Elke maand schrijft Belinda voor Hersenletsel.nl over haar leven met NAH. Dit keer vertelt ze over haar heftige griepperiode, de impact daarvan op haar lichaam na een CVA en de strijd met koorts, duizeligheid en het hoestmonster dat haar nachtrust volledig overneemt.
Zo, mijn lijf was er duidelijk ook klaar mee met de opeenstapeling van de afgelopen maanden.
Ik merkte al wel dat mijn lijf bij een afspraak of iets dergelijks al heel snel halfzijdig ging tintelen en verdoofd aanvoelde. Daar heb ik echt op proberen te anticiperen, maar ja, ik wilde bepaalde dingen toch blijven doen. Neem nou de oppasdagen; daar kan ik echt geen nee tegen zeggen hoor, maar dan blijkt die kleine man hartstikke verkouden. Voor mij ook geen probleem, want door de griepprik ben ik de afgelopen 12 jaar niet echt vaak verkouden cq. grieperig geweest, dus mijn eeuwige overmoedige motto “Ik kan dat en ik doe dat” staat dan in turbostand.
Nou jullie raden het al wel: oma werd dit keer toch ziek. Ach, een virusje moet kunnen. Beetje sniffen en snuffen. Ik dacht: laat ik die Rhino Horn goed gebruiken, aangezien ik weet dat die virusjes bij mij vaak op mijn holtes slaan. Dus netjes gelijk begonnen met 2x per dag spoelen, maar na de eerste dag komt de man met de hamer, genaamd K O O R T S.
En met die koortshamer tikt hij lieflijk in mijn knieholtes en even tegen mijn hoofd, dus ik ben gevloerd. Bizar duizelig; hoe hoger de koorts, hoe duizeliger. En na de tweede dag komt het hoestmonster erbij. Vanaf dat moment slaap ik niet meer. Op dag zes van de koorts toch maar even een huisartsbezoekje.
De huisarts moet lachen als ik goedemorgen zeg. “Zo, die holtes zijn goed verstopt.” Ik heb een leuke huisarts, jonge vent die met zijn vrouw, ook huisarts, de praktijk runt, dus het is soort van nog een gezellig moment. Kuurtje mee en andere neusspray, en dan moet het na 2 dagen beter gaan.
Pfff, ik hoest echt tot overgeven toe en mijn hoofd barst uit elkaar, dus ik wil gewoonweg niet meer hoesten. Op die momenten wil ik alleen maar paracetamol, maar ja daar kan ik helemaal niet tegen, dus ik onderga de pijn en huil tussen het hoesten door. Dat huilen is meer van de verkoudheid dan van verdriet hoor, maar het ziet er zo dramatisch uit. Ik krijg bijna medelijden met mezelf.
Mijn dochter geeft nog aan dat haar zoontje toch echt niet zo ziek is als ik ben. Dat klopt gelukkig, want hij heeft geen hersenletsel.
Dat moest ik toch echt even uitleggen aan haar en ik schrijf het graag ook even op. Er is een reden waarom je na een CVA de griepprik mag halen:
- Verminderde algehele conditie en vermoeidheid, waardoor er een (sterk) verminderde belastbaarheid is en een virus beter kan huishouden in je lijf.
- Verhoogd risico op complicaties; sterker nog, het vergroot de kans op een nieuwe beroerte of hartaanval aanzienlijk. Ik geef toe: ik heb dit opgezocht en ik schrok er best van, want ik wist dit zelf eigenlijk ook niet.
- Kwetsbaarheid van het zenuwstelsel: hersenweefsel is kwetsbaarder na een infarct, waardoor griepsymptomen (bv. koorts) een grotere impact hebben op de neurologische functies. In mijn geval dus extra duizelig en extra hoofdpijn.
- Verminderde weerstand door stress: een beroerte is een enorme aanslag op het lichaam, wat kan leiden tot chronische stress en een lagere weerstand, waardoor een virus minder weerstand tegenkomt.
Nou ja, als je dit optelt bij mijn laatste 3 blogs, dan snap je wel dat het even aankomt. Blijkbaar grijpt mijn lijf dat virusje aan om mij te dwingen rust te nemen. Op zich prima, alleen ik rust echt beter als ik kan slapen. Dus even een boodschap aan mijn lijf: ik ben echt helemaal klaar met dat hoesten en wil heel graag slapen, dus kan je dat hoestmonster naar huis sturen alsjeblieft?
Tot volgende maand,
Liefs,
Belinda
