Het leven houdt niet op na een herseninfarct. Als iemand dat weet, dan is het de boomlange dierenarts Peter Bracht wel. Zijn levenslust overwint alles. In deze blogpost vertelt Peter over dat hij in zijn woonplaats nog altijd veel waardering ontvangt voor zijn vroegere werk als dierenarts.
In een kleine plaats als Leidschendam was ik een soort van publiek figuur. Ik kwam overal cliënten tegen. In de supermarkt, op het schoolplein, bij de sportvereniging en bij winkelcentrum Leidsenhage. Dat winkelcentrum heeft ten tijde van mijn hersenknetter een metamorfose ondergaan en heet nu Westfield Mall of the Netherlands.
Het is een groot, luxe overdekt winkelcentrum. Met een marmeren vloer waar ik veilig op kan lopen op mijn skechers zonder orthese. Ik doe dat bijna iedere dag. Met de ligfiets of tram naar Westfield en daar rondjes lopen om maar meters te maken en wat extra beweging te pakken. En om wat te consumeren en mensen te kijken.
Ik kom iedere keer wel mensen tegen die ik ken uit de praktijk. De ene keer is het “Dag dokter Bracht, hoe gaat het met u?” Of “Hey Peet!, Gaat Ie!?” En ik hou halt om een praatje te maken.
De mensen zijn blij mij weer te zien, en te zien en te horen dat het goed gaat met mij. Veel mensen missen mij ook. Ze hebben mij altijd een super dierenarts gevonden en dat hoor ik graag. Er is nog veel dankbaarheid en vaak word ik overladen met liefde, dankbaarheid en respect voor hoe ik het leven nu weer heb opgepakt.
Veel mensen volgen mij op Facebook en sommigen hebben mijn telefoonnummer. Dus ze weten mij te vinden als er iets is met hun huisdier. Vind ik helemaal geen probleem en ik ben blij dat ik ze soms kan helpen met een advies, en als het echt foute boel en paniek is kom ik naar ze toe.
Ik kan geen volledig lichamelijk onderzoek doen en ik kan niet behandelen, maar ik heb wel mijn kennis, ervaring en klinische blik voor ze in de aanbieding. En een gezellig praatje met een bakkie in Westfield.