In de coronaperiode ging Frank op vakantie in de omgeving van Luxemburg en Duitsland. Dit bleek een levensveranderende vakantie voor Frank en zijn partner, want hij kreeg last van hoofdpijn en andere verschijnselen. In deze blog vertelt Frank over jezelf weer oprapen en verder gaan.
Oké, ik snap dat wachten niet leuk is maar hier is dan het vervolg van de reis. Er is veel gebeurd ondertussen dus er is ook genoeg om te melden. Allereerst:
Ik heb de scherven weer bij elkaar kunnen rapen. Zondag 12 Maart was wel het dieptepunt van de terugslag, maar dat weet je natuurlijk alleen achteraf. Ik kan alleen maar zeggen dat het echt enorm tegengevallen is om een dergelijk terugslag in energie te moeten verduren. Het hoort bij het proces roept men, maar van mij mag het gerust overgeslagen worden. Het valt ondertussen op hoe fysieke en mentale energie veelal hand in hand gaan. Ontbreekt elke vorm van fysieke energie, neemt je mentale weerbaarheid en optimisme ook snel af. Dat maakt dit soort rotdagen gewoon extra zwaar. Het weer op het eerdere niveau terug komen heeft toch bijna anderhalve week geduurd.
Dinsdag de 14de was ik nog te slap om naar therapie te gaan. Wel heb ik wat sessies online meegemaakt en elke dag een poging tot een wandeling ondernomen. Op de donderdag ben ik een halve dag geweest en die dag met zwemmen afgesloten – dat was de grootste verademing van de week. In de therapie sessie hebben we het rustig aan gedaan – zonder extra muziek en drie dubbele taken. Wel tof was het dat de oudste mee was en dus direct aan het werk werd gezet door de ergo (Oh ja, hij is even terug in Nederland na 3,5 maand Azië en is nu even aan het opladen om hopelijk straks een mooie tijd in Australië te hebben). Wel grappig te merken hoe complex de taken zijn die ik moet uitvoeren en hoe anderen – zonder NAH (niet aangeboren hersenletsel) – hiermee struggelen. Maar zoals de ergo altijd zegt – het gaat niet echt om de resultaten, maar om de te leveren inspanning in je hersenen – activeren is waar het allemaal om draait. En had ik al gezegd dat we het deze keer rustig aan deden 😉 sorry zoon….
Beide schoonouders zijn deze week jarig en worden allebei 80. Een prachtig leeftijd en een mooie gelegenheid om te vieren met de hele familie. Maar eerlijk gezegd zag ik er als een berg tegenop. Apeldoorn is normaal gezien niet zo ver weg, maar nu is 1,5 uur in een auto zitten toch best veel. Het is veel mensen ontmoeten. Het is weer een eerste keer naar een restaurant. Het is niet op je eigen vertrouwde plekje zijn. Niet je eigen bed. Het misschien niet zo makkelijk kunnen ontsnappen als het even niet meer gaat. Het helemaal alleen voor jezelf verantwoordelijk zijn, je eigen grenzen bewaken, je aan je eigen afspraken houden, …. Misschien begrijp je helemaal niets van deze dingen en zie je alleen maar een leuk uitje – helaas in mijn NAH brein ziet het er echt heel anders uit sinds Augustus 2022. Maar uiteindelijk heeft het met vertrouwen te maken. Kan ik mijn eigen lichaam en kunnen weer vertrouwen?
Nou ik kan je zeggen dat het best wel goed gegaan is. De reis is goed te doen geweest. Ik heb lekker achterin gezeten en me laten rijden. In het luisterboek ben ik lekker opgeschoten. Ik was niet compleet verreisd van de trip bij aankomst. Wel heb ik bewust rust genomen in de middag. De avond in het restaurant was goed te doen. Het lawaai (prikkels) viel mee. Het praten was niet te intensief. Na het hoofdgerecht heb ik een taxi terug naar het huis van mijn schoonouders genomen en daar heerlijk een goed uurtje rust gehad voordat zij weer thuis kwamen. En als normaal gewoon op tijd naar bed gegaan om de zondag weer de terugreis aan te vangen. Ik merk wel dat het bewaken van de rust- versus inspanningsmomenten (dat kan ook kletsen bij de koffie zijn) in een niet eigen omgeving veel moeilijk is. Het voelt gewoon vervelend om weg te lopen uit een gesprek omdat je rust in je hoofd nodig hebt. Maar anderzijds is het ook niet anders en moet ik het leren aanvaarden/accepteren. Er zullen altijd grenzen en beperkingen blijven – hopelijk kan ik ze nog flink oprekken door de komende tijd heen. De conclusie: een zeer geslaagd verjaardagsfeestje voor zowel de schoonouders en mij !!!
Kun je niet wachten op de volgende blogpost van Frank om te lezen hoe het opbouwen hem verloopt? Bezoek dan zijn blog en lees alvast zijn andere verhalen:https://hemianopsie.wordpress.com/.
