Het NAH-café in Alphen aan den Rijn is na de eerste bijeenkomst, door de grote toeloop van mensen, gesplitst in een bijeenkomst voor mensen met NAH en hun mantelzorgers. Beide groepen komen tegelijkertijd, maar gescheiden van elkaar, bijeen.
Op 9 april was alweer de derde bijeenkomst. Waar het eerste café in het teken stond van kennismaken met elkaar en het idee achter het café en het tweede café meer een lezing met informatieoverdracht was over ‘overprikkeling’ (althans voor de mensen met NAH), was afgelopen donderdag een thema-avond waarbij wij het onderwerp ’acceptatie’ hebben besproken. Met een kleine 15 mensen hebben we gepoogd duidelijk te krijgen wat acceptatie voor eenieder betekent, hoe men acceptatie heeft weten te bereiken, of juist wat het is dat dat niet wil lukken. Hoe ga je ermee om dat acceptatie niet lukt en welke emoties gaan daar mee gemoeid?
Gedurende het café is duidelijk geworden dat acceptatie voor iedereen iets anders kan betekenen en dat we er allemaal anders mee omgaan. Maar in het gesprek bleek dat de ervaringen van de een hielp in het proces van de ander.
Al met al was het (weer) een geslaagde avond waar onder het genot van een kop koffie of thee en een lekker koekje veel ervaringen zijn uitgewisseld.
Bij de mantelzorgers werden een paar mensen gemist, die er eerder wel bij waren, maar mochten ook weer een aantal nieuwe mensen worden verwelkomd. Voor iedere belangstellende is er plaats. Ook in deze groep hield men zich bezig met het thema ‘acceptatie’. Ter voorbereiding had ieder via de mail een drietal vragen ontvangen. en hadden bij de uitnodiging een 3-tal vragen ter voorbereiding ontvangen (Wat is je gelukt om te accepteren rond NAH? Hoe is dat gelukt? Hoe kun jij anderen helpen bij de acceptatie?)
Het werd wederom een levendige , persoonlijke bijeenkomst met ruimte en acceptatie voor emotionele uitingen. Dat gaf bij allen herkenning en inzicht.
En voor de mantelzorgers gold (en geldt) daarbij dat zij – soms tegen beter weten in – zichzelf niet de vraag stellen of zij deze mantelondersteuning voor hun partner, ouder(s) of kind met NAH wel vol kunnen blijven houden.
Ook nu heerste er een vertrouwelijke sfeer, waar iedere aanwezige mantelzorger zich gezien en gehoord voelde. En met de drie vragen van vanavond gaan de mantelzorgers op de vierde bijeenkomst door, want het zijn er veel meer die we elkaar gesteld hebben.
Na afloop bleek één van de organisatoren af te haken. Zijn verwachtingen van een NAH-café waren anders dan van de andere organisatoren. Jammer. Gelukkig kon zijn plaats snel ingevuld worden met een vrijwilliger van een ander NAH-café uit de buurt. Het blijft alleen wikken en wegen wie je als organisator kan vragen en of deze persoon het aankan. Zeker gezien de beperkte energie, waar veel mensen met NAH mee worstelen. Een open gesprek hierover en het rekening houden met elkaar helpen hierbij.
