Lang hield Heleen (55) zichzelf een masker voor. Ze wilde niet toegeven aan haar niet-aangeboren hersenletsel. Na jaren van vechten tegen zichzelf, zette ze het masker af. De zoektocht naar haar nieuwe zelf deelt Heleen in haar blogposts. In deze blogpost vertelt ze over haar veranderde kijk op het leven na gezondheidsproblemen, het verlies en stap voor stap hervinden van vertrouwen in haar eigen lichaam en het leren omgaan met angst en verandering.
De uitspraak of het gezegde: “Het leven is er om geleefd te worden” lijkt zo vanzelfsprekend voor iedereen.
Maar wat als er iets met je gezondheid gebeurt waardoor deze uitspraak een totaal andere wending krijgt?
Hoe ga je ermee om? Hoe plaats je dit in je nieuwe leven?
Ikzelf was vooral het vertrouwen in mijn eigen lichaam kwijt. Ik was bang bij ieder pijntje dat ik voelde en dat maakte me onzeker. Het heeft zoveel invloed op me gehad dat het een hele tijd duurde voordat ik alleen met mijn hond weer durfde te gaan wandelen, en dan alleen in mijn vertrouwde straat. Het werden uiteindelijk meerdere straten en zelfs alleen naar het bos, maar altijd met mijn telefoon in mijn jas en altijd de angst in mijn andere jaszak.
Heel eerlijk: die angst is nooit meer helemaal weggegaan. Ik heb er zoveel gesprekken over gehad in therapieën, maar het gegeven feit dat het je overal kan overkomen en dat het je plotseling kan overvallen, en vooral dat je er totaal geen grip op hebt, dat blijft. Dat gevoel dat je in het begin na het gebeuren in zijn greep heeft en bepalend is voor alles wat voorheen zo normaal was, bijvoorbeeld even naar de bakker of even op de fiets stappen. Alles is veranderd doordat jij veranderd bent. Het onbesuisde, het onschuldige is eraf.
Een groot deel van de mensen die zoiets is overkomen gaat nadenken over het leven en weet dat niets vanzelfsprekend is. Het heeft een hele tijd nodig om het vertrouwen in je eigen lichaam terug te vinden. In het begin is de euforie dat je het er goed vanaf hebt gebracht de belangrijkste drijfveer en geeft het adrenaline. Na verloop van tijd merk je dat dingen anders gaan dan voorheen. Die kleine simpele dingen die zo normaal waren en bijna vanzelf gingen, zijn nu anders. Jij bent anders. Het omhulsel is hetzelfde, vaak, maar er zijn dingen veranderd die niet zichtbaar zijn aan de buitenkant, maar die er wel degelijk zijn.
Ikzelf heb jarenlang tegen mezelf gevochten omdat ik de aanvaarding van verandering niet kon of wilde zien. Totdat iemand tegen mij zei: blijf dicht bij jezelf en alleen jij kunt de weg zijn naar vertrouwen in jezelf. Ieder stukje wat ik probeerde gaf me weer moed om verder te gaan. Een stukje autorijden, de snelweg op, ergens alleen naartoe rijden. Het gaf me bijna vleugels dat het me gelukt was, dat ik het zelf weer had gedaan. Het vertrouwen in mijn eigen kunnen en mijn eigen lichaam: dat is de ultieme vrijheid die ik tot op de dag van vandaag omhels. Zelfstandig zijn is niet meer zoals voorheen, maar in een andere versnelling, met vertrouwen in mezelf.
Dus blijf dicht bij jezelf en vertrouw op jezelf. Als het niet goed voelt, dan is dat ook oké.
En dat mag.
Iedereen leeft zijn of haar leven op zijn eigen manier.
Leven en laten leven.
Lieve groet,
Heleen
@rauwismijnrouw
