Het leven houdt niet op na een herseninfarct. Als iemand dat weet, dan is het de boomlange dierenarts Peter Bracht wel. Zijn levenslust overwint alles. In deze blogpost vertelt Peter over zijn onverwachte plasavonturen in de stad, waarbij zelfs een zak kattenvoer geen obstakel vormt.
Vele wegen leiden naar Rome, en waar een wil is, is een weg. En als je moet, moet je wat.
Als ik binnen Den Haag reis met de HTM, heb ik altijd een overstap op Centraal. Onderweg naar huis heb ik dan de keuze tussen tram 2, 3, 4 en 6 of bus 24. Tram 6 stopt lekker dicht bij de flat, dus die valt dan wegens gebrek aan uitdaging af. Dan liever lijn 2, is ook makkelijker in- en uitstappen, zit veel comfortabeler en het is iets verder lopen (10 minuten). Lijn 3 en 4 is minder comfortabel zitten, maar wel iets verder lopen (15 minuten). Dan bus 24: zit oké, verder lopen dan 6, minder lopen dan 2, 3 en 4. Maar het loopt wel lekkerder, namelijk op een geasfalteerd fietspad, in plaats van bij de andere lijnen waar ik op betegelde fietspaden loop. Omdat ik mijn linkerbeen niet altijd even hoog optil, dreig ik wel eens te struikelen over een ietwat scheefliggende tegel. Vandaar mijn voorkeur voor asfalt: ik loop dan sneller en ben minder gefixeerd op de vloer.
Ik drink veel thee overdag, dus het wil wel eens gebeuren dat ik mijn reis even onderbreek voor een plaspauze. Soms plas ik wild, soms ga ik een gebouw binnen en gebruik ik na netjes vragen het toilet daar. Dit leidt wel eens tot hele ondernemingen, laat ik het plasavonturen noemen.
Ik was net onderweg naar huis vanaf winkelcentrum Loosduinen met lijn 2 en ik moest, ondanks dat ik voor vertrek met de zak kattenvoer voor Kluts (van een merk dat ik nooit zelf verkocht, maar dat nu van een preferred supplier van Evidensia is) nog even was geweest, desondanks almaar nodiger plassen. Bij halte Spui was de nood zo hoog dat ik uitstapte om op avontuur te gaan. Ik dacht aan de Hema, de Bijenkorf en Novotel Suites omdat ik daar de weg ken, en ging aan het einde van het perron de roltrap op met de zak voer in mijn rechterhand.
Buiten zag ik het Asta Casino. Bij de balie, met daarachter een aantal grote sterke mannen, vroeg ik of ik de wc mocht gebruiken. De wc was alleen voor gasten, en omdat het mij tot gast maken gepaard zou gaan met veel rompslomp (fouilleren enz.), werd ik verwezen naar de Burger King een paar deuren verderop. Daar moest ik de trap op, mij vasthoudend met de rechterarm waarin ik nog steeds de zak Purina Pro Plan met ISFM-keurmerk had.
Eenmaal boven bemerkte ik een tekort aan muntjes van 50 cent in mijn broek- en jaszakken, benodigd om de wc binnen te komen, en ik ging de trap weer af, wederom volledig vertrouwend op mijn sterke rechterarm met de zak voer. Weer de straat op, naar een tentje aan de overkant: Ekmeci. Het zag er gezellig uit en het rook er heerlijk. De wc was beneden in de kelder. Dus trap af met kattenvoer, plasje gedaan zonder kattenvoer, waarbij ik vanwege het lage plafond met mijn 2,03 meter nog maar net rechtop kon staan. Weer de trap op en naar buiten naar halte Centrum, waar bus 24 ook stopt.
Zeven minuten wachten met de zak voer op de grond tussen mijn voeten. De bus komt aan, hoge instap, dus flink leunen op de rechterarm met de zak voer en tegelijkertijd inchecken en via een opstapje een plek gevonden. En rijden maar. Het lopen met de lege blaas op het asfalt ging prima. En de zak voer is heelhuids aangekomen bij ons thuis.
Ja ja, je moet wat als je moet. Morgen weer muziek maken met Toon en Paul bij muziekschool Voorburg, en de rest van de dag vrij. Wij gaan met de fiets. Kan ik ook hele verhalen over vertellen: de plasavonturen tijdens het fietsen naar de andere kant van de stad.
