castreren om de aantallen zwerfdieren in toom te houden. Meestal doet Piet Hellemans dit, maar hij zit net als vorig jaar in Roemenië en heeft de Oogvereniging met mij in contact gebracht. En dat is een waar genoegen.
Een beiderzijds genoegen, hoor ik van de vrijwilliger die mij op de trein naar huis zet. Wat is diergeneeskunde toch gaaf, en wat ben ik blij dat ze nog aan mij denken. Dat ik niet vergeten ben.
