Lang hield Heleen (55) zichzelf een masker voor. Ze wilde niet toegeven aan haar niet-aangeboren hersenletsel. Na jaren van vechten tegen zichzelf, zette ze het masker af. De zoektocht naar haar nieuwe zelf deelt Heleen in haar blogposts. In deze blogpost vertelt ze over reizen met NAH.
Reizen met niet-aangeboren hersenletsel is niet zo normaal als bij mensen die niet bekend zijn met wat NAH met zich meebrengt. De spanning ervoor ervaar ik al intenser. En ik doe alles met lijstjes die ik dan afvink, zodat ik niets vergeet en helaas is me dat al vaker overkomen. Zelfs een zonvakantie zonder zwemkleding etc.
De dagen voor aanvang de controle blijven houden met een chaotisch hoofd maakt het al intenser. En toch wil ik dingen nog zien en ervaren. Het kost allemaal meer energie. Ik stap goed voorbereid in met oordoppen in en vaak een slaapmasker op, zodat ik me een paar uur kan permitteren om in mijn eigen bubbel te gaan zitten i.p.v. alle geluiden (en dat zijn er veel) in me op te nemen. Dit omdat dit weer extra energie kost.
De prikkels van te fel zonlicht vang ik al jaren op door met een zonnebril in het vliegtuig te zitten voor landing. Ik ga niet bij een druk zwembad liggen en ook met het eten hou ik rekening met de drukte. Daarna ga ik ook niet meer naar een avond volop entertainment. Ik spaar mijn energie en slaap vroeg zodat de dag ook weer extra vroeg begint. Excursies zijn er vaak maar twee en deze worden afgewisseld met ervoor en erna een rustige dag om alles te verwerken. Je doet toch veel nieuwe indrukken op die je weer moet verwerken.
Zo heb ik in al die jaren een andere manier gevonden van met vakantie gaan. Een manier die bij mij past en die mij schikt. Reizen met het hebben van NAH vraagt veel van je. Je hebt meer voorbereiding nodig, doet extra indrukken op en het brengt toch extra spanning met zich mee. Maar je wilt toch nog iets zien van de wereld.
En zo ervaart iedereen het op zijn of haar eigen manier. Reizen met NAH blijft intensief en dus voor mij een uitdaging. Dat zal zo blijven tot het moment dat ik het niet meer aankan en dat het beter is om in eigen land te verblijven. Wat op zich niettemin verkeerd is. Ik ben benieuwd hoe jullie als lotgenoten het ervaren om te reizen met het hebben van NAH.
Lieve groet,
Heleen
@rauwismijnrouw
