Rob schreef een boek over zijn ervaringen rondom zijn hersenbloeding: Het even is uit mijn leven. De blogposts die worden gedeeld op Hersenletsel.nl zijn dan ook gebaseerd op de hoofdstukken uit Robs boek. In deze laatste blogpost deelt Rob over het afsluiting van project ‘R’ en hoe hij nu naar het leven kijkt.
Ik ben ruim een jaar onderweg en moet constateren dat er veel is gebeurd in een relatief kort tijdsbestek. De impact is groot geweest en zal me nog jaren bijblijven. En dat is goed, want niet alles is altijd positief. Ik kan niet positief zijn als ik de andere kant (negatief) niet ken. Ik kan niet blij zijn als ik verdriet niet ken. Daarbij heb ik ervaren dat de waarde die ik aan woorden toeken van invloed zijn op mijn beleving. De associatie of relevantie is essentieel.
Mooiste voorbeeld hiervan is toen mijn bedrust werd vervangen door hersteltijd. Dat voelde anders en waardeerde ik anders.
Mijn hersenbloeding heeft in aanvang gezorgd voor angst, zorgen en een groot schokeffect. Het woord heeft dus een negatieve lading en context.
Maar wanneer ik nu mijn actuele situatie moet beoordelen kan ik niet ontkennen dat ik tevreden ben. Ik denk dat dit het gevolg is van het proces dat ik heb doorlopen. Ik heb moeilijke tijden gehad, maar ook mooie ervaringen opgedaan. Mijn hersenbloeding heeft dus meer opgeleverd dan alleen een negatieve ervaring. Daarom hoef je me nog niet te feliciteren met mijn hersenbloeding, maar kan ik wel terugkijken op een betekenisvolle ervaring.
Mijn project ‘R’ ben ik begonnen om uiteindelijk een verbetering door te voeren. Een projectmatige aanpak zou me daarbij moeten helpen, was mijn aanname. Ik kan bevestigen dat dit voor mij ook zo heeft uitgepakt. En ondanks dat mijn verbeterproces nog lang zal doorlopen, ben ik van mening dat mijn project kan worden afgerond.
De grootste wijzigingen zijn doorgevoerd en zullen in de loop van de jaren een steeds groter effect sorteren.
Nu ik bijna anderhalf jaar verder ben kijk ik iets genuanceerder naar het woordje ‘even’. Vlak na mijn hersenbloeding betekende deze term een kort moment waarin ik snel iets kan doen. Het was ook onlosmakelijk verbonden aan vanzelfsprekende en geautomatiseerde gedragingen en handelingen. De waarde van het woord ‘even’ had toen nadrukkelijk negatieve connotatie. Want ik verbond dat aan gemis en verlies.
Mijn beperkingen vragen geduld, aanpassing, maar vooral een gedragsverandering. Als ik nu iets wil ondernemen of gaan doen kan ik niet anders dan eerst een moment pakken om die handeling voor te bereiden en in te schatten. Doe ik dat niet loop ik de kans te vallen, mezelf te bezeren, onnodig oververmoeid te raken of anderszins mezelf te kort te doen.
Hoewel dat veel aandacht en energie vergt is dat moment van voorbereiden niet meer dan een ‘kort moment’ waarin ik, steeds meer, geautomatiseerd mijn handelingen kader en inschat. Eigenlijk dus ‘even’ stil staan bij wat ik ga doen. De betekenis van ‘even’ is daarmee gemuteerd. Nu leidt de term ‘even’ tot meer rust, overzicht en verantwoord gedrag.
Oké, ik moet nog rekening houden met enkele nieuwe eigenschappen. Dat zal voorlopig en misschien wel altijd zo blijven. Maar wanneer ik mezelf meer tijd en ruimte geef, kan ik betere beslissingen nemen en daarmee een beter resultaat of effect sorteren. Die kennis en dat inzicht hebben mijn hersenbloeding dus ook opgeleverd.
Had ik mijn hersenbloeding willen missen? Jazeker, niemand wil een hersenbloeding. Maar heb ik er wat aan gehad? Ook daar kan ik volmondig JA op zeggen. Ik heb natuurlijk mindere momenten gekend in de afgelopen periode, maar ook hele mooie. Als ik die plusjes en minnetjes bij elkaar optel, kom ik ruimschoots in het positieve uit. Dus kan ik met trots zeggen dat ik er beter uitgekomen ben.
Daarmee kan ik mijn project ‘R’ definitief afronden. Ik ben er nog lang niet, maar heb wel een goede start gemaakt. Het geeft me vertrouwen voor de tijd die ik nog krijg en dat stelt me gerust. Mijn ambities zal ik blijvend moeten aanpassen.
Ik weet nu dat ik een beter resultaat zal behalen, wanneer ik mijn doelen opdeel in realiseerbare hapjes en in overzichtelijke tijdblokken. Ook zal ik vaker hulp inschakelen zonder dat te ervaren als zwak of falen.
Het plan om met mijn zoon met de motor naar de Noordkaap te rijden bestaat al een paar jaar. Motorrijden is nu geen optie meer, maar is dat het belangrijkste? Ik kan nog steeds een unieke reis maken met mijn zoon, maar dan met de auto bijvoorbeeld.
Voor een meerdaagse wandeltocht waren mijn dochter en ik al een tijdje aan het oefenen. Ook dit plan zal niet meer haalbaar zijn. Maar de jarenlange traditie om één-op-één activiteiten te doen met de kinderen, kan gewoon doorgaan. We kiezen ‘gewoon’ een andere activiteit, toch?
En zo zijn er nog veel meer situaties die ik op een andere manier zal moeten aanvliegen. Er komt nog een heel mooie tijd aan waar ik intens van zal gaan genieten. Ondertussen is mijn kleindochter ‘onderweg’ en kijken we enorm uit naar haar komst.
Hoe mooi kan het zijn als je kunt zien wat er allemaal is.
Er zit weer leven in het ‘even’.
Wil je Robs boek lezen? Bestel dan een of meer exemplaren van zijn boek door een mail te sturen naar hetevenisuitmijnleven@gmail.com. Rob heeft het boek in eigen beheer uitgegeven en stuurt het graag naar je op voor €15,- inclusief verzendkosten!