Erna | Gezond gaan slapen, ontwaken op de i.c.

Erna | Gezond gaan slapen, ontwaken op de i.c.

De 62-jarige Erna van Beek uit Baflo in Groningen heeft tot 27 december 2016 ‘Leve het leven’ als levensmotto. Ze werkt in een verzorgingshuis en in de zorg zit haar hart: de bewoners zijn altijd blij haar te zien. Ze houdt van muziek en een feestje, maar kent ook momenten van rust. Wel vraagt ze zich nu af of ze het werk in deze coronatijd nu had aangekund als ze erin was teruggekeerd. Ze is moeder van drie dochters, heeft drie schoonzoons en is oma van twee kleinzoons en een kleindochter.

In december 2016 valt Erna, met een gebroken pols als gevolg. Een week later, op tweede kerstdag, de verjaardag van haar kleinzoon, is ze wat verkouden en heeft oorpijn. Een geluk bij een ongeluk is dat een dochter haar de volgende dag voor de controle zal ophalen. Maar die dag blijven de gordijnen dicht, wordt de deur niet geopend: het is duidelijk dat er iets aan de hand is!

Bij een vriendin wordt de huissleutel opgehaald, men belt 112 en het ambulancepersoneel ramt de deur open met een zuurstofcilinder. Al in coma wordt Erna met spoed vervoerd naar het Martini ziekenhuis in Groningen. Daar wordt via een ruggenprik geconstateerd dat de pneumokokkenbacterie heeft geleid tot meningitis (een ontsteking van de hersenvliezen), encefalitis (een acute ontsteking van het hersenweefsel) en een sepsis (een ontstekingsreactie van het lichaam op een infectie, die zo ernstig verloopt dat weefsels beschadigd raken en orgaanfuncties uitvallen). Ze is in septische shock en wordt aanvankelijk op de i.c. beademd.

Na een aantal dagen ontwaakt ze en ze moet alles weer opnieuw leren. De neuroloog voorspelt dat ze, ondanks de diverse hersenletsels, binnen twee jaar weer ‘de oude’ zal zijn. Fijn, want ze wil graag weer aan het werk en gewoon leven. Maar zijn voorspelling komt niet uit.

In juli start de poliklinische therapie in revalidatiecentrum Beatrix oord om Erna te leren hoe om te gaan met het hersenletsel. Maar na een terugval door het harde werken, krijgt ze uitval van haar linkerarm en -been. Daarop volgen drie weken ziekenhuis en daarna wordt ze opgenomen op de interne afdeling van het revalidatiecentrum. Ze raakt door alles overprikkeld: licht, kleuren, geluid, beweging en emoties. Ze ligt tussen de therapieën door op bed, houdt de gordijnen dicht, oordoppen in en een zonnebril op. Weer thuis kan ze ook niets verdragen: de kleinkinderen kunnen maar vijf minuten om haar heen zijn en bezoek kost haar zoveel energie en prikkels.

Ze leeft tweeëneenhalf jaar in absolute stilte en ervaart geen kwaliteit van leven. Een neuropsychiater van Noorderbrug in Groningen schrijft amantadine voor, een medicijn dat aan parkinsonpatiënten wordt gegeven. Dat medicijn is haar redding en zorgt ervoor dat ze op een zondagmorgen ‘uit haar bubbel’ komt! Haar huisarts begeleidt haar daarbij intensief. Ook hij merkt het verschil. Hoewel ze niet meer ‘de oude’ kan worden, kan ze toch meer activiteiten ondernemen en is ze van mening dat het leven nu de moeite weer waard is!

Erna legt uit wat de huidige lichamelijke, cognitieve en sociale gevolgen zijn: de linkerkant van haar lichaam is aangedaan, vooral de aansturing en de kracht van het been. Soms draagt ze een brace om haar arm. Ook heeft ze balansproblemen, dus als het nodig is, loopt ze met een stok. Haar speciale driewielfiets is een ‘easy rider’, dit is haar hulp-, sport- en vervoermiddel en ze maakt deel uit van een facebookgroep voor volwassenen met een driewielfiets. Ook maakt ze gebruik van een traplift.

