Elke maand schrijft Belinda voor Hersenletsel.nl over haar leven met NAH. Dit keer vertelt ze over hoe oververmoeidheid en slecht slapen kunnen leiden tot een terugval. En over het gevoel van een hoofd dat maar niet uit wil, terwijl je lichaam zo wanhopig om rust vraagt.
Gisteren kreeg ik een berichtje van een hele lieve vriendin van mij. Met haar heb ik twee jaar in de klas gezeten en in die periode waren we echt BFF’s, heel close. Maar zoals dat vaak gaat met tienervriendschappen, verwateren die na de schooltijd.
Heel toevallig kwam ik haar vier jaar geleden weer tegen en toen bleek, eerlijk waar, dat ze al vier jaar tegenover mij woonde. We konden zelfs bij elkaar de woonkamer in kijken. Hahaha, lang leve het wonen in een stad.
Toen ik vertelde waar ik woonde, zei ze: “Maar daar woont toch een lange knul met lang rood krullend haar en hij rijdt in die en die auto?” Ik zei: “Klopt, dat is mijn zoon.” Te grappig was dit.
Maar dit terzijde, want tijdens onze bijpraatsessies met koffie en koekjes bleek dat haar vader een paar maanden eerder een herseninfarct had gekregen. Een herseninfarct in de kleine hersenen. Dat komt niet zo vaak voor, dus hoe toevallig is het dat hij het infarct op dezelfde plek heeft gehad als mijn eerste infarct: in de rechter kleine hersenen.
Ze stelde me honderd-en-een vragen en daaruit bleek dat de restverschijnselen erg overeenkomen. Haar vader is wel een stuk ouder dan ik, en zeker ouder dan ik was toen ik het kreeg, 12,5 jaar geleden. Ik was toen 44 jaar.
Afijn, even terug naar het berichtje van gisteren, al was bovenstaande wel nodig om de situatie te schetsen.
Ze stuurde me dat haar vader tijdelijk wordt opgenomen in een zorgcentrum. Hij is in korte tijd erg achteruitgegaan: veel warriger en zo ontzettend moe, terwijl zijn hoofd maar niet lijkt te kunnen stoppen met “aanstaan”. Slapen lukt slecht, hij heeft moeite met medicatie en vergeet hoe bijvoorbeeld een afstandsbediening werkt, terwijl hij daar eerder moeiteloos mee overweg kon. De huisarts kan niets nieuws vinden en denkt aan oververmoeidheid en overprikkeling.
Ze vroeg me: “Heb jij daarvan gehoord bij NAH?”
Ja, lieve vriendin, daar heb ik wel van gehoord. Sterker nog, ik heb het zelf diverse keren meegemaakt: zo’n zware terugval dat ik opgenomen moest worden. En nu, met deze warmte, ligt die terugval echt op de loer, al weet ik inmiddels gelukkig hoe ik ermee om moet gaan.
Want ik, en ik weet velen met mij, kan niet slapen met die hitte. En als ik niet genoeg slaap, kan ik niet herstellen van de dag.
Niet herstellen van de dag betekent dat ik de dag erna veel minder aankan. Vervolgens slaap ik die nacht opnieuw slecht, waardoor ik niet genoeg herstel van de twee dagen ervoor. Zo stapelt het zich steeds verder op en takel ik langzaam steeds verder af.
Ik weet inmiddels, en gelukkig gaat mijn huisarts daar deels in mee, dat ik af en toe een middel moet gebruiken om te kunnen slapen, zodat ik weer een beetje kan herstellen.
Mijn huisarts gaat er bewust maar gedeeltelijk in mee, dus ik krijg zeker geen dagelijkse slaapmedicatie, maar wel genoeg om dit ongeveer twee keer per maand een nacht te doen. Daar speel ik dus ook mee: soms heb ik wat meer nodig en dan gebruik ik de maand erop wat minder.
Ik snap de artsen wel, hoor. Slaapmiddelen kunnen natuurlijk erg verslavend zijn, maar niet slapen is voor mij gewoon geen optie.
Gek genoeg blijft je brein maar aan staan, terwijl je lijf schreeuwt om rust. Dat gekke hoofd wil je zo graag uitzetten, maar om even met bovenstaande vergelijking mee te gaan: je weet niet meer hoe de afstandsbediening werkt, dus je krijgt je hoofd niet in de slaapmodus.
Het gevolg is neurofatigue in optima forma (zie twee blogs terug voor meer info). Je lijf is compleet op en alle restverschijnselen gaan weer heerlijk opspelen.
Ik ben dus blij dat de huisarts heeft ingegrepen en dat de vader van mijn vriendin tijdelijk wordt opgenomen, in de hoop dat hij daar de rust krijgt die hij zo hard nodig heeft.
Tot volgende maand,
Liefs,
Belinda
