Elke maand deelt Monique over wat haar bezighoudt in haar leven met NAH. Deze keer deelt ze over het hebben van verwachtingen .
Mijn schoondochter is in blijde verwachting, zoals ik jullie in mijn vorige blog al vertelde. Inmiddels is een stukje verwachting al bekend want ze verwacht een…meisje.
Het is en blijft zo bijzonder om hier deel van uit te maken. Dit is één van die verwachtingen die verborgen ligt in de toekomst. Zeker in mijn gedachte. Ik kijk uit naar dit kleine wonder, dit meisje, maak al grootse plannen voor ons samen en fantaseer al over hoe ze zal gaan zijn.
Deze zwangerschap geeft mij een nieuw doel, een nieuwe rol. Ik kijk er enorm naar uit en het geeft mij nieuwe energie. Oma worden en zijn, nieuwe dromen, nieuwe verwachtingen. Ik moet ervoor waken dat ik mijn verwachtingen niet te groot maak, want daar ben ik nogal goed in. Want bij verwachtingen ligt teleurstelling altijd op de loer.
Als ik wel eens een idee, een plan of wat dan ook heb en dit deel met anderen dan ben ik zo enthousiast, wil ik meteen een reactie en het liefst wil ik dat diegene net zo enthousiast is als ik. Ik zit vol adrenaline, kijk ergens naar uit en dat wil ik het op dat moment ook delen. En eerlijk is eerlijk…ik neem dan vaak aan dat die ander dat ook is, of in ieder geval wordt. Daar gaat het ook vaak mis. Mijn verwachting is op zulke momenten zo hoog, mijn enthousiasme zo groot, dat als het stil blijft…of de ander reageert minder enthousiast…ik teleurgesteld ben.
Ik kan namelijk helemaal niet weten hoe iemand reageert. Hoe een situatie, die ik geweldig vind, bij de ander valt. Laat staan dat ik weet wat die ander op dat moment aan het doen is of hoe diegene zich voelt op dat moment. Allemaal dingen, aannames, waar ik niet aan denk, maar waar ik in mijn enthousiasme wel aan voorbij kan gaan.
Misschien kan ik “een verwachting hebben” beter vervangen door “verheugen op iets”. Je verheugen op iets laat iets meer ruimte vrij. Ik probeer mijzelf vaker af te vragen “klopt mijn verwachting?” of in plaats van “het moet zo en zo gaan” te denken “ik hoop dat het zo zal gaan”.
Mijn man zegt wel eens, als ik weer eens teleurgesteld reageer; “lieverd, niet iedereen is (altijd) met jou bezig. Ze hebben hun eigen leven en sores. Ze reageren als het hun uitkomt, misschien zitten ze wel in de auto, zijn ze aan het werk, of wat dan ook”. Hij haalt mij dan letterlijk uit mijn verwachtingspatroon. “En het doet helemaal niets af aan het feit dat je niet leuk, lief, aardig meer bent…die ander heeft gewoon NU even geen tijd”.
Het is mijn gevoel van hoop, verlangen, betrokkenheid die ik verwacht van de ander. Maar soms beperken die gevoelens mij en moet ik alles even in het juiste perspectief zien.
Terug naar mijn schoondochter, die is in verwachting, letterlijk en ik verheug mij op mijn kleindochter. Ik kijk uit naar wat er komen gaat en ik zal (proberen) het niet allemaal al in te vullen.
Tenslotte zijn verrassingen leuker dan geplande zaken…toch?
Liefs,
Justme, Monique
