Rob schreef een boek over zijn ervaringen rondom zijn hersenbloeding: Het even is uit mijn leven. De blogposts die worden gedeeld op Hersenletsel.nl zijn dan ook gebaseerd op de hoofdstukken uit Robs boek. In deze blogpost deelt Rob over zijn start met Acceptance and Commitment Therapy.
De aanvraag om te kunnen deelnemen aan het programma bij InteraktContour is positief beantwoord, maar kent een lange wachttijd. De methode die men daar volgt staat bekend als ACT, Acceptance and Commitment Therapy. Omdat ik graag aan de slag wil en wachten niet mijn sterkste kant is, bestel ik het boek alvast.
Het lezen kost me nog wel veel moeite, maar in korte tijd leer ik wat ACT inhoudt. Een paar heel specifieke aspecten raken me in het bijzonder en kan ik direct gebruiken. Zo wordt de onthechting van woorden en emoties (de-fusie) duidelijk beschreven en kan ik dat ook daadwerkelijk toepassen op mijn situatie. De theorie is dat we onze belevingen en emoties makkelijk verbinden aan woorden. Maar de ‘fusie’ tussen woorden en emoties zorgt ook voor een soort ankermoment of associatie. Rond mijn hersenbloeding heb ik bepaalde emoties ervaren. Die hebben geleid tot een fusie van mijn gevoelens met de hersenbloeding. Het is nu aan mij om die gevoelens niet voor altijd aan het woord hersenbloeding te laten kleven. De fusie moet ik dus omzetten naar de-fusie, ontkoppelen van woorden en gevoel.
Het boek beschrijft de theorie gelukkig op een heldere wijze en biedt ook zeer toepasbare oefeningen. De uitnodiging om deel te nemen aan de groepssessies is binnen en ik kijk uit naar de eerste bijeenkomst. Het programma bestaat uit meerdere bijeenkomsten per week. Deels gericht op groepsgesprekken en deels op bewegingsactiviteiten.
Ik zit in een groep met nog zeven andere personen, mannen en vrouwen. Maar al na een aantal sessies merk ik dat het me onvoldoende oplevert. Mijn verwachtingen zijn meer gericht op het opbouwen van mijn nieuwe referentiekader. Ik wil me kunnen optrekken aan anderen en leren van hun ervaringen.
Tijdens de bijeenkomsten blijkt dat ik anders in de wedstrijd zit. Het tempo is me te langzaam en ik heb geen behoefte me slachtoffer te voelen. Ik wil meer positief aan de slag en meters maken. Ik verwacht dat deze groep me dat niet kan bieden. Om een weloverwogen besluit te kunnen nemen, heb ik mezelf verplicht drie weken deel te nemen. Na deze periode moet ik alsnog vaststellen dat dit me niet verder gaat helpen. In overleg met de organisatie krijg ik een individueel traject aangeboden dat beter moet aansluiten op mijn behoeften en ambities.
In de periode die volgt bespreek ik de verschillende ACT-invalshoeken, maar ik moet mijn boek wel laten liggen. Het boek volgt namelijk een iets andere volgorde, aldus de coach.
Dat het proces al vruchten lijkt af te werpen blijkt als mijn zaagmaatje (een vriend waarmee ik al jaren bomen kap) me erop attendeert dat ik minder in overtuigingen spreek, en meer in waarden. Dat mooie cadeautje van hem neem ik met plezier in ontvangst.
Het mooie weer zal zeker een rol spelen, maar ik voel me steeds vaker op mijn gemak en lijk enigszins te wennen aan de nieuwe werkelijkheid. Maar dat het nog geen gelopen race is, blijkt wanneer mijn kleinzoon in huilen uitbarst vanwege zijn doorkomende tandjes. Zijn verdriet is zo intens dat ik het niet droog houd en spontaan begin mee te huilen.
Bij tv-programma’s als All you need is Love of Spoorloos kon ik altijd al makkelijk een traantje wegpinken. Maar sinds mijn hersenbloeding ben ik echt een natte dweil en is er weinig voor nodig om leeg te lopen.
Wil je Robs boek lezen? Bestel dan een of meer exemplaren van zijn boek door een mail te sturen naar hetevenisuitmijnleven@gmail.com. Rob heeft het boek in eigen beheer uitgegeven en stuurt het graag naar je op voor €15,- inclusief verzendkosten!
