Elke maand deelt Monique over wat haar bezighoudt in haar leven met NAH. Deze keer deelt ze over een aanvaring die ze had met haar beste vriendin.
Afgelopen week had ik een enorme aanvaring met mijn beste vriendin, voor mij zomaar uit het niets en totaal onverwachts. Ik kreeg een volle laag van verwijten en beklag over mij heen, uitgesproken in een enorme boosheid en woede. Ik reageerde geëmotioneerd terug en we stonden lijnrecht tegenover elkaar.
We hebben beide NAH. Haar emmer explodeerde en mijn emmer liep hierdoor over. Ik liep boos, teleurgesteld en verdrietig bij haar weg. Ik kon in mijn woede en onmacht alleen maar huilen. Mensen die er op dat moment bij waren duwde ik van mij af.
Wegwezen!
Oprotten!
Laat mij!
Puur en machteloos, rauw en ontremd waren we beide. De reden doet er niet eens toe.
Twee vriendinnen die dealen met hersenletsel stonden in heel hun kwetsbaarheid tegenover elkaar.
Haar excuus een paar minuten later kwam bij mij niet binnen, ik zat nog veel te hoog in mijn emoties.
Twee dagen…
beide hebben we twee dagen nodig gehad om tot rust te komen om onze emotie zo te laten zakken dat we met elkaar konden praten, naar elkaar konden luisteren en het uit konden praten.
Vroeger was ik deze vriendin kwijt geweest. Mijn NAH brein kon dit toen niet verwerken, waardoor ik hierin bleef hangen.
Nu, na 16 jaar NAH lukt het mij wel. Het relativeren, het begrijpen dat we beide reageren zoals we reageren, dat we beide hersenletsel hebben.
Een enorme groei dus als ik terugkijk!
Zo verging het haar ook.
Ze heeft twee nachten geen oog dichtgedaan. Haar ontploffing gericht op mij zat haar erg dwars en was niet eens persoonlijk bedoeld. Het was de emmer die op dat moment overloopt, de bom die barst, de emoties die niet te houden zijn op zo’n moment.
Alles wat op dat moment tegen haar gezegd werd, werd niet goed gefilterd. Onderweg kwam ze mij tegen en BAM!
Ze vertelde nog dat zij in deze boosheid zeer destructief kan zijn, zonder het te menen en dat ze hierdoor mensen die zij lief heeft, beschadigd. Dat haar grootste angst is om een mooie vriendschap kwijt te raken.
Precies zoals ik al schreef…het heeft mij heel wat vriendschappen gekost. Omdat uitbarstingen niet uitgepraat werden en ik denk ook omdat er geen begrip was van die ander die geen hersenletsel heeft.
Wij hebben beide hersenletsel en herkennen het ook, bij elkaar en van ons zelf. Oké het duurt twee of drie dagen, maar dan kunnen we er gelukkig weer om lachen.
Ik ben dankbaar dat we het uitgepraat hebben en dat we, na jaren NAH te hebben, weten dat we kunnen exploderen maar dat we ook herstellen. Deze vriendschap kan wel een stootje hebben, ook al was het een hele vervelende en nare situatie.
Liefs,
Just me, Monique
