Op 2 juli 2024 verandert het leven van de nu 25-jarige Dylano in één klap. Letterlijk. Twee straten van huis raakt hij met zijn auto van de weg en botst frontaal tegen een woning. De oorzaak? Nog steeds onbekend. Geen beroerte, niet dronken en geen afleiding van een telefoon. Hij was onderweg naar Eindhoven om vrienden op te halen voor een optreden van Tom Odell in de Ziggo Dome. Wat een leuke avond moest worden, werd dat allesbehalve.
Een nieuwe realiteit
Door de klap loopt Dylano diffuus axonaal letsel (DAI) graad 3 op – een zware vorm van beschadiging aan de hersenzenuwen waarbij ook de hersenstam kan worden geraakt. In zijn hersenen ontstaan talloze kleine puntbloedingen, waardoor allemaal kleine hersenbloedingen ontstaan. Dylano raakte in een coma van vijfenhalve week. Wanneer hij weer wakker wordt, begint een nieuwe realiteit. Eentje waar niets meer vanzelfsprekend is.
Van coma naar revalidatie
Na het ontwaken uit zijn coma volgt een intensieve opname van tien weken in revalidatiecentrum Adelante in Hoensbroek. De gemiddelde leeftijd op de afdeling is 65+.
“De gemiddelde leeftijd op zijn afdeling lag vrij hoog; er waren vooral veel ouderen,” vertelt hij. “Maar vreemd genoeg voelde ik me er toch thuis.”
Zijn begintoestand is zwaar: hij kan niet zelfstandig op de rand van het bed zitten. Zijn linkerarm werkt niet helemaal, en voor zijn linkerbeen draagt hij een orthese om überhaupt te kunnen afzetten.
Maar er is iets wat hem overeind houdt. Iets wat sterker is dan elke diagnose.
De drijfveer die alles veranderde
Sinds zijn jeugd is Dylano gefascineerd door nieuws, verhalen en actualiteit. Zijn studie journalistiek is alles voor hem. Zijn doel tijdens de revalidatie was dan ook de terugkeer naar zijn studie.
Iedere therapeut op de afdeling merkte het: de gedrevenheid, het vuur. Het werd hem gegund, maar niemand wist of het haalbaar was.
Na vier à vijf maanden – amper een week nadat hij klinisch ontslagen werd – stond Dylano alweer in Tilburg. Terug in de collegezaal. Veel te vroeg volgens de meesten, maar precies op schema volgens zijn eigen herstel.
Tijdens de revalidatie haalde hij zelfs zijn propedeuse. “Ik denk dat het allerbelangrijkste is dat ondanks dat iedereen zegt dat het niet gaat, dat je blijft geloven in jezelf.”
Het revalidatiecentrum blijft hem als jonge patiënt nauwgezet volgen. Hij komt jaarlijks terug voor een terugkomdag om te checken of alles goed blijft gaan.
Zijn leven na de intensieve revalidatieperiode
Dylano woont weer op zichzelf en is weer begonnen aan zijn studie, het tweede jaar van de opleiding journalistiek. Zijn energie is beperkt: na school moet hij een paar uur slapen. Hoewel hij dagelijks aan zijn ongeluk wordt herinnerd, weet Dylano dit om te zetten in kracht:
“Mijn studie is wat ik wil en wat ik leuk vind en dan moet daar ook alles voor wijken, letterlijk.”
Een andere mooie uitspraak van Dylano:
“Stel grote doelen voor jezelf waar je naartoe kunt werken in kleine stappen. En vooral: eigenwijs zijn.”
Een podcast als houvast en als cadeau aan anderen
Toen het mentaal slecht ging richting het einde van Dylano’s revalidatie, begon hij met het opnemen van een podcast. Wat begon als een manier om grip te krijgen, groeide uit tot een volledige podcastserie:
“Een reis naar herstel” – waarvan inmiddels zes afleveringen online staan.
Elke aflevering belicht een ander stukje van het revalidatieproces. Niet alleen door zijn ogen, maar juist ook vanuit de mensen om hem heen die hij heeft geïnterviewd. Als afsluiting volgt nog een aflevering waarin hij zelf terugblikt op het hele traject.
Wat hij wil meegeven
Vooral aan jonge mensen wil Dylano iets duidelijk maken. Hij wil zijn verhaal delen om anderen te steunen. Zijn verhaal kan hierin een inspiratiebron zijn voor degenen die iets soortgelijks doormaken.
Hoe het nu gaat met Dylano
Op 3 november 2025 – zijn verjaardag – ging Dylano opnieuw naar een concert van Tom Odell. De cirkel is rond, al is het leven dat hij nu leidt totaal anders dan dat van vóór het ongeluk. Zo had hij na het concert drie dagen nodig om te herstellen van alle indrukken, emoties en prikkels.
Hij is nog steeds dezelfde journalist in wording. Nog steeds nieuwsgierig, gedreven, gedisciplineerd. Maar nu met een verhaal dat hij nooit had willen hebben, maar dat hij vastbesloten is betekenis te geven.
Dylano zou dan ook graag meer voor de doelgroep willen betekenen, en natuurlijk: “Het liefst als journalist.”
Toch wil Dylano eerlijk zijn over waar hij nu staat. De weg vooruit blijkt zwaarder dan hij tijdens zijn revalidatie had durven vermoeden. Waar studeren lange tijd zijn houvast was, merkt hij nu dat zelfs een beperkt rooster van drie keer twee uur per week al te veel van hem vraagt. Die constatering doet hem veel: “Juist omdat ik me tijdens mijn hele revalidatie heb vastgehouden aan het idee dat ik weer zou kunnen studeren.”
Dat betekent niet dat de hoop verdwenen is. Integendeel. Dylano blijft met goede moed werken aan zijn herstel en probeert te accepteren dat vooruitgang niet altijd betekent dat alles weer wordt zoals het was. Het wordt beter, maar er zijn grenzen. De toekomst ligt nog open – misschien alleen anders dan hij ooit had gedacht.
