Lang hield Heleen Grinwis (55) zichzelf een masker voor. Ze wilde niet toegeven aan haar niet-aangeboren hersenletsel. Na jaren van vechten tegen zichzelf, zette ze het masker af. De zoektocht naar haar nieuwe zelf deelt Heleen in haar blogposts. In deze blogpost vertelt ze hoe ze haar dromen heeft moeten bijstellen door NAH – en nog steeds doet – maar dat ze desondanks blijft dromen.
Iedereen heeft dromen. Iedereen heeft een visie over zijn of haar leven. Het begint al in je kinderjaren, daarna op de middelbare school, en dan werken of een verdere studie. En weer dromen we verder over alles wat ons mogelijk lijkt, en waarvan we in principe ook uitgaan dat het vervuld zal worden, omdat we dit verwachten.
We gaan er niet vanuit dat we ziek worden.
We gaan er niet vanuit dat we chronisch ziek worden.
We gaan er niet vanuit dat we fysieke beperkingen kunnen krijgen.
We gaan er ook niet vanuit dat onze mentale gezondheid minder zou worden.
De wereld lag tenslotte aan onze voeten.
Maar wat als er iets gebeurt waar je geen vat op hebt, en dat je wereld en die van je naasten totaal overhoop gooit?
Wat dan?
Hoe ga je ermee om?
Hoe pas je dit in je nieuwe wereld, een wereld met NAH?
Misschien krijg je vrij snel hulp, maar uiteindelijk moet je het toch zelf doen. En helaas gaat niet iedere dag zoals wij dat voor ogen hadden, bijvoorbeeld door overprikkeling, maar ook door de eeuwige vermoeidheid waar we ons bed al mee uitkomen.
Wat gebeurt er met je dromen?
Ikzelf heb mijn doelen bijgesteld, andere prioriteiten gesteld, en mezelf afgevraagd: wat wil ik nog en wat kan ik nog?
Het is niet van de ene op de andere dag dat jouw visie kan veranderen.
Niemand anders kan dat voor jou invullen, alleen jij. En dat valt niet mee. Het is een proces, een langdurig proces, waarbij je heel dicht bij jezelf moet blijven, omdat je ook nog je grenzen moet bewaken.
En nogmaals: wat je in de ochtend bij het ontwaken wilt gaan doen, is misschien na enkele uren al niet meer mogelijk, omdat je de fut er al niet meer voor hebt. Misschien ben je als een uitgezakte plofzak leeggezogen door een boodschap of afspraak thuis.
Het besef en de realiteit dat jij niet meer kunt wat voorheen zo normaal was, knaagt en irriteert soms mateloos.
Ikzelf houd een schrift bij waarin ik wekelijks opschrijf wat ik wil gaan doen, wat mijn afspraken zijn, probeer het te verdelen, maar ook wat mijn streven is, en nog steeds mijn dromen op schrijf. Dromen, die zijn er altijd. Soms moet je ze bijstellen of een andere wending geven, maar zonder hoop en dromen is er geen leven.
Ik droom nog steeds. Ik stel ze bij, en wat niet meer kan, daar leg ik me bij neer. Ik ga me er niet meer over frustreren. Het is nou eenmaal zo, en ik kan er niets aan veranderen. Daarom blijf ik dromen en stel ik ze desnoods bij. Blijf je eigen grenzen aangeven en bewaken, maar niemand kan jouw dromen van je afnemen. Jij alleen kunt ze misschien wel anders bijstellen. Blijf dromen en geniet van al het kleins; het houdt je positief.
Carpe Diem.
Lieve groet,
Heleen
@rauwismijnrouw
