In de coronaperiode ging Frank op vakantie in de omgeving van Luxemburg en Duitsland. Dit bleek een levensveranderende vakantie voor Frank en zijn partner, want hij kreeg last van hoofdpijn en andere verschijnselen. In deze blog vertelt Frank over de ups & downs en de eenzaamheid die hij ervaart.
Eerder schreef ik al eens dat het soms op en neer gaat. Afgelopen weken was dat zeker ook weer eens het geval. Je wilt vaak veel meer dan je echt aan kan. Frustratie voert dan de boventoon voor alles wat er niet kan. Begrijpelijk, maar niet altijd de meest wijze keuze om je in je leven door te laten beïnvloeden. Uiteindelijk komen dingen wel goed. De route waar langs is niet altijd even fijn of gaat zeker niet altijd zoals ik het zelf zou willen hebben.
Ik vind het jammer over de afgelopen 6 maanden te merken hoe alleen je staat in het proces. Ik had blijkbaar bepaalde verwachtingen van bijvoorbeeld de kerkelijke omgeving. Enerzijds gebaseerd op de principes die er zouden moeten leven. Anderzijds misschien ook wel op basis van de eigen investeringen die we daar meer dan 25 jaar gedaan hebben. Helaas blijkt soms bijna het tegenovergestelde van wat ik verwacht had. Het gaat me niet om ’terug betaald’ te moeten worden, maar wel om het ontbreken van een (geestelijk/mentaal) support in de strijd en een proces als wat ik door maak. Ik wil absoluut niets af doen aan de goedbedoelde blijken van meeleven/kaartjes in de eerste weken na het incident in Augustus, of het bloemetje, een fruitmand, etc. Maar daarna cq er tussendoor is het vrijwel ijzig stil geworden en dat is moeilijk als je zelf wel gewoon aan het door strijden bent en soms diep in de put zit.
Het voelt als het bekende spreekwoord: uit het oog uit het hart. Wie weet wat er misschien op de achtergrond wel gebeurd, maar het juist dit niet weten of er in betrokken zijn creëert eenzaamheid. En uiteindelijk is dat niet oké, niet voor mijn mentale, geestelijke gezondheid. Maar zeker ook niet voor wat de kerk zou moeten en kunnen zijn. Zelf realiseer ik me des te meer dat anderen die door een soortgelijk proces met verlies, sterven, ziekte, etc. heen(ge)gaan (zijn) mogelijk ook deze ervaringen kunnen hebben en waarin ikzelf misschien ook wel te veel onzichtbaar voor hen aan de zijlijn heb gestaan. Misschien wel omdat ik dacht dat anderen het deden, maar niet mijn eigen individuele verantwoordelijkheid hierin heb onderkend. Ik ga verder geen theologisch verhandelingen houden over wat er goed of fout is, ik had alleen de hoop dat het anders zou zijn geweest en dus zeker niet alleen voor mezelf.
Natuurlijk sta ik er niet helemaal alleen voor. Gelukkig is er het gezin, de familie, de directe en indirecte vriendenkring, de collega’s van het werk, de mede-imkers, het revalidatie team en mede revalidanten, etc. Met een ieder uit die groepen heb je een ander gesprek, een andere invulling, een andere kijk maar hetzelfde doel dat ik nastreef- de beste versie van mezelf worden die ik kan zijn met de beperkingen die er ook zijn. Ik hoop weer wat voor de ander te kunnen betekenen zodra ik weer op de been ben.
Kun je niet wachten op de volgende blogpost van Frank om te lezen hoe het opbouwen hem verloopt? Bezoek dan zijn blog en lees alvast zijn andere verhalen: https://hemianopsie.wordpress.com/.
