Lang hield Heleen (55) zichzelf een masker voor. Ze wilde niet toegeven aan haar niet-aangeboren hersenletsel. Na jaren van vechten tegen zichzelf, zette ze het masker af. De zoektocht naar haar nieuwe zelf deelt Heleen in haar blogposts. In deze blogpost vertelt ze over hoe zij haar leven doorleeft mét NAH.
Met het gegeven NAH heeft ieder van ons een eigen bestemming, de zogeheten lotsbestemming, gekregen. Zonder enige handleiding overigens.
Zoals ieder van onze lotgenoten zal kunnen beamen, valt het voor ieder van ons anders. Maar een puzzeltocht is het toch wel, wellicht omdat NAH niet direct bij je diagnose, zoals een CVA of andere aandoeningen, wordt genoemd. Dat wordt weleens vergeten. Je wordt tenslotte niet naar huis gestuurd met de directe diagnose NAH; dit komt vervolgens op je pad in de maanden erna.
Je voelt je anders dan voorheen. Je merkt karakterveranderingen bij jezelf of je naasten op. Maar nog steeds heb je niet de definitieve diagnose NAH. Daar gaat tijd overheen.
Gevoelens gaan parten spelen. Mentale en/of fysieke beperkingen.
NAH is zoveel meer dan drie hoofdletters, en dat vergeten we.
Ikzelf heb een lange weg moeten afleggen voordat de diagnose NAH werd gesteld. En waarom? Omdat ik vocht voor wat ooit van mij was. Voor wie ik werkelijk was. Omdat ik wilde geloven dat ik nog steeds dezelfde was. Ik bleef maar doorgaan en doorgaan met presteren, vooral om te laten zien dat er niet zoveel aan mij veranderd was.
Het was een innerlijke strijd die me heel veel heeft gekost. Totdat ik echt leeg was. Gewoon echt stuk. Diep zat. Kapot was. Van het vechten tegen de bierkaai, tegen alles, maar vooral tegenover mezelf.
Totaal gebroken. Stuk.
Het heeft me heel veel gekost, maar ik ben er doorheen gekomen. En ik merk aan mezelf dat er nog steeds een leven is mét NAH. Het heeft lang geduurd, mede omdat ik nog jong was. Maar ik laat me niet klein krijgen door NAH. Nooit!
Jaren later zie ik het als een defect onder de motorkap. Ik heb het overleefd, mét de gevolgen van NAH. En ik heb besloten dat ik weer een versnelling hoger kan. Dus doe ik dat. Om het leven lief te hebben, niet te blijven jammeren, maar het leven te léven.
Dat heeft echt jaren geduurd. Maar mijn dagen zijn me te dierbaar geworden. Daarom hang ik mijn eigen slingers op. En dat blijf ik doen.
Ik heb besloten om te leven mét NAH.
En dat leven valt best mee als je leert een beetje mee te buigen. (Ik heb tenslotte ook nog veel fysieke problemen.)
Dus leef je leven, dag in dag uit.
En geniet van iedere dag.
Lieve groet,
Heleen
@rauwismijnrouw
