Elke maand deelt Monique over wat haar bezighoudt in haar leven met NAH. Deze keer vertelt ze over de kunstvorm Kintsugi en hoe ze dit op haar leven toepast. “We hebben allemaal scheuren en barsten. Bedenk dan dat barsten niet verscheuren, ze verbinden en vormen ons!”
Er zijn dingen in ons leven die kapotgaan.
Soms zijn we dat zelf, soms langzaam, bijna onmerkbaar.
Soms in één klap.
Soms van buitenaf.
Soms van binnenuit.
En hoe graag we ook doen alsof we onszelf heel kunnen houden, ieder mens verzamelt barsten.
In onze gedachten.
In ons vertrouwen.
In ons tempo.
In onze herinneringen.
In dat wat we dachten dat zeker was.
En dan sta je daar: met stukken van jezelf in je handen en geen gebruiksaanwijzing over hoe je ze weer in elkaar moet zetten.
De oude Japanse kunstvorm Kintsugi vertelt hierover:
Als een kom, schaaltje of vaas breekt, lijmen ze het niet stilletjes aan elkaar om de schade te verbergen. Nee. Ze vullen de scheuren met goud, zodat juist de breuken opvallen. Zodat het stuk niet teruggaat naar hoe het was, maar vooruit groeit naar iets nieuws. Iets dat door zijn breuken heen betekenis krijgt. Iets dat mooier wordt omdat het gebroken is. Volgens die filosofie ligt waarde niet in perfectie, maar in het verhaal van wat je hebt overleefd. In de lijnen die laten zien wie je bent geworden, waar je veranderd bent, waar je opnieuw moest beginnen.
Ik heb vóór mij een foto van mijzelf, op zich al confronterend, haha, ik word een dagje ouder.
Het is nu de bedoeling om deze foto te verscheuren in alle barsten en breuken die ik in mijn leven heb opgelopen. Grote barsten, kleine scheurtjes, flinters van onzekerheid en angst. Eigenlijk in alle stukjes die we liever verbergen voor onszelf en voor de buitenwereld, die het niet hoeft te weten. Verdriet, pijn, schaamte, misstappen, ziektes, ruzies, angsten, falen, de rij is eindeloos.
Ik kijk naar de kapotgescheurde versie van mijzelf.
Verknipt.
Gebroken.
Kapot.
Mismaakt.
Dit komt even binnen, de tranen prikken achter mijn ogen. Hoe dan? Ik zit hier toch nog steeds. Zo beroerd gaat het toch helemaal niet? Maar alles zo bij elkaar op een hoop doet iets met me. Het raakt mij, het maakt mij erg verdrietig. Het is…zo veel.
En dan komt vrouwtje veerkracht om de hoek kijken, een stukje nuchterheid, het Rotterdamse “niet lullen maar poetsen”, schouders eronder, rug recht, tranen drogen en door. Echt, ik hoor het mijn vader zo zeggen. En zo ben ik ook opgevoed: niet mauwen maar doorgaan en de buitenwereld hoeft dit al helemaal niet te weten. Masker op en gaan!
Zo is het ook jaar in jaar uit gegaan. Jezelf bij elkaar rapen, een glimlach op je gezicht en doen alsof er niets aan de hand is.
En nu, nu mag ik mijzelf helen. Helen met liefde, met compassie, met zachtheid, met zelfliefde. Elke breuk, barst of scheur kent een verhaal, een pijn en die mag er zijn. Die mag je voelen, daar mag je om huilen. Dat is goed, laat het maar stromen.
Ik pak de scherven van mijzelf op en plak ze op een papier. Stuk voor stuk doorvoel ik de pijn, het verdriet, de boosheid, de angst, de schaamte en ik plak en plak. Beetje bij beetje word ik weer compleet. Niet gaaf en glad, maar met breuken en scheuren. Alles wat ik meegemaakt heb, heeft mij gevormd tot wie ik nu ben. En daar is kracht voor nodig: veerkracht, moed, doorzettingsvermogen, maar ook zelfliefde, zachtheid, levenskracht. Om dat te benadrukken vul ik de breuklijnen met GOUD. Elk rafeltje, elke breuk, elke barst vertelt iets over mij en die maak ik mooier, krachtiger.
En zo maken deze gouden lijnen nu zichtbaar wat eerst onzichtbaar bleef. Iedere lijn staat ergens voor. Niet alleen voor het moment waarop er iets knapte, maar ook voor alles wat daarna kwam: een reactie, een verandering, een keuze, een kleine overwinning, een moeilijke dag, een misverstand, een nieuw begin. Dit zijn niet alleen maar barsten van mijn hoofd, maar van heel mijn leven.
Nee, ik ben niet perfect. Zou ik ook niet willen. Ik ben wie ik ben juist door mijn scheuren en barsten. En iedereen heeft scheuren en barsten, iedereen heeft gouden randen, we dragen allemaal verhalen met ons mee.
Ik draag dit goud met mij mee (al zou je, gezien de huidige goudprijs…) net als jullie. Kijk eens met andere ogen naar die ander.
We hebben allemaal scheuren en barsten.
Bedenk dan dat barsten niet verscheuren, ze verbinden en vormen ons!
Liefs,
Just me, Monique
Lees hier meer over de oude Japanse Kintsugi-filosofie
