Elke maand deelt Monique over wat haar bezighoudt in haar leven met NAH. Deze keer schrijft ze over haar nieuwe vrijwilligerswerk, de stress die de voorbereiding met zich meebrengt en de vele beren en bergen die ze onderweg tegenkomt. Want hoe goed je ook probeert te plannen, met NAH kan één verandering in de planning al voor behoorlijk wat chaos in je hoofd zorgen. Toch probeert Monique de positieve gedachten vast te houden: stap voor stap, van dag tot dag.
Plannen en NAH, het blijft een hele uitdaging. In mijn vorige blog vertelde ik jullie over mijn nieuwe vrijwilligerswerk. Het begeleiden van mensen met een verstandelijke beperking tijdens hun vakantie. Wel, als deze blog gepubliceerd wordt heb ik mijn eerste vakantiereis erop zitten! Ik zal jullie zeker vertellen hoe dat gegaan is en of het bevallen is.
Nu in de aanloop ernaartoe geeft het mij al behoorlijk wat stress. Om dit überhaupt te gaan doen met NAH is al een ding, maar ik kreeg te horen dat ik mee mag op een voetbalreis van één week en dan sta ik boventallig. Er zijn dan 3 begeleiders op 7 deelnemers en ik. Zodat ik “rustig” kan ervaren hoe het allemaal gaat tijdens zo’n vakantieweek. Wel, dat is geweldig en helemaal top geregeld (toch?).
Nu is er in de aanloop al één van de drie begeleiders afgevallen. Dus boventallig sta ik dan al niet meer. En de tweede begeleider vertelt een paar dagen later dat hij pas zondagmiddag in plaats van vrijdags aanschuift. Dat betekent dus dat ik met één andere begeleider er de eerste paar dagen samen voorsta. Ook op de reisdag!
Ik had aangegeven dat ik wel kán autorijden, maar liever niet met een vol 9-persoonsbusje. Dit kost mij heel veel energie die ik ter plekke hard nodig heb. Ik rij dus graag mee. Alleen als wij maar met twee begeleiders starten en er twee busjes mee moeten, voel je hem al aankomen……Help…Error.
Nu heb ik er alle vertrouwen in dat er op de dag van vertrek een nieuwe begeleider is gevonden en dat alle stress, errors en beren die ik nu ervaar, verdwenen zijn. Maar nu is het echt chaos in mijn hoofd en denk ik: wáár begin ik aan?
Ik zit momenteel echt tussen…”ik kap er mee” en “het komt allemaal wel goed”.
Als het nu verder in mijn leventje lekker rustig en kabbelend was dan viel het nog wel mee. Maar ook thuis speelt van alles. Een schoondochter die hoogzwanger is en binnen een week of 4…5 gaat bevallen. Superleuk maar ook reuze spannend. Want wat als het precies die week gebeurt? Mijn man die nog thuis zit na zijn operatie en nog veel pijn heeft, gaat hij het allemaal alleen wel redden? Mijn dochter die deze week de sleutel krijgt van haar nieuwe huis en volop gaat verbouwen. Alles valt allemaal in dezelfde periode. Ook allemaal zaken waar mijn hoofd vol van is en aan denkt.
Iedereen weet dat je alles nog zo goed kan plannen, maar dat er ook van alles tussendoor kan komen wat heel die planning weer omver kan gooien. Zonder NAH is dit al lastig en vervelend maar met NAH kan dit een behoorlijke error en stress geven!
Nu heb ik ook geleerd dat al de bergen en beren ook maar deels gedachten zijn, “dit zijn geen helpende gedachten”, hoor ik mijn therapeut zeggen. En het mooie aan gedachten is dat je aan iets anders kan denken. Je kan die bergen en beren kleiner denken, wegdenken, of denken, wat is nu het ergste wat er kan gebeuren…Nou heb je ff…Wat als…Als dit maar niet…En wat als ik….
Nee, nee, nee positief blijven Monique, blijven ademhalen, gewoon van dag tot dag alles bekijken. Dat is ook precies wat ik ga doen. Ik vertrouw erop dat de organisatie alles op alles zet om de week soepel te laten verlopen en dat het tekort aan begeleiders opgelost is voor we vertrekken. Ik heb er ondanks de beren en bergen heel veel zin in en ik ga ervoor. En ik ga er ook nog van genieten!
Liefs,
Just me,
Monique