Anouk is een creatieve dertiger die werkt in de reclame-industrie. Ze deelt elke maand een nieuw verhaal. Zo hoopt ze andere jonge mensen te helpen. In deze blogpost vertelt ze over de juiste balans zoeken tussen haar oude hoofd en haar nieuwe lichaam.
Er is een spelletje waar ik inmiddels al een paar jaar in zit. Het spel tussen mijn oude ik en mijn nieuwe ik. Of beter gezegd: tussen mijn oude hoofd en mijn nieuwe lichaam.
Mijn hoofd heeft 35 jaar lang geleerd hoe ik dingen aanpak. En dat was eigenlijk heel simpel: niet zeuren, gewoon doorgaan.
Moe? Nog even doorgaan.
Druk? Komt wel goed.
Iets moet af? Dan maak je het af.
Ik zag laatst een post van een mede-NAHer en die zei iets dat me inspireerde om deze blog te schrijven: “Wilskracht put je uit.”
Mijn oude hoofd tegen mijn nieuwe lichaam
Na mijn herseninfarct ging ik ervan uit dat mijn hoofd en lichaam vanzelf wel weer op elkaar zouden aansluiten. Maar mijn oude hoofd had allemaal trucjes geleerd die mijn nieuwe lichaam niet meer aan kon.
Mijn lichaam gaf allang aan dat het genoeg was, terwijl mijn hoofd nog zei: kom op, niet zo aanstellen.
Het duurde bij mij ongeveer drie jaar voordat het kwartje echt viel: mijn oude hoofd en mijn nieuwe lichaam communiceren niet altijd even goed.
Luisteren naar je lichaam
Haptotherapie heeft mij daar enorm bij geholpen.
Ik ging er eerlijk gezegd met frisse tegenzin naartoe. Ik had niet zoveel zin in dat “zweverige gedoe” met voelen en luisteren naar je lichaam.
Achteraf vind ik dat eigenlijk best grappig. Misschien was dát wel precies de kern van mijn probleem.
Blijkbaar had ik het idee dat luisteren naar je lichaam iets was voor zweverige types. Terwijl het eigenlijk gewoon betekent dat je leert herkennen wat je lichaam je probeert te vertellen.
Door de haptotherapie leerde ik beter voelen wanneer spanning oploopt, wanneer iets te veel wordt en wanneer het tijd is om een stapje terug te doen.
Luisteren is niet opgeven
Ik trap er nog steeds regelmatig in. Dan denk ik dat iets best moet kunnen, doe ik het toch en kom ik er later achter dat mijn lichaam daar een heel andere mening over had.
Maar ik weet inmiddels beter dat stoppen niet hetzelfde is als opgeven.
Dus ook vier jaar later ben ik nog steeds aan het leren. Niet alleen wat ik aankan, maar vooral wanneer ik moet luisteren.
Mijn oude hoofd wil nog steeds vooruit.
Mijn nieuwe lichaam probeert me alleen af en toe te vertellen hoe hard.