Peter | Grenzen verleggen en genieten

Peter | Grenzen verleggen en genieten

Het leven houdt niet op na een herseninfarct. Als iemand dat weet, dan is het de boomlange dierenarts Peter Bracht wel. Zijn levenslust overwint alles. In deze blogpost vertelt Peter over een bijzondere stranddag met lotgenoten, over grenzen verleggen en over de kleine en grote overwinningen die het leven met niet-aangeboren hersenletsel (NAH) zo waardevol maken. Want soms is op blote voeten de zee inlopen een wereldprestatie. En vooral: het leven is mooi, en dat mag iedereen weten!

Ik zit in mijn zwembroek op zo’n rolstoel met van die enorme wielen. Ik zit in de zon en die schijnt vanuit het zuiden, de richting die ik op kijk. Ik zie het havenhoofd van Hoek van Holland Haven. Rechts van mij is de zee waar een groot deel van de groep is waarmee ik een middag strand mag beleven. 

Wij zijn met een man of veertig. Allemaal mensen met hersenletsel of partners van. Iedereen staat in het water en kijkt naar de mensen die het hebben aangedurfd om de zee in te gaan. Ik heb ook net gezwommen. 

Het is laagwater en dat maakte het lastig om in de benen te komen om het water uit te lopen. Ik lag wat te spartelen en te worstelen tot twee dames van de organisatie mij kwamen helpen, en ik – met aan iedere arm een behulpzame professionele heldin – de zee uit kan lopen. Beide dames zijn verpleegkundige op een afdeling bij Rijndam Revalidatie waar ze werken met mensen met NAH. Zij organiseren samen met twee  collega’s het maandelijkse NAH-café in Rijndam. Bijeenkomsten waar ik graag bij ben.

Vandaag is het NAH-café on tour. Een uitje naar de zee. Nadat wij elkaar ontmoet hebben bij de metrohalte Hoek van Holland-strand gaan wij naar een van de strandtenten voor een drankje en een heerlijke lunch.

Ik zit aan tafel met mijn kop in de zon gezellig te consumeren en te kletsen met een paar andere mannen van in de 50, met ieder zijn eigen verhaal. Verbinding is zo gemaakt en gaat snel over in kameraadschap. 

Na de lunch gaat iedereen het strand op. Naar de zee. Ik maak dat loopje door het zand op mijn Skechers zonder orthese. Vlak bij zee neem ik even plaats in een van de rolstoelen die er zijn, om even zittend mijn schoenen en sokken uit te doen. Horloge, ketting, armbandjes (essentiële accessoires voor de ijdele man) en Apple Watch laat ik achter in een schoen samen met mijn bril. Ik sta weer op en loop op mijn blote voeten (klapvoet links) de zee in. Als het water eenmaal aan mijn navel staat laat ik mij vallen en zwem ik wat heen en weer. Om even later, met aan iedere arm een dame, weer naar de rolstoel toe te waggelen. 

De sfeer is uitstekend, er wordt gelachen en er worden foto’s gemaakt. Ik word even achtergelaten in de zon tot ik op een gegeven moment denk ‘fuck it!’. Ik ga lopen naar de strandtent waar de meeste mensen inmiddels weer aan tafel zitten. Met de accessoires weer op hun plek en de bril op de neus ga ik op avontuur met de schoenen in de hand. Naarmate ik vorder en het zand losser en zwaarder wordt, moet ik mij meer en meer inspannen om de vaart erin te houden en niet om te vallen. Als ik even stil hou om om mij heen te kijken en deze belevenis echt binnen te laten komen. Ik geniet. 

Eenmaal bij de eerste ligbedden ga ik even zitten om de schoenen weer aan te doen voor het laatste stukje op de betonplaten bij de entree. Eenmaal aan tafel zie ik al snel een paar Desperados 0.0 staan. Het consumeren en kletsen vangt weer aan, met volle teugen. Heerlijk. 

Na het onvermijdelijke fotomoment (een hele tour met al die mindervaliden) doe ik mijn lange broek en polo (Play Everyday Mister Marvis) weer aan over de droge zwembroek en hobbel ik, nadat ik de helden van de organisatie heb bedankt, weer naar de metro. 

Een uur later sjees ik weer op de ligfiets naar de flat om eenmaal boven gelijk plaats te nemen aan de bartafel achter de gereedstaande laptop. Om deel te nemen aan de vergadering met de redactie van het blaadje ‘Over dieren’, dat bij veel dierenartsen in de wachtkamer ligt. Ik zie op het scherm dat ik een verbrande kop heb en dat mijn haar prima zit (is altijd zo na het zwemmen in zee). Tijdens de vergadering schenk ik een  biertje in, Texel 0.0, en daarna snel omkleden naar standje sportief om naar de sporthal te fietsen voor de basketbaltraining van mijn meiden van VU18. 

Op het naastgelegen veld trainen mijn lieve Anne en haar teamgenoten, en ik sta het even dromend en nagenietend gade te slaan. Wat een heerlijke volle dag. 

Mijn leven is mooi en dat mag iedereen in het NAH-wereldje weten ook. Liever had ik er geen deel van uitgemaakt maar dit is mijn nieuwe missie.  Lieve schatten van NAH-café Rijndam. Ik ben blij met jullie en deze prachtige groep lotgenoten. 

Ik ben gewoon op mijn blote poten helemaal van de zee naar de strandtent gelopen. Dat stond al een tijdje op mijn grenzen-verleg-lijstje dat steeds korter wordt. Waar houdt het op. Het gaat maar door zolang je wordt meegezogen met de rest, zoals een heer van in de zestig geëmotioneerd zei toen hij met de slippers onder zijn arm liet weten hoe blij hij was dat hij het eindelijk ook weer eens gedaan had. Lopen op het strand op de blote voeten. Lang leve dit soort initiatieven en activiteiten.