Elke maand deelt Monique over wat haar bezighoudt in haar leven met NAH. Deze keer deelt ze een bijzonder leuk nieuwtje met ons. Wat dat nieuwtje is? Dat lees je in de blog.
“Alstublieft mam, een cadeautje”…en mijn zoon gaf mij een klein pakje. Ik zei hem: “Dat hoeft toch helemaal niet”, denkend dat het een bedankje was voor de vakantie van afgelopen januari. Toen waren wij dertig jaar getrouwd en hebben we onze kinderen met aanhang meegenomen naar Egypte.
Achteloos scheur ik het papier open en ik zie een “tegeltje”… Ik met mijn grote mond roep al direct: “Neem je ze mee op vakantie, krijg je zo’n kuttegeltje haha”… maar toen ik het tegeltje uitpakte en las wat er opstond kreeg ik tranen in mijn ogen…
En ik was, ja ik, enkele minuten stil… Er zat ook een kaart bij. Sjaak zat mij vol ongeloof aan te kijken, want meestal gaan er veel prikkels aan vooraf voordat ik in huilen uitbarst, zo’n NAH moment als alles mij even te veel wordt. Ik gaf de kaart aan Sjaak…en staarde door mijn tranen heen naar het tegeltje en naar Sjaak.
Ik keek mijn zoon en schoondochter aan. “Is het echt waar?”
Hun glimlach en ja-knik deden ons beide opvliegen en in elkaars armen storten.
Op het tegeltje stond:
“Alleen de allerbeste OUDERS worden gepromoveerd tot GROOTOUDERS”
en op het kaartje:
“Hoera, jullie worden opa en oma” In oktober 2026 hopen we ons wondertje te verwelkomen, dikke kus.
Blijdschap, verbazing, trots, vreugde, ongeloof, dankbaar, bezorgd, verrast, niet verwacht, liefde, opa en oma, een nieuwe generatie, we zaten in een rollercoaster van emoties. Echt, je doorgaat heel veel emoties bij het krijgen en hebben van hersenletsel, maar deze…deze zijn echt niet te vergelijken. Zo ongelofelijk blij, verwonderd, dankbaar, trots…echt, ik kan er geen woorden voor verzinnen.
“Ja, het is toch echt waar mam, je wordt oma!” “En pap, jij wordt opa!”
Toen ze ’s avonds weggingen zaten we nog na te glunderen op de bank. Opa en oma, wat een eretitel…eentje die je ooit hoopt te krijgen, maar waar je totaal, helemaal nul, niks, noppes, nada invloed op hebt.
En wij krijgen die! Wat prachtig!
Jullie begrijpen dat van slapen niet veel kwam die nacht, duizend-en-één gedachten en vragen. Benieuwd naar hoe onze zoon als vader zou zijn, mijn schoondochter als moeder, mijn dochter en haar vriendin als tantes, jongen of meisje, de kinderkamer, de toestand in de wereld, oppassen, verwennen, kinderkamer, welke naam…afijn, je kan het lijstje vragen vast ook wel verzinnen.
En toen kwam het moeilijkste, voor ons dan. En eigenlijk het meeste voor mij. Als grootouders in spé…onze mond houden. Want ze hebben het ons vroeg, in een heel pril stadium verteld, omdat mocht het misgaan wij het dan zouden weten en er voor ze konden zijn. Pas met drie maanden mochten we het kenbaar maken aan familie en vrienden! Pfff wat is dat moeilijk. Ik glom van trots en had de hele dag een glimlach van oor tot oor, maar kon niet vertellen waarom. Ik wilde het van de daken schreeuwen en de socials bombarderen maar ik, ja juist ik, moest geduld hebben…niet mijn sterkste kant.
Als jullie deze blog lezen is mijn schoondochter al bijna op de helft en gaan we horen of we een kleinzoon of kleindochter gaan krijgen. Ik ben bang dat ik hierover ook weer mijn mond moet houden. Ons maakt het totaal niet uit, zoals iedere opa en oma zal zeggen “als het maar gezond is”. Sjaak is ervan overtuigd dat het een meisje wordt, zijn kleindochter. Let maar op!
Ik weet het niet, beide zijn leuk en bijzonder, en het blijft een wonder. Jongen of meisje, beide even welkom! Wat het ook mag worden, we zijn nu al enorm trots op je en geloof mij…we zullen je enorm verwennen en enorm van je houden!
Liefs,
Just me,
(oma) Monique
Wie mij volgt op Facebook wist dit inmiddels al. Daar schreef ik dit gedichtje:
Er is een klein mini mensje op komst
Nog zo klein maar al zo dichtbij
Ons hart fluistert dankbaar
Wat zijn wij blij
Het leven maakt de cirkel rond
Zo puur en wonderlijk tegelijk
Wij worden opa en oma
Wat voelt dat rijk!
