Elke maand deelt Monique over wat haar bezighoudt in haar leven met NAH. Deze keer deelt ze over nieuw vrijwilligerswerk. En niet zomaar vrijwilligerswerk! Ze laat zich door haar NAH niet tegenhouden en gaat er volledig voor.
Ik ga het gewoon proberen! Of het wijs is? Vast niet. Of het slim is? Misschien niet. Is het leuk? Jazeker!
Laat ik even bij het begin beginnen. Jaren geleden kwam de organisatie SET-reizen al onder mijn aandacht, vakanties voor mensen met een verstandelijke beperking. Wat mooi dat dit bestaat en wat een prachtig werk doen de mensen die dit begeleiden. Dit was toen een constatering en verder deed ik er niks mee.
Tot het een paar weken geleden weer op mijn pad kwam en ik las dat ze vrijwilligers zochten die meegaan op de reizen/vakanties als extra begeleider. Hoe leuk is dat!
Vrijwilligerswerk, voor een doelgroep die mij altijd aan het hart lag en dan ook nog eens mee op vakantie! Klinkt als een droom ‘baan’, toch.
Ik pluisde hun website uit en werd steeds enthousiaster. Dit was mijn kans, nu is het moment, ik heb tijd hiervoor en ik kan zeker een handje helpen.
Ik heb alleen zelf NAH…hmmm…en ja hoor, daar kwamen de beren op mijn pad.
Is dit niet veel te zwaar, te vermoeiend, te veel prikkels? Je staat 24/7 aan en dat een week lang. Je kent de deelnemers niet, je mede-collega’s/begeleiders niet, je deelt een slaapkamer met een collega. Slaap ik dan überhaupt wel? Hoe druk is zo’n dag/week?
Allemaal vragen die door mijn hoofd schoten en waar je het worst-case scenario op los kan laten, maar waar je eigenlijk van tevoren ook geen antwoord op hebt, want je weet het gewoonweg (nog) niet.
Ik vulde online het formulier in en drukte op ‘verzenden’. We gaan het wel zien.
Afgelopen week mocht ik op gesprek komen met nog twee kandidaten.
Het gesprek werd overruled door deze twee andere kandidaten, twee heren, die dit werk al deden voor een andere organisatie maar daar niet tevreden waren. Zij vertelden honderduit wat er bij die ander mis ging en hoeveel ervaring ze al hadden, waar ze allemaal al geweest waren en blablabla… Ik stond na ruim een uur buiten met een overprikkeld hoofd en nog met al mijn vragen… ik wilde eigenlijk teruggaan en kijken of zij nog een half uurtje had, maar bedacht toen…ik bel haar morgen wel voor een nieuwe afspraak één op één.
De volgende dag was ze mij een halfuur voor. Ze had het gevoel dat ik niet vrijuit had kunnen spreken. Nou 1-0 voor haar want dat klopte. Ik heb in een klein uurtje telefonisch mijn verhaal verteld en ze was nog steeds blij met mij!
Ondanks alle beren op de weg die voor mij groter en groter werden, die voor twijfel en nog meer twijfel zorgden, heb ik JA gezegd. Want ik ben van mening…als je iets niet probeert, zal je het nooit weten.
Ik heb mijn wensen en beperkingen duidelijk gemaakt en waar het kan wordt hier rekening mee gehouden. Ik kan mezelf online aanmelden voor een vakantie waarvan ik denk: dat is leuk en haalbaar voor mij. Of het echt zo is ga ik vanzelf zien en meemaken.
Ik laat mijn NAH mij niet op voorhand beperken. En mocht het nu helemaal niet gaan…dan heb ik het in ieder geval geprobeerd.
Ik heb liever spijt van iets dat ik WEL gedaan heb, dan spijt van iets wat ik NIET gedaan heb!
Liefs,
Justme, Monique