Lang hield Heleen (55) zichzelf een masker voor. Ze wilde niet toegeven aan haar niet-aangeboren hersenletsel. Na jaren van vechten tegen zichzelf, zette ze het masker af. De zoektocht naar haar nieuwe zelf deelt Heleen in haar blogposts. In deze blogpost vertelt ze over de dagen waarop haar hoofd vol watten zit, woorden niet willen komen en zelfs de eenvoudigste dingen moeite kosten. Dagen waarop de chaos in haar hoofd en lijf de overhand neemt en ze niets liever wil dan zich terugtrekken in haar eigen bubbel en de stilte opzoeken.
Er zijn van die dagen waarop ik, als ik moe ben en mijn tank al halfleeg is, niet op het juiste woord kan komen. En dat kan dan soms gewoon een halve dag duren. Of dat ik in mijn hoofd een ander woord denk dan het woord dat ik uitspreek.
Op zo’n dag… Dan voelt alles zwaar en gaat alles een stuk moeilijker. Ik ben sneller geïrriteerd, maar ben ook veel dingen kwijt, omdat ik door alle chaos niet meer weet waar ik iets gelaten heb.
Ik sta dan al op met een halflege batterij, voel me na acht uur slaap nog steeds moe en merk dat ik op de een of andere manier niet helemaal goed in mijn lichaam zit. Het is net alsof ik een beetje half fladder, met een hoofd vol watten, waardoor er gewoon echt niets blijft hangen.
Een boek lezen, waarbij de woorden na een paar zinnen al door elkaar dwarrelen, ondanks het gebruik van mijn liniaal. Soms lees ik dan wel drie keer dezelfde zin, maar merk ik dat er totaal geen concentratie is.
Op zo’n dag gaat ook mijn motoriek niet echt fantastisch en laat ik vaak dingen vallen.
Van die dagen waarop ik het liefst niet in mijn volle hoofd en stuntelige lijf wil zitten. Zo’n dag waarop ik intern gewoon niet aanwezig wil zijn, maar al in mijn eigen bubbel verkeer. Zo’n dag waarop ik zinnen niet afmaak, omdat ik van de hak op de tak spring. Chaos is dan mijn beste vriend.
Zo’n dag waarop het voelt alsof het niet mijn dag is. En het lijkt wel alsof die dagen zich steeds vaker voordoen naarmate ik ouder word. Misschien komt het ook doordat ik er minder makkelijk overheen spring dan voorheen en het nu beter kan plaatsen, nu dit alles een naam heeft, namelijk NAH.
Soms zou ik willen dat ik NAH nooit had leren kennen en herkennen.
Soms is er zo’n dag waarop ik de knop bij mezelf even uit wil zetten en de rust wil ervaren, in plaats van de chaos die als een storm door mijn hoofd en lijf raast. De onrust die ik niet weg krijg, doordat ik overprikkeld of moe ben en maar aan blijf staan, totdat ik letterlijk niet meer kan.
Soms is er zo’n dag waarop ik me het liefst verschuil in mijn eigen wereld, me terugtrek en me verschuil in de stilte. Gewoon omdat het moet. Schuilen in mijn eigen bubbel, omdat mijn batterij totaal leeg is. Zo leeg dat er werkelijk niets meer lukt, zelfs nog geen pen of bestek vasthouden.
Op zo’n dag verkies ik de stilte boven het geruis. En dan weet ik het even niet.
Dank je wel voor het lezen.
Lieve groet,
Heleen
@rauwismijnrouw