Elke maand deelt Monique over wat haar bezighoudt in haar leven met NAH. Deze keer vertelt ze over haar eerste ervaring met haar nieuwe vrijwilligerswerk. Over hoe ze haar grenzen tegenkomt, de teleurstelling verwerkt en ontdekt dat iets proberen ook waardevol is als het niet loopt zoals gehoopt.
Ik zou jullie vertellen over mijn voetbalreis, mensen met een verstandelijke beperking begeleiden op hun vakantie. Het was een mooie week, de gasten waren enthousiast en fantastisch, de mede-begeleiders geweldig, we hadden prachtig weer en een toplocatie, maar toch…
Ik wilde het proberen
Iets nieuws
Een nieuwe kans
Een onbekende reis
Een voetbalreis vol avonturen
Om te ontdekken wat ik kon
Wat ik aan kon
Want misschien als ik er echt voor ga
Kan ik iets betekenen voor die ander
Een lach
Een moment
Er gewoon zijn
Doen wat je leuk vindt
En voelen dat je ertoe doet
Maar al snel werd het
Te druk
Te veel
Te veel prikkels
Te veel geluid
Te veel moeten
Te weinig slaap
Mijn hoofd bleef draaien
Mijn lijf werd moe
Altijd aan staan alsof er geen uitknop bestaat
Grenzen die ik pas voel als ik er al overheen ben
Alles was nieuw, onwennig, zoekend naar mijn plek
En ergens wist ik het al: dit wordt zwaar
Te zwaar
Toch deed ik het omdat proberen ook betekent
Dat je mag ontdekken wat niet bij je past
En dan komt het balen
Het gevoel van wéér falen
Dat verdrietige stemmetje:
Het lukt wéér niet…
Het voelt alsof ik terug bij af ben
Ik mezelf moet bewijzen
Mijzelf iets kan verwijten
Maar dit is geen falen…
Dit is juist leren, leren waar mijn grenzen liggen
Leren dat te veel ook echt te veel mag zijn
Ik wilde iets betekenen voor die ander
Maar ik mag óók iets betekenen voor mezelf
Dus ja
Ik heb het geprobeerd
En het doet pijn dat het niet lukt zoals ik hoopte
Maar ergens tussen vermoeidheid en verdriet
Zit ook een grote overwinning:
Ik heb het gedaan!
En soms is het antwoord gewoon:
Kut NAH
Dit is niet het juiste vrijwilligerswerk
Niet deze keer
En dat mag ook!
Liefs,
Just me, Monique