Rob schreef een boek over zijn ervaringen rondom zijn hersenbloeding: Het even is uit mijn leven. De blogposts die worden gedeeld op Hersenletsel.nl zijn dan ook gebaseerd op de hoofdstukken uit Robs boek. In deze blogpost deelt Rob hoe het herstelproces na zijn hersenbloeding doorgaat, maar het tempo afneemt – en hoe hem dat frustreert. Maar opgeven? Dat is geen optie.
Mede op advies van het Roessingh heb ik contact gezocht met een lokale fysiotherapiepraktijk. Ik kom terecht bij een fysiotherapeut die de focus legt op mijn balans, conditie en spierkracht. Tweewekelijks oefen ik met verschillende apparaten en krijg ik opdrachten mee voor thuis.
Tijdens een van de ontmoetingen vraagt ze gericht naar de ervaringen in het Roessingh. Ik ben super enthousiast over deze organisatie, maar ik geef terloops ook aan dat het PMT-traject vroegtijdig was gestopt. Een week later adviseert ze me contact op te nemen met InteraktContour, een organisatie die gespecialiseerd is in de begeleiding van mensen met een niet-aangeboren hersenletsel (NAH).
Op internet vind ik de organisatie, en ik ontdek de nodige raakvlakken met mijn situatie. Ik meld me aan omdat ik denk die extra ondersteuning wel te kunnen gebruiken. Ik heb voldoende ervaren mezelf soms behoorlijk tegen te komen.
Relatief snel na mijn aanvraag ontvangen we iemand bij ons thuis voor een intake. Na afloop zegt ze de ingewonnen informatie met haar team te delen, en is hoopvol dat ik kan deelnemen aan hun programma.
Als ik m’n mail open, zie ik dat de aanvraag om mijn rijbewijs weer te activeren bij de RDW is aangekomen. Tegenwoordig kan je dergelijke zaken snel en makkelijk via internet doen. En hoewel mijn fijne motoriek nog niet zo fijn gaat, is het wel weer een oefening. Ik typ alles zo’n beetje drie keer, voordat alle fouten eruit zijn. Gelukkig heb ik tijd zat.
Ik zie in de aanvraag al wel dat er de nodige stappen gezet dienen te worden voor ik dat roze pasje weer legaal kan gebruiken. Een half uur achter de laptop is genoeg, zowel voor het invullen van de aanvraag als voor mezelf. De concentratie die nodig is, vergt veel van mijn hoofd.
Bij steeds meer activiteiten valt me dat op. Ik kan mezelf steeds beter redden, maar die vermoeidheid blijft. Er is weinig nodig om al te verlangen naar mijn stoel. Steeds vaker las ik een korte pauze in. En vaak ook preventief, in plaats van wachten tot ik mijn grens bereikt heb.
Het herstelproces gaat door, maar neemt in tempo af. De grote stappen die ik in het Roessingh maakte zijn verleden tijd. Ik moet het doen met een trager wordende vooruitgang. En soms komt me dat enorm de keel uit. Ik word alleen al moe van het met mezelf bezig zijn. Alles wat ik doe en denk, vraagt continu afstemming en besluitvorming alvorens ik tot uitvoering kan overgaan.
Het gevoel bekruipt me steeds vaker dat ik er wel een keer klaar mee wil zijn. Als je een been hebt gebroken, krijg je gips. En na een week of vijf ben je die breinaald om de jeuk aan te pakken zat, maar weet je gelukkig wel dat je nog maar een week moet volhouden. Want dan gaat het gips eraf en kan je weer als vanouds doen wat je wilt.
Dat gevoel heb ik steeds vaker. Ik wil terug naar wat en wie ik was, ik ben het zat om me zo enorm aan te moeten passen. Klaar met alle adviezen en geduld opbrengen. Ik wil weer knallen.
Die momenten zijn zwaar en vergen het uiterste van mij. Toch wil ik niet opgeven of toegeven aan mijn beperkingen. Dat versterkt alleen maar mijn falen. En als ik iets niet wil, is het falen. Project ‘R’ zal slagen, zonder in te leveren op kwaliteit. Indien nodig wil ik de doelen wel bijstellen, ook het tijdpad.
Voortschrijdend inzicht is onderdeel van bijna elk project, dus waarom mijn project niet? Ik pak mezelf weer op en zie het maar als een test. En een test wil je zo goed mogelijk maken, toch?
Wil je Robs boek lezen? Bestel dan een of meer exemplaren van zijn boek door een mail te sturen naar hetevenisuitmijnleven@gmail.com. Rob heeft het boek in eigen beheer uitgegeven en stuurt het graag naar je op voor €15,- inclusief verzendkosten!
