Anouk is een creatieve dertiger die werkt in de reclame-industrie. Ze deelt elke maand een nieuw verhaal. Zo hoopt ze andere jonge mensen te helpen. In de vorige blogpost vertelde ze over een nieuw hoofdstuk in haar leven: samen een huis kopen! Dit keer vertelt ze over de minder leuke kant hiervan.
Een huis kopen is vooral heel leuk. Ons bod is geaccepteerd, de hypotheek is rond en langzaam begint het steeds echter te voelen. Maar naast alle leuke dingen komen er ook minder gezellige zaken om de hoek kijken. Een samenlevingscontract regelen (waarvoor je ineens moet nadenken over wat er gebeurt als je uit elkaar gaat), een testament (want mijn vriend heeft een kind) en iets waarvan ik stiekem al wist dat het lastig kon worden: een overlijdensrisicoverzekering op de hypotheek.
6 mei
Vandaag vulde ik de gezondheidsverklaring in. Gewoon eerlijk, zoals het hoort. Eigenlijk wist ik al een beetje hoe dit zou aflopen. Zodra ik mijn CVA invulde, kreeg ik vrijwel direct een automatisch bericht terug. Al hielp het waarschijnlijk niet mee dat ik door mijn dyslexie per ongeluk had aangeklikt dat ik meerdere CVA’s had gehad in plaats van één.
Afgewezen.
Geen gesprek, geen ruimte voor uitleg. Gewoon een nee op basis van wat ik had ingevuld. En daar zitten we dan. Midden in iets wat zo leuk hoort te zijn, ineens weer even keihard terug in de realiteit van: dit hoort ook bij mij.
En nu?
Gelukkig is dit niet per se het einde van het verhaal, maar wel een reality check.
We hebben nu een paar opties:
- In gesprek gaan en hopen dat er ruimte is voor nuance (mijn specifieke situatie, hoe lang geleden het is en hoe het nu met me gaat)
- Kijken naar een kleinere dekking op mijn naam (mijn vriend is wel geaccepteerd)
- Een hogere premie accepteren
- Of het bij andere verzekeraars proberen
In de dagen daarna kreeg ik overigens nog wel een mail met een aanvullende medische vragenlijst. Maar toen waren we inmiddels alweer begonnen aan een aanvraag bij een andere verzekeraar.
12 mei
Nieuwe gezondheidsverklaring, nieuwe poging.
Dit formulier gaf gelukkig wat meer ruimte om mijn situatie uit te leggen. En misschien nog wel fijner: na het versturen kreeg ik niet direct een afwijzing. In plaats daarvan kreeg ik de melding dat mijn aanvraag verder beoordeeld moest worden.
Niet direct goedgekeurd, maar ook niet direct afgewezen. Dat voelde al als winst.
Een paar dagen later kreeg ik het verzoek om medische gegevens rondom mijn CVA op te laten vragen. Vanaf dat moment was het vooral wachten.
10 juni
We zijn geaccepteerd.
Het duurde even, maar dan heb je ook wat.
Dat het langer duurde had overigens weinig met de verzekeraar te maken. Mijn aanvraag lag een tijdje stil bij de huisarts. Daarom meteen een tip voor iedereen die ooit in hetzelfde traject terecht komt: bel na een week even na. In mijn geval moest ik toevallig toch langs de huisarts en kwamen we erachter dat het verzoek nog niet eens op de actielijst stond.
Maar uiteindelijk was het wachten het waard. De premie is verhoogd, maar gelukkig nog goed te overzien. Ongeveer het dubbele van wat iemand zonder medische voorgeschiedenis zou betalen, maar nog steeds ruim onder de € 100,- per maand.
Voor anderen in hetzelfde schuitje
Het lastige is dat iedere situatie anders is. Niet alleen wij als mensen met NAH verschillen van elkaar, maar ook de mensen en bedrijven die ons beoordelen.
Daarom wilde ik eigenlijk geen namen noemen. Wat voor mij werkt, hoeft voor iemand anders niet zo te lopen. Jouw medische situatie kan anders zijn, je hypotheek kan anders zijn en uiteindelijk krijg je waarschijnlijk ook een andere beoordelaar.
Toch noem ik ze voor de volledigheid.
Bij Allianz werd ik direct afgewezen.
Bij a.s.r. ben ik uiteindelijk geaccepteerd.
Hopelijk helpt dit iemand die hier – net als ik een paar weken geleden – ineens middenin zit.
