Anouk is een creatieve dertiger die werkt in de reclame-industrie. Zij deelt elke maand een nieuw verhaal. Zo hoopt zij andere jonge mensen te helpen. In deze blogpost neemt ze je mee in haar persoonlijke rollercoaster van NAH, astma en galstenen, en het zoeken naar balans tussen dankbaar zijn en gewoon even moe zijn.
Soms voelt mijn lichaam als een soort oude achtbaan die blijft kraken, piepen en rammelen, maar waar ik, hoe dan ook, in wil blijven zitten. Zo’n type karretje dat het nét volhoudt tot het einde van de rit, maar waarbij je onderweg wel een paar keer denkt “wat ben ik aan het doen”.
Ik probeer nog steeds mijn weg te vinden met mijn hersenletsel, maar ondertussen blijft de rest van mijn lichaam vrolijk meedoen. Alsof die denkt: hé, het hoofd krijgt alle aandacht, laat ik ook nog even wat inbrengen.
Astma: een oude bekende
Ik heb al zolang ik me kan herinneren astma. Dat was er altijd al, maar ik heb ermee leren leven. Ik liet me er niet door tegenhouden, ik deed gewoon mijn ding. Dat was ook precies de instelling waarmee ik na mijn herseninfarct verder wilde. Alleen… dat werkt daarbij helaas iets minder goed.
Mijn astma was altijd een soort vaste rammel in die achtbaan; irritant, maar bekend terrein. Toch lijkt er nu eindelijk een lichtpuntje te zijn. Ik krijg een nieuw medicijn, een injectie met biologicals. Misschien, heel misschien, gaat dat voor het eerst in mijn leven echt verschil maken.
Elke twee weken moet ik die injectie zelf zetten, maar de eerste drie keer moet ik nog naar het ziekenhuis. Afgelopen dinsdag was het de eerste keer en ik kreeg er meteen twee. Dat viel me eerlijk gezegd zwaarder dan verwacht. Het deed meer pijn dan een normale prik (de vloeistof is veel dikker dan een gemiddelde vaccinatie bijvoorbeeld) en ik werd zelfs even licht in mijn hoofd. En toen dacht ik: shit, hoe moet ik dit straks zelf doen? Maar goed, dat zien we dan wel.
Gelukkig had ik geen nare bijwerkingen, dus na een uurtje observatie in het ziekenhuis mocht ik gewoon naar huis. Maar het blijft bijzonder hoe iets dat zo klein lijkt, een spuitje, toch weer voelt als een nieuwe berg op die achtbaan.
En dan… galstenen
Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ik sinds augustus ook pijn boven in mijn buik. Na maanden doktersbezoekjes, onderzoeken en wachten, is de conclusie: galstenen. En helaas is de enige oplossing een operatie.
En eerlijk? Ik ben er klaar mee.
Niet met beter worden of mezelf verzorgen, maar met de eindeloze afspraken, wachtkamers, prikken en gesprekken. Ik wil gewoon even geen ziekenhuis en dokters meer zien.
Balanceren tussen dankbaar en moe
Ik weet dat ik geluk heb. Dat er hulp is, dat er oplossingen zijn, dat mijn lichaam ondanks alles nog meewerkt. Maar soms is het gewoon even te veel. Het is die vreemde mix van dankbaar zijn dat je geholpen wordt, maar ook uitgeput raken van steeds weer geholpen moeten worden.
Wat ik inmiddels leer, is dat herstel niet in rechte lijnen gaat, niet bij NAH, niet bij astma, en ook niet bij alles wat daarbovenop komt. Je kunt alleen maar meegaan met die rammelende rollercoaster. En misschien is dat oké, want achtbanen kunnen ook leuk worden/zijn. Zolang ik de bochten neem op mijn eigen tempo, met een beetje humor en veel adem (letterlijk en figuurlijk), kom ik er wel.
Het is niet altijd soepel, maar ik rijd nog, en dat is ook iets waard.
