Dé vereniging voor patiënten met niet-aangeboren hersenletsel en hun naasten

Word lid
Home » Ervaringsverhalen

Ervaringsverhalen

Nieuwe blog: KioNAH

Kiona (31) kreeg op haar 29e een herseninfarct. Zij heeft een baby van 9 maanden. Elke vier weken deelt zij hier haar verhaal als jonge moeder met NAH met jullie.

‘Ga ik het doen of laat ik het voor wat het is?’. Maanden confronteerde ik mezelf met mijn mini dilemma. Ik geef namelijk anderen als advies om te doen waar hun hart ligt zodat ze later niet kunnen zeggen ‘had ik maar…’ . Zelf schuif ik mijn eigen verhaal opzij door mijn social media angst. Ik heb lang getwijfeld om mijn verhaal te delen. Ik had tot 2022 geen social media dus dit is een grote stap voor mij. 

Nieuwe blog: Just me... Monique

Elke twee weken neemt Monique jullie mee in haar leven met NAH. In dit tweede blog gaat het over valkuilen bij NAH; in haar geval: ontremming.

Iedereen kent ze wel: valkuilen. Steeds weer denk je nu ga ik dit of dit niet meer doen want dat werkt niet of gaat steeds mis. Voordat je het weet gebeurt het dan toch weer en denk je... shit, trap ik er weer in of vergeet ik dit of dat toch weer. 

NIEUW: Just me...Monique

Elke twee weken neemt Monique jullie mee in haar leven met NAH. In dit eerste blog stelt zij zich aan jullie voor!

Willy: Kracht uit spiritualiteit is de engel in mijn kerstboom

De engel in mijn kerstboom? Dat kan heel veel zijn. Mijn therapeut, die mij altijd weer opvijzelt. Lieve mensen die er voor me zijn, gewoon zomaar, of als ik iets niet kan. De natuur waar ik gelukkig weer van kan genieten. Maar de engel die ik voor deze inzending heb gekozen is de kracht die ik sinds het ongeluk haal uit spiritualiteit. 

Onze engel in de kerstboom heeft vier poten

Ik had nooit zo veel met honden. Met hun opgewonden gedrag en zo’n bek vol kwijl. In tegenstelling tot mijn man, die is opgegroeid met honden. Maar als je allebei fulltime werkt en een druk leven hebt, past daar geen hond in. Dat vond mijn man gelukkig ook. Tot ik na mijn herseninfarct arbeidsongeschikt werd en hele dagen alleen thuis kwam te zitten. ‘Een hond is fijn gezelschap hoor’, opperde mijn man. Ik was niet echt overtuigd, maar ik gunde hem een hond. Niet alleen mijn leven maar ook zijn leven stond op z’n kop.

De cfx-methode in Nederland is de engel in mijn kerstboom.

In juli 2019 ben ik getroffen door een hersenbloeding. Ja, de term "een hersenaandoening zet je leven op z'n kop" kan ook ik beamen. Van een heerlijk leven met familie, vrienden, feestjes en hard werken naar een leven waarbij de dag begon om 9.00 uur en vijf uur later weer voorbij was door overprikkeling en vermoeidheid. Maar van mezelf mocht ik niet klagen want fysiek gezien ben ik goed hersteld, heb ik het geluk dat ik zelfstandig kan wonen en zelfs korte stukjes met de auto kan rijden. 

Langzaam oppakken!

Ik had nogal wat hobby’s, vóór ik hersenletsel kreeg. Eén van die hobby’s was koken. Geweldig vond ik dat – tenminste, als ik er de tijd voor had. Eerst snuffelen in allerlei receptenboeken, dan een heerlijk menu samenstellen, familie of vrienden uitnodigen om te komen eten, uitgebreid boodschappen doen om de mooiste groenten en de lekkerste ingrediënten op de kop te tikken, mooie menukaarten maken, de tafel feestelijk dekken en uiteindelijk natuurlijk het koken, opmaken en serveren van de ene na de andere smakelijke gang. Druk? Ja, dat wel. Maar vooral ontspannend – vond ik toen.

EEN GELUKSTREFFER: MIJN VIOOL

‘Het voelt alsof ik terug ben op de kleuterschool, we zo allemaal een stukje appel krijgen en dan gaan beginnen met het kringgesprek.’

Esther Kaper: ‘Op Vaderdag ben ik dankbaar voor wie mijn vader was en is’

Pas op latere leeftijd kwam Esther erachter dat haar vader ‘anders’ was dan andere vaders door niet aangeboren hersenletsel. Ze realiseert zich wat ze heeft gemist.

Sommige dromen moest ik opgeven, maar deze droom niet…

Mijn restverschijnselen die ik heb overgehouden aan mijn hersenbloedingen en hersenstamoperatie, hebben er onder andere voor gezorgd dat mijn juffen carrière na twee jaar en vijf maanden al tot zijn einde kwam. Nog niet goed en wel gestart, en al gestopt. Wat een verdriet was dat. Nog steeds mis ik het hoor. Zoals ik al vaker schreef, die speciale momenten in het schooljaar mis ik nog wat extra zonder een eigen klas. Sinterklaas is anders, een paaseierenrace is in je uppie lang zo leuk niet en de waterspelletjes als het binnen te warm werd, verlies ik nu sowieso.