Anouk is een creatieve dertiger die werkt in de reclame-industrie. Zij deelt elke maand een nieuw verhaal. Zo hoopt zij andere jonge mensen te helpen. In deze blogpost vertelt ze meer over prikkelgevoeligheid sinds haar herseninfarct.
Sinds mijn herseninfarct ben ik veel bewuster geworden van prikkels. Geluid, drukte, licht… dat zijn bekende triggers. Maar wat ik niet had verwacht, is dat ook iets als de wind een rol kan spelen.
Wind voelt op het eerste gezicht onschuldig. Je denkt er niet over na, tot je merkt dat je lichaam anders reageert.
Ik ontdekte het eigenlijk per toeval. Afgelopen winterperiode ben ik een paar keer naar het strand gegaan voor een wandeling. Elke keer na ongeveer een uur werd ik onwijs misselijk en duizelig (voor mij vaak een teken van overprikkeling), maar ik snapte niet zo goed waarom.
Ook op de fiets met tegenwind, of gewoon wandelend in de buurt, gebeurde hetzelfde.
Pas later viel het kwartje: op al die momenten stond er (veel) wind. En blijkbaar is dat voor mijn hoofd een prikkel waar ik gevoelig voor ben geworden.
Wat mij helpt
Sinds ik dit door heb, kan ik er beter mee omgaan. Ik pas kleine dingen aan:
- Op de fiets met tegenwind: muziek via een koptelefoon
- Op het strand: oorwarmers of iets dat de wind deels tegenhoudt
- Bewuster pauzes nemen: eerder stoppen als ik merk dat mijn lichaam signalen geeft
Het klinkt simpel, maar het maakt echt verschil.
Het belangrijkste wat ik heb geleerd
Het gaat er niet om dat je alle prikkels kunt vermijden. Dat is onmogelijk.
Maar wél dat je leert herkennen:
- Wat zijn mijn triggers?
- Hoe reageert mijn lichaam?
- Wat kan ik aanpassen om het draaglijker te maken?
Voor mij is wind er daar één van. En door dat te weten, kan ik keuzes maken die mij helpen in plaats van tegenwerken.
Onverwachte prikkels blijven… onverwacht. Maar hoe beter je jezelf leert kennen, hoe minder onverwacht ze eigenlijk worden.
En soms zit de oplossing in iets kleins, zoals een koptelefoon, een warme oorwarmer… of gewoon even stoppen en naar jezelf luisteren.
