Anouk is een creatieve dertiger die werkt in de reclame-industrie. Ze deelt elke maand een nieuw verhaal. Zo hoopt ze andere jonge mensen te helpen. In deze blogpost geeft ze een update over het nieuwe hoofdstuk in haar leven, de recente verhuizing.
Na mijn vorige twee blogs over ons nieuwe huis, en een zomer-/verhuisbreak, is het tijd voor een update. Want inmiddels wonen we er alweer vijf weken! En gelukkig kan ik meteen verklappen: het is allemaal goed gegaan.
De verhuizing zelf was misschien wel het spannendste onderdeel. Alles moest namelijk in één week gebeuren. Dinsdag rond lunchtijd kregen we de sleutel en zijn we meteen begonnen met schoonmaken en alles klaarzetten voor het schilderen. Woensdag kwamen de hulptroepen en hebben we met 31 graden het hele huis geschilderd. En donderdag was dan dé dag: verhuizen van twee huizen naar één. Gelukkig hadden we verhuizers.
Dat was behoorlijk pittig, maar achteraf viel het me eigenlijk mee. Vooral omdat ik me heel goed had voorbereid. De maand ervoor had ik al zoveel mogelijk geregeld, gepland en opgeruimd. Ik wist dus redelijk goed wat er wanneer moest gebeuren en probeerde me daar ook echt aan te houden.
En mijn lieve ouders hielpen donderdag niet alleen met verhuizen, maar zijn daarna ook nog met mij meegegaan naar mijn oude huurhuis om schoon te maken. Want vrijdagochtend moest ik daar namelijk alweer de sleutel inleveren. Niet bepaald een rustige verhuisweek dus, maar dankzij de planning en alle hulp is het gelukt zonder dat ik volledig omviel.
En nu wonen we er echt
Inmiddels ben ik vijf weken verder en kan ik eigenlijk maar één ding zeggen: I love it.
De ruimte, het samen zijn met mijn vriend en bonuskind en vooral het feit dat ik in huis genoeg plekjes heb om me terug te trekken als mijn hoofd vol zit. Dat laatste merk ik nu al als een enorme luxe. Ik hoef niet meteen de deur uit als ik overprikkeld ben; ik kan gewoon ergens in huis een rustig plekje opzoeken.
Er is alleen één ding waar ik nog erg aan moet wennen: de reistijd naar mijn werk. Ik fiets maar ongeveer tien minuten langer dan vanuit mijn vorige huis, maar die tien minuten maken het verschil. Mijn totale reistijd is nu ongeveer een uur en dat blijkt op sommige dagen toch nét te veel. Zeker als mijn werkdag zelf al veel van mijn hoofd vraagt.
Een huis is blijkbaar nooit af
En dan is er nog iets waar ik inmiddels achter ben gekomen: mensen zeggen niet voor niets dat een huis nooit af is.
Ieder weekend lijkt er wel weer iets te moeten gebeuren. Een lamp ophangen, nog een stukje schilderen, een doos uitpakken, iets ophangen of toch dat ene kastje in elkaar zetten. En als je denkt dat je klaar bent, zie je ineens weer iets anders.
Dat maakt het soms lastig om mijn weekenden echt als rustmoment te gebruiken. Want ja, ik kan wel de hele zaterdag op de bank gaan liggen, maar ondertussen denk ik ook: *die lamp hangt er nog steeds niet.*
En dan hebben we ook nog eens een heerlijk groot huis gekocht. Heel fijn, maar dat betekent natuurlijk ook: meer huis om schoon te maken. Waar ik vroeger in een uurtje klaar was, ben ik nu toch echt wat langer bezig.
Maar toch vooral heel blij
Dus ja, het nieuwe huis brengt nieuwe uitdagingen met zich mee. Ik moet opnieuw uitzoeken hoeveel energie de langere fietstocht kost, leren dat niet ieder weekend een klusweekend hoeft te zijn en accepteren dat niet alles meteen af hoeft.
Maar als ik ’s avonds op de bank zit en bedenk dat dit nu gewoon ons huis is, dan is dat het allemaal meer dan waard.
Een nieuw huis vraagt om een nieuw ritme. En na vijf weken zijn we daar nog volop naar op zoek.
Maar eerlijk? Ik vind het helemaal niet erg om dit hoofdstuk rustig te leren lezen.