Lang hield Heleen (55) zichzelf een masker voor. Ze wilde niet toegeven aan haar niet-aangeboren hersenletsel. Na jaren van vechten tegen zichzelf, zette ze het masker af. De zoektocht naar haar nieuwe zelf deelt Heleen in haar blogposts. In deze blogpost vertelt ze hoe het is om de uitdagingen van NAH onder ogen te zien en te leren omgaan met onzichtbare beperkingen. Ze deelt haar ervaring en tips om trouw te blijven aan jezelf.
Nadat bekend is dat je een leven met NAH zal gaan hebben, voor nu en de verdere toekomst, verandert er veel in je leven. Niet alleen voor jezelf en je naasten, maar ook op maatschappelijk vlak, zoals je werk of in vriendschappen.
Je bent niet langer diegene die je voorheen was. Je karakter is wellicht veranderd, maar ook je levensvisie heeft een andere wending gekregen.
Dit alles ongevraagd, maar we hebben er mee te dealen; het is niet anders, ook al zouden we het nog zo graag willen.
We zijn door alle onzichtbare dingen die NAH met zich meebrengt een ander mens geworden.
Vriendschappen kunnen veranderen omdat we niet meer mee kunnen op dezelfde manier zoals voorheen, en ook doordat we last hebben van prikkels die voor anderen niet zichtbaar zijn. Niet iedere dag is voor ons hetzelfde.
Door de eeuwige lege batterij lopen we al met 2-0 achter, en soms ontbreekt gewoon de energie om onze sociale contacten te kunnen onderhouden. Ook zijn we op een andere manier naar het leven gaan kijken en hebben we noodgedwongen onze prioriteiten moeten verleggen.
Soms kun je gewoon niet meer mee, maar merk je dat vriendschap een andere betekenis voor je heeft gekregen.
Lang denken we dat we er goed aan doen om ons beter voor te doen dan mogelijk is. Dus zetten we een masker op. Dat gaat een tijdje goed, totdat je merkt dat het je eigen valkuil aan het worden is.
Je plakt tenslotte geen sticker op je hoofd met daarop dat je NAH hebt, zodat het voor mensen te zien is. Het is niet te zien. Het is namelijk onzichtbaar.
We denken heel lang nog dat we hetzelfde zijn als voorheen. Eerst is er de euforie dat we het er goed vanaf hebben gebracht, maar met de tijd merken we zelf wat onze gebreken zijn.
Blijf dicht bij jezelf, zodat je je eigen grenzen kunt beschermen, maar nog meer om ze aan te kunnen geven. Dat is op zich al een heel groot iets. Het gaat niet van de ene op de andere dag; het is een proces dat tijd nodig heeft.
Besef en erken wat jij nodig hebt en laat dat masker vallen.
Andere oordelen makkelijk op wat ze zien, niet op wat ze niet zien.
Het is onmogelijk om naar andermans oordeel te leven, tenslotte.
Ben zoals je bent, en dat is oké.
Lieve groet,
Heleen
@rauwismijnrouw
