In de coronaperiode ging Frank op vakantie in de omgeving van Luxemburg en Duitsland. Dit bleek een levensveranderende vakantie voor Frank en zijn partner, want hij kreeg last van hoofdpijn en andere verschijnselen. In deze blogpost vertelt Frank over de datum waarop zijn leven ingrijpend veranderde.
Weet jij nog wat je deed op 22 augustus? Waarschijnlijk niet, want voor de meesten van ons was het een normale (werk)dag of misschien een dag in je vakantie.
Het is precies 6 maanden geleden dat het incident – het herseninfarct – zich voordeed in mijn en ons leven. Een totaal onverwachte gebeurtenis die, zonder verdere aankondiging, de dagelijkse gang van zaken en levens compleet op zijn kop zette. Geen waarschuwingen vooraf, geen gezondheidsproblemen, niets wat erop wees dat dit het leven volledig zou gaan beheersen. En hoe…
Nee, het is echt geen reden voor een feestje, dit jubileum. Maar er zijn gelukkig heel veel dingen die we wel kunnen vieren, waar we blij en verheugd over kunnen zijn. De revalidatie gaat echt wel voorspoedig. De schade aan mijn motorische, fysieke, spraak- en geheugenfuncties is heel beperkt. Mijn conditie neemt toe en ook mijn energieniveau stijgt. De cognitieve functies gaan met sprongen vooruit. En het zicht is in ieder geval niet slechter geworden door de operatie. Dat laatste bleek uit nieuwe metingen bij Koninklijke Visio vandaag – maar hier later deze week misschien wat meer over.
Maar die ene datum, wat gewoon een rustige dag op een Duitse camping had kunnen worden met een uitstapje naar een stadje en een supermarkt of restaurant, staat in mijn geheugen gegrift en is onuitwisbaar – zo lijkt het in ieder geval.
Ik weet nog niet wat ik op 22 augustus 2023 zal gaan doen. Misschien wel diep onder de dekens blijven liggen en wachten tot het 23 augustus is geworden. Nee, er is geen enkele reden om die dag te vieren, maar hopelijk kunnen we over 6 maanden wel om heel veel redenen dankbaar zijn, en vooral om waar ik op dat moment weer in het leven mag en kan staan. Soms kijk ik ernaar uit en kan het me niet snel genoeg gaan, maar de meeste dagen hebben echt genoeg aan zichzelf en ligt er nog een hele weg – vol verbeteringen – voor me.
En aan degenen die mij zijn blijven steunen in dit monsterlijke proces: enorm veel dank, je hebt geen idee hoeveel het voor me betekent.
Kun je niet wachten op de volgende blogpost van Frank om te lezen hoe het opbouwen hem verloopt? Bezoek dan zijn blog en lees alvast zijn andere verhalen: https://hemianopsie.wordpress.com/.
