Dé vereniging voor patiënten met niet-aangeboren hersenletsel en hun naasten

Word lid
Home » Ervaringsverhalen

Ervaringsverhalen

College van Stan Laurel

Op 25 September heb ik 5 jaar afasie. Het gaat goed met mij. Mijn afasie is er nog. Maar ik kan aardig praten. Mensen merken vaak niet dat ik afasie heb. Dikke boeken lezen zit er nog niet in. Soms lees ik  boeken van vroeger, van vóór mijn herseninfarct, dat werkt!
Acteren met tekst, zit er ook niet in. Zelfs bij een kleuterliedje loop ik vast. Ik weet wel waar het lied over gaat, maar ik kan de tekst niet opzeggen of zingen.

De Afasiefluisteraar

Een paardenfluisteraar die voelt en ziet veel aan een paard. Een dierenarts die weet ook veel van paarden, maar dat is geen fluisteraar. Ze zeggen wel  eens, dat een paardenfluisteraar ooit zelf een paard geweest is. Dat is natuurlijk handig, want zo’n paard praat ook niet veel.
 

Protocol liefde

Het vriest. Het is heerlijk warm in mijn  bed. Knus tegen mijn geliefde: verwarming voor mijn voeten en mijn ziel. Wat is dat mooi als je met een ander mens kan leven. Met mensen naast me sta ik sterker in het leven.

Ik kijk naar de TV. Een ziekenhuis. Een baby die net geboren is. De moeder ligt bij te komen van een keizersnede. Een gemaskerde arts legt de baby  tegen de huid van de vader. De reuk, de warmte zijn een eerste ervaring.  

 

Vijf jaar terug voelde ik me echt angstig. Ik voelde me alleen. In een onbekend bed.

Afasieland

Na mijn herseninfarct ben ik bijna 4 jaar verder. Ik heb in 4 jaar veel geleerd van mijn afasie en ook van anderen.

De wereld draait door

De Wereld draait door’ begrijp ik. ‘Pauw’ komt niet binnen

Kaaskop

Ik doe mee aan een auditie voor een spotje voor Kaas. Ik heb al een paar audities gedaan. Ik kan geen zinnen onthouden.

Martin Mens

Columnist Martin Mens wist als acteur en theatermaker heel goed hoe je kunt communiceren zonder taal. Hij kon niet vermoeden dat hij die vaardigheid nog eens nodig zou hebben vanwege afasie.