In de coronaperiode ging Frank op vakantie in de omgeving van Luxemburg en Duitsland. Dit bleek een levensveranderende vakantie voor Frank en zijn partner, want hij kreeg last van hoofdpijn en andere verschijnselen. In deze blogpost vertelt Frank over zijn intensieve revalidatieweek, waarin hij fysiek en cognitief wordt uitgedaagd en vooruitgang boekt, ondanks beperkingen. Daarnaast deelt hij hoe privé-emoties, het leegruimen van zijn ouderlijk huis en het verzorgen van zijn bijen samenkomen in een periode van herstel en reflectie.
Deze week gaat het opbouwen verder. Dubbele fitnessgroepen, op hogere intensiteit bij de ergo de hersen-/cognitietraining, zwemmen… je kan het er maar druk mee hebben.
De ergo is erg tevreden met de voortgang en wordt nu zelf ook behoorlijk uitgedaagd om met nieuwe uitdagingen te komen voor me. De basis van de training ligt in elementen van het Amerikaanse Cognitive FX-programma. Deze week moest ik mijn hartritme voorafgaand aan de ergotherapie drie maal naar 140 slagen brengen op de loopband (tijd ongeveer 15 minuten) en weer laten dalen naar beneden de 100. Daarna gingen we weer met varianten op de eerdere testen verder: Rummikubstenen sorteren, verschillende soorten hoofdrekensommen maken met honderdtallen, ondertussen vragen beantwoorden, andere sommen tussendoor, zinnen van 4 of 5 woorden van voor naar achteren, achter naar voren, of de woorden op volgorde van aantal letters of zelfs in alfabetische volgorde. De uitdagingen blijven maar komen. En nog altijd die lekkere rotmuziek op de achtergrond – zo lekker dat zelfs de ergo op enig moment het maar moest uitzetten omdat ze te veel afgeleid werd.
Bij het sporten/fitness waren na een software-update alle apparaten ontregeld. De automatische instellingen waren verdwenen en dus moest alles handmatig. Twee apparaten gingen een eigen leven leiden.
De leg press is een apparaat met een stoeltje dat heen en weer glijdt op rails met tegengewicht als je je afzet tegen een plankje. Dit apparaat besloot uit zichzelf om al het tegengewicht in de strijd te gooien… met een van mijn medesporters er nog in. Resultaat was een opgevouwen revalidant en twee fysiotherapeuten die uit alle macht het contragewicht aan het tegenhouden waren. Toch maar even geholpen – hoewel officieel niet de bedoeling – om haar uit haar benarde positie te bevrijden door haar deels verlamde benen uit het apparaat te tillen. Twee dagen later zag ik haar weer in het zwembad. Op wat extra rugpijn na gaat het gelukkig goed met haar.
Ook in het zwembad kon ik een mederevalidant helpen. Hij was zijn omkleedkluisjessleutel kwijt en die lag natuurlijk ergens op de bodem van het zwembad. Gelukkig gaat onderwater zwemmen ook weer prima, dus hij vanaf de kant en ik in het water hebben ervoor gezorgd dat hij niet in zijn zwembroek met het OV naar huis hoefde.
Bij het zwemmen doe ik nu eerst 10 minuten warming-up door verschillende zwemslagen banen te zwemmen, dan 10 minuten (oké, bijna 10 minuten…) op hoge snelheid zwemmen (schoolslag, borstcrawl, rugslag) en dan weer 10 minuten uitzwemmen en tot rust komen. Hierdoor neemt mijn conditie hopelijk snel verder toe. Ik voel me gelukkig wel als een vis in het water.
Wat ik wel merk, is dat mijn oude, zere herniarug soms opspeelt en dat vind ik echt minder leuk omdat het me beperkt om meer te geven op sommige onderdelen. Maar ook daar wordt wel weer naar gekeken gelukkig. Ook merk ik dat de combinatie van privézaken en revalidatie echt wel zijn impact heeft. Hersteltijd en ontspanning zijn des te belangrijker.
Het valt me zwaar om zo beperkt in mijn bewegingsvrijheid te zijn. Als je even weg wilt, ben je altijd afhankelijk van anderen. Ook de belasting die je hiermee op je omgeving legt, valt erg tegen. Je wilt dat gewoon niet en je wilt zelfstandig en vrij zijn. Maar helaas kan het op dit moment niet anders. Ik heb goede hoop dat het (snel) weer anders kan worden, maar voor nu valt het gewoon echt tegen.
In de afgelopen weken hebben we ook het huis van mijn moeder leeggeruimd. Een beetje extra inspanning en andere emotie voor de verandering. Het is fijn om te zien dat dit komende week grofweg wel tot een eind komt en alle spullen weg zullen zijn. Het meeste is naar mensen gegaan die het minder hebben, of het nu vluchtelingen zijn of gebruikers van de lokale kledingbank. Het is wel raar om weer een ‘tijdperk’ af te sluiten op deze wijze.
Voor de positieve noot: zo kwam ik de diploma’s en lagere schoolrapporten van mijn vader tegen. Qua cijfers verschilden we niet zo veel, vooral in het lage segment als lezen, taal, etc. Maar ook verschillende boeken over Elburg waar mijn opa in voorkomt, met foto’s zelfs.
Verder lekker de laatste honing en raat van 2022 weggewerkt. Ik had dit in de raat weggezet, maar na de zomer geen tijd/energie meer gehad om het te verwerken. Eindresultaat is 12 bakjes à 150 gram heel geurige, bloemige raathoning – echt bijzonder – die je lekker kan opeten met alle goede stoffen die de bijen in zowel de honing als de raat stoppen. Elke dag een stukje ter grootte van een lepel schijnt trouwens een heel goede invloed op het immuunsysteem te hebben. En bijna 2,5 kilo honing in potten. Mocht je interesse hebben: we hebben nog honing uit 2022 te koop, maar de voorraad gaat hard nu er meer lokale mensen weten dat er een imker in de buurt is.
Het goede nieuws is dat het voorjaar in aantocht is. De bijen halen alweer voorzichtig stuifmeel. De zon moet wel schijnen, want anders koelen ze te veel af tijdens de vlucht en dan redden ze het niet terug.
Kun je niet wachten op de volgende blogpost van Frank om te lezen hoe het opbouwen hem verloopt? Bezoek dan zijn blog en lees alvast zijn andere verhalen: https://hemianopsie.wordpress.com/.
