Elke maand schrijft Belinda voor Hersenletsel.nl over haar leven met NAH. Deze keer schrijft ze over een zaak die haar behoorlijk bezighoudt en waar ze iets van vindt. Welke zaak en wat ze hier dan van vindt? Dat lees je in de blogpost.
Soms wil ik graag schrijven wat ik tegengekomen ben in de afgelopen dagen. Meestal wil ik dat eigenlijk, maar soms is dat, als mijn blog een paar weken later gepubliceerd wordt, niet zo actueel meer. Meestal laat ik het dan los en kies ik een ander onderwerp. Dit keer betreft het een rechtszaak in hoger beroep en denk ik dat ik het er toch maar over ga hebben. Over een paar weken is het vervolg of de uitspraak, dus wie weet is het dan toch wel weer actueel.
Al dagen beheerst deze rechtszaak het nieuws en het betreft een vreselijke zaak, namelijk een dubbele moord. Ik hoor er veel over in het nieuws en de talkshows en lees er veel over in de kranten. En steeds denk ik: waarom wordt er geen deskundige bijgehaald? Waarom is er niemand aan tafel die niet-aangeboren hersenletsel snapt? Al is het maar een beetje.
Het betreft een moordenaar die hersenletsel heeft. Ik kan dat gewoon zo stellen, maar in ieder bericht hebben ze het over “vermeende hersenschade”. Ik en jullie, mijn collega-NAH-ers, weten dat er sprake is van hersenletsel omdat het nou eenmaal onmogelijk is om na een herseninfarct en enkele tia’s geen schade te hebben.
Laat ik vervolgen met mijn belangrijkste statement, namelijk dat ik niks goed praat en dat het vreselijk is wat er is gebeurd en dat de dader zeker veroordeeld moet worden.
Dan tijdens het lezen en luisteren moet ik iedere keer denken aan al die blogs die ik al heb geschreven, aan hoe mijn leven is veranderd na de herseninfarcten en een tia, aan hoe je niks aan mij ziet en ik er toch steeds mee moet dealen.
En ik denk aan alle blogs van mensen die ik heb gelezen en alle levensverhalen die ik heb gehoord. Vervolgens lees/kijk/luister ik weer verder en zie/hoor toch steeds de kanttekening met betrekking tot de hersenschade die gemaakt wordt door alle deskundigen.
Juridisch deskundigen, maar niet ervaringsdeskundigen of neurologen/neuropsychologen/hoogleraren. Niemand die echt in de alom beschikbare materie duikt die betrekking heeft op niet-aangeboren hersenletsel. Ik snap dus wel dat die dader zegt dat hij zich op dat gebied niet gehoord voelt.
Het steeds moeten bewijzen dat je hersenschade hebt, het moeten bewijzen dat NAH bestaat en dat het niet altijd zichtbaar is bij getroffenen, dat weten wij allemaal maar het blijkt maar weer hoeveel onduidelijkheid er bestaat of hoe weinig het toch algemeen bekend is. Wij, u en ik, moeten keer op keer uitleggen wat NAH voor ons inhoudt, wat het doet met ons. En wij hebben niet eens iets vreselijks gedaan.
Een tijdje terug heb ik een blog geschreven over dat als er iets ergs aan de hand is, dat ergs dan door mijn hersenletsel nog veel groter wordt gemaakt. Het staat als het ware als een grote bol voor mijn neus en ik kan er gewoonweg niet omheen kijken.
Ook heb ik vele blogs geschreven over overprikkeling en hoe kort je lontje daarvan wordt.
Net als de blogs die ik heb geschreven over mijn moeite met slapen sinds mijn eerste herseninfarct en dat je door het gebrek aan rust in die negatieve spiraal terechtkomt.
Onlangs had ik het over neurofatigue, dat dat echt zorgt dat je een vreselijke terugval krijgt.
En dan heb ik het alleen over de schade die ik heb natuurlijk. Voor iedereen is de schade anders, maar er zijn wel grote lijnen in te trekken.
Als ik naar de rechtszaak kijk, zie ik een man die zijn emoties niet in bedwang heeft, van boos naar zeer emotioneel naar rustig en berustend. Ik heb hier zelf minder last van, maar weet dat er mensen zijn met NAH die om niks kunnen huilen of lachen en daar dan niet meer mee kunnen stoppen.
Ik lees/hoor dat de burenruzie zo vreselijk was dat hij aan niks anders meer kon denken. Tja, dat beschreef ik zojuist al, het hersenletsel maakt dingen zo vreselijk groot dat je er soort van niet langs kan kijken.
Ik lees/hoor dat de dader nachtenlang niet kon slapen van de stress en van de angst. Heel eerlijk, als dat waar is, dan snap ik wel dat de bom ontploft is. En nee, ik praat het nog steeds niet goed. Echt niet.
Sterker nog, ik vind dat zijn wapens in beslag genomen hadden moeten worden en zijn vergunning ingetrokken. Ik vind misschien wel dat dat bij iedereen die NAH heeft moet gebeuren om risico’s te vermijden.
Ik vind dat meneer tijdig aan de bel had moeten trekken bij bijvoorbeeld zijn huisarts om aan te geven dat het helemaal niet goed ging met hem. Ik vind dat de juristen zich moeten verdiepen in het ziektebeeld. Ik vind ook dat de rechters dat moeten doen, want hé, wij NAH-ers overschatten onszelf echt veel te veel, ook dat is alom bekend. Ik vind dat er echt veel meer bekendheid moet komen over de gevolgen van NAH
Ik vind dat mensen die NAH niet kennen maar wel een oordeel hebben over deze dader moeten bedenken: wat doe je als iemand je steeds op dezelfde plek op je bovenarm prikt? Constant. Dag en nacht…Hoe reageer je dan? Begripvol? Of doe je er wat aan? Als je ontploft omdat iemand je constant sart, is het dan jouw schuld dat je ontploft of toch niet?
En dan is er dus een andere meneer, die nieuwe getuige, die ook verklaart zo vreselijk gesard te zijn door de slachtoffers (net als dat de dader dat verklaart) en die had geen NAH. Sterker nog, die was getraind in de-escalatie en die geeft aan hoe moeilijk hij het had. En dan zeggen de juridische mensen: ja joh, dat is een zaak van lang geleden en van een heel andere locatie, dus dat heeft niks met elkaar te maken
Ik vind dat dit best wel met elkaar te maken heeft.
En ik vind nog steeds dat wat de dader gedaan heeft absoluut nooit had mogen gebeuren en dat hij straf verdient, zware straf. Maar levenslang? Dat weet ik dan weer niet. Hij heeft sowieso levenslang met die ellendige NAH.
Ik vind… tja, ik vind blijkbaar nogal wat. En zeker van deze zaak merk ik, en het houdt me bezig maar ik kan er gelukkig wel “langs kijken”.
Tot volgende maand,
Liefs,
Belinda