Rob schreef een boek over zijn ervaringen rondom zijn hersenbloeding: Het even is uit mijn leven. De blogposts die worden gedeeld op Hersenletsel.nl zijn dan ook gebaseerd op de hoofdstukken uit Robs boek. In deze blogpost kijkt Rob op het afgelopen jaar en komt hij tot de realisatie dat hij zich geleidelijk aan moet gaan richten op het omgaan met resterende beperkingen.
Na een jaar neemt mijn vooruitgang in tempo verder af. De fysieke beperkingen gaan in toenemende mate een vaste vorm aannemen. Tot nu toe lag de focus op het verbeteren van spierkracht, balans, conditie en andere fysieke gevolgen van mijn hersenbloeding. Maar geleidelijk merk ik dat ik me moet gaan richten op het omgaan met de resterende beperkingen. En die zijn er voldoende.
Mijn linkerbeen voelt constant 20 kilo zwaarder en alsof er een heel strak verband omheen zit. Mijn linkerarm is minder sterk dan rechts en kan ik niet zo hoog krijgen als vroeger. Mijn balans en evenwicht zijn verstoord, net als mijn warmteregulatie. Ik mis soms de prikkel om te slikken en mijn linkeroog traant constant. Een aanzienlijk gemis is het sterk verstoorde huidgevoel aan de volledige linkerkant van mijn lijf, van mijn kruin tot m’n tenen. Over het grootste deel van mijn linkerzijde heb ik het gevoel van een wegtrekkende verdoving. Het geeft een tintelend en doof effect waardoor ik veel signalen aan die zijde niet doorkrijg. Dat mijn telefoon het tot nu toe nog heeft overleefd verbaast me, gezien het aantal keren dat hij uit mijn hand is gevallen.
Omdat ik al jaren mijn hoofd scheer moet ik ook heel erg uitkijken dat ik de linkerkant van mijn schedel niet dun schil. Daarom moet ik mezelf regelmatig visueel controleren op wondjes. Bij één van mijn eerste klusjes merkte ik dat bijvoorbeeld toen ik de spijker niet in het hout sloeg, maar dwars door mijn vinger.
Per saldo nog best een lijstje met zaken waar ik rekening mee moet houden. Het effect van die verstoorde signalering is dat ik dus twee soorten signalen krijg. Mijn rechterhelft geeft tekens door over pijn, temperatuur, vermoeidheid, jeuk of andere zaken. Links doet dat ook, maar met andere signalen. Links spreekt dus eigenlijk een andere taal. Gedurende de hele dag moet ik dus de rechter- en linkersignalen verwerken, bij alles wat ik doe. Ik noem dat gemakshalve tweetalig handelen. Dat vergt overigens wel veel extra energie, wat ook mijn aanhoudende vermoeidheid verklaart.
De feestdagen liggen ondertussen weer achter ons. En deze zijn aanmerkelijk beter verlopen dan de vorige. Toen was ik net ontslagen uit het Roessingh en kwam ik snel in een dip terecht. Nu kijk ik al heel anders naar de situatie. Ik merk dat ik wat milder ben geworden en mezelf iets meer ruimte geef.
In één jaar tijd is er best veel veranderd. Bijzonder is wel dat dit voor mijn gevoel heel geleidelijk is verlopen. Er was ook sprake van echte eyeopeners. Maar eigenlijk moet ik vaststellen dat de grootste verandering heel geleidelijk heeft plaatsgevonden. Mijn dagelijkse focus op wat ik doe en laat, vraagt veel van me. Alles vraagt nu constant en aanhoudend aandacht. Wat me nu pas goed opvalt is het effect van mijn meer gedoseerde inzet.
Mijn gedrag is echt veranderd, vind ik. Ik zit mezelf minder in de weg en mijn korte lontje heb ik iets beter onder controle.
De Act and Commitment Theory heeft me duidelijk nieuwe inzichten gegeven. Deze hebben ook geleid tot nieuwe denkpatronen. Met het schrijven van de laatste bladzijden van dit boek rond ik ook mijn proces bij InteraktContour af. Mijn gereedschapkoffertje is uitgebreid en ik zal deze in de toekomst verder zelf moeten toepassen en uitbreiden.
Mijn werkzaamheden als projectmanager zal ik niet meer oppakken. Mijn ambitie om in die rol terug te keren kwam vooral voort uit mijn (enigszins doorgeschoten) bewijsdrang. Gedurende mijn herstelproces heb ik leren inzien dat dit proces vooral een gevecht was met mezelf. Kiezen voor mijn gezondheid en verdere herstel is nu meer mijn prioriteit. Op de vraag “Wat moet ik nog bewijzen en aan wie?” kan ik geen passend antwoord meer vinden. Dat heet vooruitgang.
Jarenlang heb ik te veel nadruk gelegd op de prestatie, alsof dat het enige en ultieme doel was. Hoewel ik in mijn werk altijd rekening hield met aspecten als haalbare en realistische deadlines, (deel)processen, leercurves en andere voorwaarden en consequenties, heb ik die voor mij persoonlijk nooit zo toegepast. Ik ging maar door, zonder voldoende aandacht te besteden aan de juiste voorwaarden of consequenties. Het heeft me veel gebracht, zondermeer. Maar misschien had het ook een tandje minder gekund.
Ambities heb ik nog steeds, maar ik hoop deze op een meer genuanceerde wijze te realiseren. Ik wil en zal me blijven ontwikkelen, maar heb me voorgenomen meer van deze reis te gaan genieten. Over enkele weken word ik 65, dus tijd voor een meer gedoseerde inzet.
Wil je Robs boek lezen? Bestel dan een of meer exemplaren van zijn boek door een mail te sturen naar hetevenisuitmijnleven@gmail.com. Rob heeft het boek in eigen beheer uitgegeven en stuurt het graag naar je op voor €15,- inclusief verzendkosten!
