Lang hield Heleen (55) zichzelf een masker voor. Ze wilde niet toegeven aan haar niet-aangeboren hersenletsel. Na jaren van vechten tegen zichzelf, zette ze het masker af. De zoektocht naar haar nieuwe zelf deelt Heleen in haar blogposts. In deze blogpost vertelt ze over de zelfoverschatting die ze ervaarde na het doormaken van een beroerte.
Na het overleven van mijn beroerte waren ik en mijn lijf in een fase van een soort euforie dat ik er zo uitgekomen was. Met behulp van logopedie, fysiotherapie en ergotherapie ging ik iedere dag een stapje vooruit, maar ik merkte dat het me niet snel genoeg ging. Ik wilde altijd meer dan goed voor me was en het leek wel een wedstrijd met mezelf. Dat er altijd meer mogelijk was, ook al gaf mijn lijf aan dat het niet kon, deed ik dan toch die extra oefening.
Net doen of er niets veranderd was, dat alles weer normaal was zoals voorheen. Gewoon doorgaan, niet piepen, niet mauwen maar schouders eronder en door.
Terwijl ik met de weken en maanden later wel opmerkte dat er dingen waren waar ik moeite mee had of dat ze niet zo gingen zoals dat ik het voor ogen had, en altijd die aanwezigheid van dat vermoeide gevoel. Ik stond op en daar was het alweer: het gevoel van dat ik te moe was, mijn ogen wilde sluiten om te gaan slapen, maar ook mijn benen te moe waren om vooruit te komen.
Als ik al in mijn agenda keek en zag wat er in een week op het programma stond, werd ik er al moe van en vroeg me af waar ik de energie vandaan moest halen. Maar toch deed ik het omdat het moest van mezelf, en zette ik mezelf eroverheen.
Ik heb lang gedacht dat het allemaal wel over zou gaan en alles weer normaal werd.
Ik was te positief en stelde te veel eisen aan mezelf door continu de lat hoger te leggen door wat achteraf inschattingsvermogen was, wat ik totaal niet meer had. Ik ging tenslotte met alles door zoals voorheen.
Op dat moment ben ik totaal ingestort en voelde de grond onder mijn voeten wegglijden. Het besef dat alles veranderd was. Ik die niet meer kon functioneren zoals voorheen. Ik heb zo hard gevochten. Achteraf was ik in strijd met mezelf doordat ik niet kon inschatten wat ik nog wel kon en wat niet meer.
De harde realiteit wilde ik niet onder ogen zien. Er was tenslotte ook niets aan de buitenkant te zien dus ik ben lang doorgegaan tot op het moment dat het inschattingsvermogen, wat ik niet had met betrekking tot mijn eigen kunnen, me ingehaald bleek te hebben.
Zelfreflectie was hard maar zeer noodzakelijk. Ik leerde hierdoor mijn situatie te aanvaarden en mijn grenzen aan te geven, en tot op de dag van vandaag ga ik er nog met gemak overheen. Zelfinschattingsvermogen, ook dat is veranderd bij het doormaken van een CVA.
Klinkt het als een soort herkenning bij jullie? Ik ben dan ook benieuwd hoe jullie dit hebben ervaren. Graag verneem ik jullie reacties hierover.
Dank je wel voor het lezen en tot de volgende.
Lieve groet,
Heleen
@rauwismijnrouw