Cognitief is haar korte- en langetermijngeheugen slecht en is haar probleemoplossend vermogen sterk verminderd. Soms vindt ze pas dagen later de oplossing voor een probleem. Ze heeft moeite met ‘schakelen’ en twee dingen tegelijk doen, maar vooral de overprikkeling en overbelasting ‘nekken’ haar nog regelmatig. Ze moet erg om haar grenzen denken, pas achteraf krijgt ze vaak de problemen. Haar hoofd is dan, zoals ze het noemt, een bijenkorf met allemaal zoemende, vliegende bijen. En is ze nog te ver gegaan, dan ligt ze één of meerdere dagen in het donker in bed. Dan is ze echt ziek en duizelig.

Ook de schoolse taken, zoals lezen, zijn aangedaan. Haar woonbegeleidster helpt daarom met het doen van aanvragen van toeslagen en dergelijke. Vóór de coronatijd gingen ze soms een stille supermarkt in om drie boodschapjes te halen, helaas is dit door corona niet meer te doen voor haar. Nu bestelt ze haar wekelijkse boodschappen bij een Coop in het dorp en laat die bezorgen. Sociaal leeft ze in een klein wereldje, waar haar vriendin, overbuurvrouw en kinderen veel geduld met haar moeten hebben.

Het is een heel proces geweest, want ze raakte bijna in een psychose. Ze snapt niet hoe dit kon gebeuren: ze ging ‘gezond’ slapen en dagen later werd ze wakker op de i.c. Ze vermoedde een complot, maar nu realiseert ze zich dat ze gewoon pech heeft gehad. Alles is inmiddels op z’n plek gevallen. Maar als ze teveel afspraken maakt, raakt ze overbelast en wordt duizelig. De ‘oude’ Erna kan ze niet meer zijn, want de ‘rem’ moet op haar activiteiten. Nu moet ze bewust omgaan met zichzelf, kan niet meer rennen en vliegen, maar is daardoor ook veel aardiger voor zichzelf geworden. Het kringetje van sociale contacten wordt langzamerhand groter.

Als ze terugdenkt aan de acute fase herinnert ze zich dat ze gezond ging slapen, maar wakker werd op de i.c. Er is haar verteld dat door de druk op de hersenen ze daar vluchtgedrag vertoonde, heel onrustig werd en grote ogen opzette. Het was geen delier. Alleen haar middelste dochter wist haar rustig te krijgen. Organen leken uit te vallen, maar herstelden zich weer. De druk in de hersenen werd te hoog, er werd gesproken over een schedellichting, maar door medicatie is dit ook net goed gegaan, dus ze heeft geluk gehad! Ze is heel blij met de mogelijkheden die ze nu heeft, wil uit het leven halen wat ze kan en 113 worden. Haar naasten zijn heel belangrijk, want ze geven haar de spirit om door te gaan met het leven. Ondanks haar situatie gaat ook hun leven door. De kleinkinderen van 3, bijna 7 en bijna 8 jaar zijn een rijkdom. Het zijn echte vreugdebrengers en zorgen voor een ‘big smile’.

Aanvankelijk voelt ze zich eenzaam na de gebeurtenissen, want ze kent niemand met NAH. En voor buitenstaanders is NAH niet te begrijpen. Maar het lotgenotencontact met de groep in Groningen voelt aan als een warm bad, want ze hoeft niets uit te leggen en dat geeft zo’n goed gevoel!

Bekijk activiteiten van Hersenletsel.nl regio Oost in onze agenda.

De brunch, die twee jaar geleden gehouden werd, werd heel druk bezocht. Volgend jaar wil Erna telefoondienst gaan doen voor de vereniging en ze is bezig om voor de lotgenoten op een mooie locatie in Warffum een groep te starten. Het is heel fijn om contact te leggen met mensen die ze anders niet tegenkomt, maar door corona is dat moeilijker geworden.

Erna ziet de toekomst positief in, want ze is blij met iedere kleine vooruitgang. Ze hoopt dat de geplande activiteiten door kunnen gaan, want ze wil graag wat voor andere mensen betekenen en zou graag op een positieve manier herinnerd worden. Aan de lezers van het Hersenletsel Magazine heeft ze het volgende advies:

“Kijk niet naar wie je was, want dat maakt verdrietig, maar kijk wie je nu bent en probeer te genieten van kleine dingen. Als je tevreden bent met jezelf, hebben de dagen een gouden randje.”

Dit artikel werd eerder gepubliceerd in het Hersenletsel Magazine 1 2022 en is geschreven door Ans van Reuler.