In de coronaperiode ging Frank op vakantie in de omgeving van Luxemburg en Duitsland. Dit bleek een levensveranderende vakantie voor Frank en zijn partner, want hij kreeg last van hoofdpijn en andere verschijnselen. In deze blogpost lees je hoe het herstel en de re-integratie stap voor stap verder vorm krijgen. Na een periode waarin het lichaam opnieuw om rust vroeg, probeert Frank de draad weer op te pakken en te ontdekken hoeveel hij inmiddels weer aankan.
De afgelopen week was er eentje van de draad weer oppakken en testen of ik weer op het eerdere niveau terug ben. Gelukkig gaat het goed, maar merk nog wel een stukje vermoeidheid dat blijft hangen. Vooral slechte nachten hakken er stevig in moet ik zeggen. Die hebben vooral zo hun effect op de dag erna.
Maar goed, we gaan weer volle bak met alle muziek ellende en extra uitdagingen die er bij horen. Ik houd het gelukkig langer vol dan ergo zelf dus het gaat weer de goede kant op. Ook met fitness en wandelen merk ik dat alles weer hetzelfde is als normaal. Bij zwemmen kon ik helaas niet mijn eigen tempo vasthouden omdat we in plaats van met drie nu met vier in het bad waren. En dan moet je de hele tijd om elkaar heen zwemmen. Maar desondanks was het wel een heerlijk inspannende ontspanning.
Met maatschappelijk werk en ergo ben ik een plan voor de re-integratie aan het maken. Hierdoor komt er ook op dat punt wat licht aan de horizon.
De komende week wordt druk met veel verschillende soorten afspraken naast de reguliere revalidatie. Ben erg benieuwd hoe dat zal gaan. Uiteraard meer erover in de volgende blog.
In de afgelopen week zijn we alle bijenstanden weer langs geweest. Helaas is er een volk dat geen koningin meer heeft en aan het uitsterven is. De activiteit was echt heel veel minder dan bij de laatste controle van een paar weken terug.
Toen ik de kast openmaakte waren er nog maar een stuk of honderd bijen over. Het bijzondere was dat er wel redcellen waren. Een redcel is een cel met een heel jong (tussen 0-2 dagen) eitje erin die de bijen tot nieuwe koningin proberen te kweken. De koningin is dus aan de leg geweest en heeft toen het loodje gelegd. Helaas is het niet te achterhalen waardoor. Er was nog meer dan genoeg voer en er waren geen grote hoeveelheden Varrao.
We hebben geen nieuwe koningin kunnen vinden en met nog maar honderd bijen komt het überhaupt niet goed. Helaas dus op de valreep van de lente een volk minder.
We hebben nu echt wel enorm veel zin in de lente. Het weer gaat nu hopelijk ook definitief omslaan naar standaard boven de 15 graden en regelmatig zon. De natuur staat echt op knappen en de bijen hebben naast stuifmeel ook echt wel nectar nodig om verder te kunnen groeien. En wij hebben natuurlijk lente honing 2023 nodig eind Mei dus het wordt echt tijd.
De afgelopen dagen verder bezig geweest met het uitruimen en schoonmaken van de (lease)auto. Wat heb je veel losse troep in een auto liggen, blijkt dan weer eens. De auto moet helaas worden ingeleverd na 4,5 jaar. We gaan de mooie rode Mazda zeker wel missen. Gelukkig staat er volgende week een nieuwe blauwe Suzuki klaar voor ons met hopelijk veel veilige km’s én twee bestuurders die er van kunnen genieten.
Kun je niet wachten op de volgende blogpost van Frank om te lezen hoe het opbouwen hem verloopt? Bezoek dan zijn blog en lees alvast zijn andere verhalen: https://hemianopsie.wordpress.com/.