Twaalf jaar geleden is het inmiddels, dat Cilia Halin (62) een herseninfarct kreeg. Op dat moment stond zij volop in het leven. Ze had een gezin en een drukke, maar fijne baan. Ze was kleuterleidster en voltooide acht jaar daarvoor een Masteropleiding Special Needs. Met deze kennis deed zij de intakegesprekken met nieuwe kinderen en hun ouders, had overleg met kinderdagverblijven en begeleidde kinderen met een rugzakje.
Ze veranderde op haar 50e van baan, omdat ze de nukken van haar manager niet langer wenste te verdragen. Net drie weken bezig in het tweetalig onderwijs trof het herseninfarct haar.
“Na het ziekenhuis heb ik acht maanden gerevalideerd, poliklinisch. Het was mega zwaar met twee verschillende therapieën op een dag, maar ik heb volgehouden. Ik moest het werk proberen op te bouwen, maar de directeur werkte me tegen. Ik mocht geen intakes en een-op-een begeleiding meer doen. Ik moest voor de klas staan en realiseerde me meteen dat ik mijn baan kwijt was…”
“Een regelrechte nachtmerrie was het gesprek bij het UWV. Dat is op ruzie uitgelopen. Bij een volgend gesprek werd ik volledig afgekeurd.” Tijdens het gesprek was haar hulphond Nola soms op de achtergrond te horen. Cilia is de CVA-verpleger die met het idee van een hulphond kwam, heel dankbaar. “Dat was echt een geweldig idee.”
Verhaal vertellen
“In een later stadium kwam ik af en toe gelijkgestemden tegen. Ik vertelde ze over het leven met NAH en hoe ik met mijn restverschijnselen omga, zoals concentratiestoornissen, moeite met plannen en energiebeheer. Die mensen zeiden dat ik zo goed kon vertellen. En toen ging het balletje rollen. Via-via ben ik voorlichting gaan geven aan professionals, zoals fysiotherapeuten, ergotherapeuten en verpleegkundigen. Ik kan inderdaad goed vertellen, maar als mensen mij vragen gaan stellen wordt het lastig. Dat geeft niet, want dan wordt goed zichtbaar dat ik echt wat mankeer.”
Ambassadeurstraining
Na verloop van tijd kreeg Cilia er lucht van dat de patiëntenvereniging ambassadeurs zocht en is ze de ambassadeursopleiding gaan volgen. Nu geeft ze hier en daar voorlichting. Zo is ze te gast geweest bij een
groep geneeskundestudenten. Ook sprak ze een keer een sociaal wijkteam van MEE.
“Die mensen hingen aan mijn lippen. Ze snappen de zaken nu beter, zoals de wijkbewoner die zich de ene keer wel zelf kan douchen en aankleden en de andere keer nog maar nauwelijks. Dit soort voorlichting is broodnodig.”
De toekomst
Voor de toekomst zijn er twee belangrijke zaken in Cilia haar leven. Voor de korte termijn is dat de Nijmeegse vierdaagse.
“Als door-en door Nijmeegse had ik al langer het plan om de Vierdaagse te lopen, maar er kwam altijd wat tussen. Nu kan dat niet meer. Drie van mijn broers en een neef gaan hem dit jaar, 2024, namens mij lopen; zij zijn mijn benen. Toen ik onlangs mijn verjaardag vierde, heb ik iedereen gevraagd om die vier te sponsoren voor hersenletsel.nl; de reacties waren geweldig!”
Voor de langere termijn heeft Cilia wel een heel ambitieus plan. Ze wil een one-woman show gaan doen, met echte optredens in echte theaters. Ze kan hierbij de steun gebruiken van Pepijn, die ze kent van de
ambassadeurstraining. “We zoeken nu iemand die ons een zetje kan geven om binnen te komen in de theaterwereld. Viggo? ”
Cilia heeft al een optreden gedaan tijdens de afsluiting van de ambassadeurstraining. Zonder teveel in detail te treden denk ik dat er in haar eerste show malariamedicijnen en het gedrag van de slak voorbij komen.
Dit artikel werd eerder geplaatst in Hersenletsel Magazine 2 van 2024 en werd geschreven door Thea van der Wekken. Sommige jaartallen en Cilia haar leeftijd zijn geüpdatet.
