Anouk is een creatieve dertiger die werkt in de reclame-industrie. Ze deelt elke maand een nieuw verhaal. Zo hoopt ze andere jonge mensen te helpen. In deze blogpost vertelt ze over haar leven na het herseninfarct en de voortdurende strijd tussen haar ambitie en haar energiebudget, met een terugblik op de afgelopen vier jaar.
22 maart is het vier jaar geleden dat ik mijn herseninfarct kreeg. In die vier jaar veranderde veel, maar één thema bleef constant: de strijd tussen mijn brein en mijn ambitie.
Want het gekke aan NAH is: je wordt niet ineens een ander mens. Mijn dromen en drive zijn er nog steeds. Alleen werkt mijn brein inmiddels met een heel ander energiebudget.
En daar zit de frictie. De grootste misvatting.
In het begin dacht ik dat herstel betekende: terug naar hoe het was. Dat genoeg wilskracht alles zou oplossen. Maar zo werkt het niet.
Mijn ambitie bleef 100%. Mijn belastbaarheid niet.
En dat is een vreemde combinatie. Want iets nog steeds willen, maar niet meer op dezelfde manier kunnen, vraagt een compleet nieuwe mindset.
Willen vs. energie
De neiging om vol gas te gaan is nooit verdwenen. De gedachte “dit kan er nog wel bij”, is nog steeds bekend terrein. Alleen denkt mijn energie daar vaak anders over.
Het voelt niet alsof je iets niet meer kunt, het voelt alsof je jezelf moet afremmen. Alsof je continu moet onderhandelen met je eigen brein.
Een balans zonder handleiding
Vier jaar later weet ik: er is geen vaste formule. Het blijft bijsturen.
- Wat wil ik?
- Wat kan ik vandaag?
- Wat kost dit me morgen?
En de lastigste vraag:
Is mijn ambitie realistisch voor mijn energiebudget?
Wat ik toen had willen horen
Na mijn infarct zocht ik geen medische uitleg. Ik zocht herkenning.
- Dat het normaal is om jezelf te overschatten.
- Dat het normaal is dat je ambities blijven.
- Dat acceptatie geen rechte lijn is.
- Dat dingen nog wel kunnen.
Maar vooral: dat deze balans jaren mag duren.
Vier jaar later…
Die strijd is er nog steeds. Alleen herken ik hem sneller. Ik weet beter wanneer mijn ambitie harder loopt dan mijn brein. En misschien is dat wel de echte groei.
Niet dat het makkelijker is geworden.
Niet dat ik het altijd goed doe.
Maar dat ik steeds iets beter leer wanneer ik moet duwen…
en wanneer ik mezelf juist moet beschermen.
