Elke maand schrijft Belinda voor Hersenletsel.nl over haar leven met NAH. Deze keer schrijft ze over haar start van het nieuwe jaar, haar worstelingen met januari en de momenten die haar wél een glimlach bezorgen.
Mijn januari-blog valt mij standaard wat zwaar. Niet omdat ik niks te vertellen heb in januari – nee, wie mij kent weet dat ik altijd wel wat te vertellen heb – maar puur omdat ik mijn gedachten er slecht bij kan houden. In januari heb ik een spanningsboog van ongeveer vijf minuten en dan haak ik alweer af. Het schrijven van een blog duurt net even langer dan vijf minuten, maar ook het vooraf bedenken waar ik over ga schrijven en het kiezen van een onderwerp is heavy.
Nu lezen jullie deze blog pas aan het eind van de maand, maar ik schrijf ‘m aan het begin van de maand. Dus ik wilde eigenlijk beginnen met dat ik jullie het allerbeste wens voor het nieuwe jaar en hoop dat het een jaar wordt waar jullie met warme gevoelens op kunnen terugkijken. Maar goed, dat “mag” nog als ik het schrijf, maar niet meer als het gepubliceerd wordt. Nou ja, ik wens het jullie toch toe.
Verder hoop ik dat jullie niet te erg bij hoeven te komen in januari en, als dat wel zo is (bij mij is dat nu eenmaal zo), hoop ik dat je met plezier terugkijkt op de reden van de vermoeidheid/overprikkeling.
Voor mij is januari altijd een bijkommaand, omdat ik nou eenmaal heel erg last heb van “fear of missing out”. Ik wil alles doen in december en daar betaal ik dan de prijs voor in januari. Dus die spanningsboog… ach, het trekt wel weer bij.
Nog even terugkomend op mijn vorige blog over de “nieuwe schoenen”: nou ja, wat zullen we er eens van zeggen… “gelukkig hoef ik er maar 18 maanden mee te lopen”.
Weet je, je moet schoenen kiezen vanaf een plaatje en tja, dat plaatje blijkt vertekend. Waar ik dacht redelijk elegante laarsjes te krijgen, bleken het laarzen à la Dr. Martens te zijn… niks elegants dus. Wel grof en groot.
En ja, dan valt het dus tegen, maar je kan ze niet teruggeven, want ze zijn speciaal voor jou gemaakt. Dus niks aan te doen: 135 euro betalen en er 18 maanden op lopen…(lees dat laatste zinnetje vooral met veel sarcasme…)
Gelukkig is de pijn in mijn heup wel iets dragelijker geworden. Dat is dan weer iets.
Op de laatste dag van 2025 kreeg ik een berichtje van een van mijn liefste vriendinnen. Ze was door de gladheid met de fiets gevallen, op haar hoofd. De huisarts had het bekeken en ze moest wat rustig aan doen. Een dag later verslechterde de boel en is er op de SEH toch een scan gemaakt: diagnose, forse hersenschudding. Ze heeft dan ook heel veel last van overprikkeling en loopt (als ze al op is) met een zonnebril door haar huis.
Vreselijk, want al heb ik geen traumatisch hersenletsel, de onzichtbare gevolgen van traumatisch of niet-traumatisch hersenletsel zijn over het algemeen gelijk. Ik blijf iedere dag hopen dat het bij haar helemaal wegtrekt.
Ik bedoel, ik gun mijn vijand nog geen hersenletsel (alhoewel…), maar mijn lieve vriendin gun ik zeker geen hersenletsel. Dus ik hoop zo dat ze helemaal herstelt.
Gisteren ben ik ook weer naar mijn “werk” geweest. Ik vind het nog steeds lastig om het echt werk te noemen, merk ik. Ik kreeg overigens wel een kerstpakket vorige maand. Ik werd daar gewoon emotioneel van. Ik kreeg hetzelfde pakket als de medewerkers in loondienst, dus ik hoorde er gewoon helemaal bij. Dat was zo fijn.
Maar wat nog veel fijner is, is dat je als ervaringsdeskundige zoveel kan betekenen voor mensen. Dat blijkt iedere keer weer. Gisteren sprak ik drie nieuwe mensen en bij alle drie had ik het gevoel dat ik iets voor ze kon doen. Volgende week is de tussenevaluatie van de pilot. Ik hoop zo dat het revalidatiecentrum ermee doorgaat! Maar daarover in latere blogs meer.
Tot volgende maand,
Liefs,
Belinda
