Dé vereniging voor patiënten met niet-aangeboren hersenletsel en hun naasten

Word lid
Home » Ervaringsverhalen

Ervaringsverhalen

Wieke

Wieke is getrouwd met Hugo en de trotse moeder van drie kinderen. In 2008 verandert het leven van haar en haar gezin ingrijpend: Hugo krijgt een ernstig herseninfarct en houdt daar onder andere afasie aan over. In deze columns  laat Wieke u meeleven met de belevenissen van haar gezin.

Chrissy

Sinds mijn hersenstaminfarct, 9 jaar geleden, ben ik ook de twijfelachtige trotse eigenaar van een spasticiteit. De spierspanning in de linkerzijde van mijn lichaam ligt sindsdien hoger dan die van de rechterkant en dat is mede oorzaak van het spasme en krampen in kuiten en tenen en dergelijke. In het dagelijkse leven is het gelukkig een van dingen waar ik wel minder last van heb dan van de cognitieve problemen, behalve als ik echt te moe wordt en mijn linkervoet nog moeilijker van de grond komt, mijn linkerarm wat zwaarder aanvoelt en ik minder goed kan grijpen.

Ingrid

Ik ben in 2007 geopereerd aan een laaggradige hersentumor. Ik had pas in de gaten dat de soms slepende voet daardoor kwam toen men mij vroeg of mijn voet wel eens sleepte. Toen ik revalideerde werd dat slepen weer geconstateerd toen ik op de loopband liep. Ze beschreven het als ‘als je loopt neemt je rechter been je linker been mee’. Zo nu en dan laat ik van alles uit mijn handen vliegen en ook op het aanrecht stoot ik er door mijn ongecontroleerde bewegingen van alles af.

Gerda

Ik heb ooit met een beenspasme een masseur van rond de 100 kilo bijna over zijn tafel heen getrokken. Ongelooflijk wat er gebeurt tijdens een heftig spasme. Vooral als je bedenkt dat ik met diezelfde benen maar amper kon lopen.

Blog van Siemon Vroom

Siemon Vroom kreeg in 2007 een beroerte. Sindsdien is hij half-gehandicapt en heeft hij last van afasie. Als ervaringsdeskundige blogt hij over de wereld van niet-aangeboren hersenletsel. Met zijn website weerhandig.nl helpt hij mensen zo zelfstandig mogelijk te leven.

Mensenwerk

Het is zaterdag 17 februari 2018. Ik heb een hersensinfarct. Net als tien jaar terug. En weer beland ik in het Flevoziekenhuis. Rond het oude ziekenhuis is een nieuwe 'schil' gebouwd. Het is twee keer zo groot geworden. Het oude gebouw zie je niet meer; je ziet een nieuwe modern gebouw. Dubbel zo groot en ook dubbel zo veel dokters en patiënten. 
 

College van Stan Laurel

Op 25 September heb ik 5 jaar afasie. Het gaat goed met mij. Mijn afasie is er nog. Maar ik kan aardig praten. Mensen merken vaak niet dat ik afasie heb. Dikke boeken lezen zit er nog niet in. Soms lees ik  boeken van vroeger, van vóór mijn herseninfarct, dat werkt!
Acteren met tekst, zit er ook niet in. Zelfs bij een kleuterliedje loop ik vast. Ik weet wel waar het lied over gaat, maar ik kan de tekst niet opzeggen of zingen.

De Afasiefluisteraar

Een paardenfluisteraar die voelt en ziet veel aan een paard. Een dierenarts die weet ook veel van paarden, maar dat is geen fluisteraar. Ze zeggen wel  eens, dat een paardenfluisteraar ooit zelf een paard geweest is. Dat is natuurlijk handig, want zo’n paard praat ook niet veel.
 

Protocol liefde

Het vriest. Het is heerlijk warm in mijn  bed. Knus tegen mijn geliefde: verwarming voor mijn voeten en mijn ziel. Wat is dat mooi als je met een ander mens kan leven. Met mensen naast me sta ik sterker in het leven.

Ik kijk naar de TV. Een ziekenhuis. Een baby die net geboren is. De moeder ligt bij te komen van een keizersnede. Een gemaskerde arts legt de baby  tegen de huid van de vader. De reuk, de warmte zijn een eerste ervaring.  

 

Vijf jaar terug voelde ik me echt angstig. Ik voelde me alleen. In een onbekend bed.

Afasieland

Na mijn herseninfarct ben ik bijna 4 jaar verder. Ik heb in 4 jaar veel geleerd van mijn afasie en ook van anderen.