Rob schreef een boek over zijn ervaringen rondom zijn hersenbloeding: Het even is uit mijn leven. De blogposts die worden gedeeld op Hersenletsel.nl zijn dan ook gebaseerd op de hoofdstukken uit Robs boek. In deze blogpost reflecteert Rob op het belang van rust nemen en lief zijn voor jezelf, ondanks zijn perfectionisme en fysieke beperkingen. Ook neemt hij moeilijke beslissingen, zoals het verkopen van zijn motor en speedbike.
Maathouden, rustig aan doen, lief zijn voor jezelf. Allemaal termen die ik in veelvoud heb gehoord en ook allemaal heel erg heb gewaardeerd. Maar uitvoering geven aan dergelijke opdrachten is een andere zaak. En dat geldt misschien voor bijna iedereen. Uit alle gesprekken die ik heb gehad met professionals, familie, vrienden of collega’s komt dit thema naar voren. Het is haast een maatschappelijk thema dat we onszelf soms te makkelijk verwaarlozen. De druk is hoog en we zijn allemaal meesters in het ontwijken van echte interventies. Voor mij is dat niet anders. Tijdens een bezoek van één van mijn teamgenoten komt dit ook aan de orde. We hebben een redelijk overeenkomstige instelling en werkwijze die op dat moment helder inzicht geeft in ons beider valkuil.
Wel weten wat goed is voor de ander, maar tegelijkertijd ontkennen en datzelfde advies voor onszelf omzeilen. Het levert een hilarisch moment op en we lachen er hard om. Het schateren wordt bulderen, als ik haar beloof ook echt rustig aan te doen. Met de aanvulling dat dan wel zo snel mogelijk te willen bereiken, en ook de beste te willen zijn in ‘rustig aan doen’, ontkracht ik de hele boel weer.
Toch is dat moment me heel erg bijgebleven omdat het me duidelijk maakt hoe ik gewend ben te denken en te handelen. En met die wetenschap kan ik weer komen tot het bijstellen van mijn ambities.
De enorme drang om me te bewijzen en te onderscheiden zit zo diep in mijn DNA dat het me dus soms ook in de weg zit.
Ondanks mijn fysieke vooruitgang constateer ik dat er beperkingen zijn die niet lijken te verdwijnen of minder worden. Mijn evenwicht en concentratie vragen veel aandacht en energie. Deels komt dit voort uit mijn verminderde kracht en coördinatie. Dit wordt versterkt door de enigszins vertraagde verwerking van wat mijn ogen zien en mijn hersenen kunnen verwerken.
Dat betekent ook dat ik extra moet uitkijken in het verkeer. Het gebruik van mijn speedbike heeft al eerder tot discussie geleid. En om valpartijen, of erger, te voorkomen, besluit ik dat de speedbike maar verkocht moet worden.
Bij het aanvragen van mijn rijbewijs hou ik rekening met een lange wachttijd of eventueel extra testen of onderzoeken. Maar tot mijn grote verbazing ontvang ik een brief van de RDW dat ik alle voertuigen die ik eerder mocht besturen, ook nu weer mag gaan gebruiken.
Maar ondanks deze toestemming zie ik mezelf niet op de motor stappen. Hoewel ik dat super graag zou doen, voel ik me niet vertrouwd genoeg. Mijn linkerbeen zou bij een noodstop bijvoorbeeld direct steun moeten kunnen bieden. Ik heb daar ernstige twijfels over.
Dus hoewel ik enorm gehecht ben aan mijn motor en mooie trips en reizen maken, besluit ik ook deze te verkopen. Gelukkig tref ik voor zowel de speedbike als mijn motor zeer enthousiaste kopers en zijn beide deals snel gesloten.
Na ruim 30 jaar actief motor te hebben gereden kan ik op een geweldige tijd terugkijken en pakt niemand me deze ervaringen meer af. Die herinneringen helpen mij bij het afscheid nemen van deze hobby.
Wil je Robs boek lezen? Bestel dan een of meer exemplaren van zijn boek door een mail te sturen naar hetevenisuitmijnleven@gmail.com. Rob heeft het boek in eigen beheer uitgegeven en stuurt het graag naar je op voor €15,- inclusief verzendkosten!
