Het leven houdt niet op na een herseninfarct. Als iemand dat weet, dan is het de boomlange dierenarts Peter Bracht wel. Zijn levenslust overwint alles. In deze blogpost vertelt Peter over een dag vol tegenstrijdige emoties: het definitieve afscheid van zijn vader, herinneringen ophalen, en het ingrijpende besluit rond een ernstig zieke hond.
De tegenstrijdige emoties vliegen de pan uit. In augustus is mijn vader (Indo) overleden, een dag na de herdenking van de Japanse capitulatie bij het Indisch Monument in Den Haag, en vandaag hebben wij zijn as verstrooid bij het monument. Iedereen was erbij: mijn vrouw en kinderen, mijn moeder, mijn broer met zijn vriend en de vriend van onze oudste dochter.
De sfeer was ontspannen en een beetje ongemakkelijk (mag dat wel?). Blijkbaar zijn er meer mensen die het doen, gezien de bulten as die achter het monument liggen, maar dat zijn mensen geweest die niet zorgvuldig de as verstrooien, maar gewoon de asbus ter plekke omkieperen in het gras…
Iedereen leverde zijn of haar bijdrage. Het weer zat mee en de as lag mooi onder een boom naast het monument. Het briesje blies wat as letterlijk op het monument, en dat was gaaf. Er kwam toevallig een voormalige cliënt voorbij die de hond uitliet, en wij vonden hem bereid om een groepsfoto te maken. Dit zijn dierbare foto’s.
Wij gingen naar het Leonardo Royal Hotel achter het monument om samen te lunchen. Het was zoals gebruikelijk gezellig en ontspannen. In het hotel is er iedere zondag een bijeenkomst met livemuziek van de Haagse jazzclub. Pa, Toob, Toon en ik kwamen daar graag en nu gingen wij na de lunch de zaal in. De opkomst was groot omdat het de opening was van weer een nieuw seizoen, en wij vonden een paar vrije stoelen vlakbij de bar. Het was een geslaagde en gezellige middag, ondanks de verdrietige aanleiding.
Het bestuur was begripvol en meegaand en deed haar best ons welkom te laten voelen en in de watten te leggen. Tussendoor was Chris even weg om Anne naar de basketbalclub te brengen, omdat ze moest tafelen (score en tijd bijhouden) bij een wedstrijd.
Toen de bijeenkomst was afgelopen en afgesloten, reden Toon, Chris en ik naar Voorburg. Toon werd thuis afgezet en Chris bracht mij naar de basketbalclub, omdat er nog een interessante wedstrijd was die Anne en ik samen wilden kijken.
Ik was net binnen toen mijn telefoon ging: een bevriende voormalige cliënt met een zieke hond. Een hele zieke hond. Sloom, snelle oppervlakkige ademhaling en bleke slijmvliezen. Via videobellen kon ik snel inschatten dat het serieus was en dat ze mij maar beter gelijk konden komen ophalen, zodat ik ze verder kon helpen en adviseren.
Ik ging uit van het ergste (oude hond, vermagerd, zoek de kanker!) en ik keek haar na voor zover dat kon met één hand. Terwijl ik bezig was, werd er met een bij de buren geleende thermometer de temperatuur van de hond gemeten. Ze bleek koorts te hebben. Ze moest onmiddellijk naar een dierenkliniek.
Bij ons in de regio zijn er dan een paar opties op de vroege zondagavond: het Spoed- en Verwijscentrum van Anicura in Rijswijk of een dienstdoende onafhankelijke dierenarts aangesloten bij de Dierenartsenkring Haaglanden, waar ik voorzitter van was toen ik mijn hersenknetter kreeg. Er zijn er altijd twee die dienst hebben, 24/7. Ik bel de kliniek die het meest in de buurt ligt. Ik hoor mijn eigen stem; ik heb de welkomstboodschap destijds zelf ingesproken toen wij de 0900-nummers in gebruik namen en vind het gaaf dat ze die nog gebruiken. Ergens doet het ook pijn om mijn pre-knetterstem te horen.
Als ik de hersenknetter niet had opgelopen, de praktijk verkocht had en verhuisd was, hadden deze mensen zoals ze eerder gedaan hebben nu op de stoep gestaan van ons huis aan de Röntgenlaan. En had ik ze mee kunnen nemen naar de kliniek aan de Bachlaan. Nu wordt het de dienstdoende collega in Rijswijk, in de voormalige kliniek van Wijlen Roel Leezer.
Ik ken zijn opvolgers en de mensen die daar werken. Leuk… ik ga met ze mee. Het is natuurlijk een leuk weerzien met de dierenarts die op dat moment aan het werk is, en ik ga samen met mijn vrienden en hun hond de spreekkamer in.
De bevindingen van het lichamelijk onderzoek van de patiënt zijn dezelfde als mijn bevindingen drie kwartier geleden in hun huiskamer. Dus: erg zieke hond, buikpijn, bleke slijmvliezen en koorts kunnen van alles betekenen. Er moet nader onderzoek gedaan worden om de lijst aan mogelijke oorzaken van deze kritieke situatie uit te sluiten danwel te bewijzen. Plan: een echo van de buik. En dat kan direct gedaan worden. Ze hebben de spullen en de collega kan het.
Een kwartier later is het oordeel: een tumor in de darm (verdacht kwaadaardig en ingewikkeld qua behandeling, en mogelijk al aan het lekken/bloeden in de buikholte, met als gevolg een zeer pijnlijke buikvliesontsteking). Alles overziend wordt er besloten tot euthanasie. Mijn bevriende voormalige cliënten en ik kunnen ons vinden in het plan en de euthanasie vindt plaats.
Euthanasie is erg verdrietig en vervelend, maar wel de ultieme behandeling. De hond lijdt echt op dit moment en de vooruitzichten zijn slecht. Door te euthanaseren maak je direct een einde aan het lijden en voorkom je een eventuele langdurige lijdensweg. De ingeslapen hond wordt in de auto gelegd en er wordt afgerekend (volgens mijn inschatting scheelt het echt duizend euro in vergelijking met de eerder genoemde optie).
Ik loop voor het afscheid nog even naar de collega in de spreekkamer om hem te bedanken en te becomplimenteren. Ik zeg: natuurlijk is dit ontzettend jammer en verdrietig, maar dat ze mij belden en dat ik achteraf de juiste inschatting heb gemaakt, geeft mij ook weer een kick. Ik vind het gaaf, hoe dubbel ook, en wij praten nog even over mijn voormalige kliniek en het belang van het begeleiden van jonge dierenartsen.
Eenmaal in de auto vertel ik dat ik hier een dubbel gevoel bij heb en ik krijg te horen dat Chris en ik kunnen uitkijken naar een gezellig etentje. Bij de ingang van onze flat nemen wij afscheid met een stevige knuffel en ik ga naar boven, naar huis. Even de dag laten bezinken. Het was verdrietig, maar het was ook prachtig mooi. De hele dag. Laat de avond maar komen.
