Lang hield Heleen (55) zichzelf een masker voor. Ze wilde niet toegeven aan haar niet-aangeboren hersenletsel. Na jaren van vechten tegen zichzelf, zette ze het masker af. De zoektocht naar haar nieuwe zelf deelt Heleen in haar blogposts. In deze blogpost vertelt ze hoe alledaagse apparaten en technische snufjes haar soms tot wanhoop kunnen drijven, en waarom juist vaste routines en overzicht haar de houvast en rust geven die ze nodig heeft.
Ik ben zelf totaal niet goed met apparatuur. Ik krijg er op de een of andere manier een lichtelijke error van. Net alsof er een ontstekingsmechanisme hapert.
Altijd al gehad. Gewoon doordat ik het geduld nooit heb gehad om gebruiksaanwijzingen van tevoren te lezen. Te langdradig, te kleine letters. Ik wil dat iets meteen werkt als ik op de knop druk. Als iets niet werkt, dan lijkt het of er een vlam van irritatie oplaait.
Zo was het dus onlangs ook bij de sportschool. De eigenaar ging het allemaal uitleggen en pasje zo en daar, en dan de apparaten zo instellen, dat het me na 10 minuten al begon te duizelen door de verwerking van alle informatie en omdat ik dus gewoon weet dat ik na 2 dagen weer met hetzelfde euvel zit.
Het is al een onderneming op zich. Alles volgens een vast patroon, soms lijkt het bijna dwingend, maar het is de vaste routine waar ik zo op teer, waar ik zo aan vasthoud en wat me de houvast geeft die ik steeds meer nodig lijk te hebben.
Voordat ik überhaupt kan gaan sporten, dan moet ik eerst de spullen al klaarleggen: pasje, polsbandje, drinkfles en handdoek. Daarom volg ik gelijk bij de ingang een ander persoon, zodat ik gelijk erachteraan door het poortje kan. Dan begin ik aan het vaste schema waar ik ook niet van afwijk. Ik klets niet met andere sporters, daar het me afleidt, en binnen een uur werk ik mijn schema af zoals gepland is door mijn fysiotherapeut.
En zo gaat het ook met een tv en afstandsbediening, laptop en als ik een andere telefoon heb, dan ben ik compleet van de leg en duurt het wel even voordat ik ook hier de routine weer in heb. En heel eerlijk heb ik soms de puf, dus de energie, niet om het aan te gaan, net zoals codes etc. Het lijkt ook wel of alles tegenwoordig met codes is en gaat, dus ik hou tegenwoordig alles bij me in een groen boekje en dan denk ik: ik ben nog echt van de oude stempel, alles met de hand en op schrift.
Maar dat is voor mij beter. Het voelt beter, het geeft me de houvast die ik zo nodig heb met mijn gekneusde brein.
En het geeft niets als het me helpt. Het geeft me rust!
En misschien ben ik ook gewoon niet gemaakt voor een wereld met zoveel technische snufjes, bedenk ik wel eens, en ook dat mag! Ben zoals je wil zijn of gewoon zoals je bent!
Lieve groet,
Heleen
@rauwismijnrouw