Dé vereniging voor patiënten met niet-aangeboren hersenletsel en hun naasten

Word lid
Home » Ervaringsverhalen » Sommige dromen moest ik opgeven, maar deze droom niet…

Sommige dromen moest ik opgeven, maar deze droom niet…

Mijn restverschijnselen die ik heb overgehouden aan mijn hersenbloedingen en hersenstamoperatie, hebben er onder andere voor gezorgd dat mijn juffen carrière na twee jaar en vijf maanden al tot zijn einde kwam. Nog niet goed en wel gestart, en al gestopt. Wat een verdriet was dat. Nog steeds mis ik het hoor. Zoals ik al vaker schreef, die speciale momenten in het schooljaar mis ik nog wat extra zonder een eigen klas. Sinterklaas is anders, een paaseierenrace is in je uppie lang zo leuk niet en de waterspelletjes als het binnen te warm werd, verlies ik nu sowieso. Het gewone lekkere kletsen en werken met kleuters heb ik gelukkig nog steeds als vrijwilligster, maar ook dat staat nu al even stop. Ik mis het kleutergekeuvel!

Toen ik eenmaal lekker op weg was met revalideren en het lopen weer goed onder de knie had, had ik mij nooit gerealiseerd dat fietsen ook iets zou zijn dat nog een hele opgave zou worden. En het werd zo moeilijk, dat ik uiteindelijk besloot om mijn fiets te verkopen. Ik was niet verkeersveilig dus erg onverstandig om dan het drukke verkeer in te gaan. Vanaf het moment dat ik mijn fiets de straat uit zag rijden op een groene auto, zag ik door mijn tranen iets anders moois ontstaan. Ik werd helemaal vrolijk van een mooie bakfiets! Ik zocht de mooiste uit die ik kon vinden en maakte begin november 2020, zoals jullie weten, een proefrit. Het ging goed, ik zat heerlijk stabiel en het zag er nog hip uit ook. Wij zeiden: “doen!” Het voorjaar van 2021 zouden we de bakfiets online bestellen zodat ik in het eerste voorjaarszonnetje mijn eerste kilometers zou kunnen fietsen. We hebben het kopen van een bakfiets alleen een paar maanden tot een jaar vooruit geschoven, want ik ga toch eerst voor een ander vervoersmiddel met vier wielen.

Vanaf juli 2021 ben ik namelijk meerdere keren per dag buiten met een kinderwagen! Ja, ik zal het even iets minder cryptisch omschrijven dan het daadwerkelijk is, want inmiddels kan je er niet meer om heen. Ik ben zwanger! Arrian en ik worden papa en mama en Puck (de hond - red.) wordt grote zus! We zijn enorm blij en zo trots als een pauw! De droom om ooit mama te worden leefde al van kleins af aan en werd akelig verstoord door mijn hersenletsel. Maar, inmiddels zijn we in een modus beland in ons leven waarin wij besloten om voor gezinsuitbreiding te gaan! We kunnen niet wachten!

Voordat ik zwanger raakte, was ik bang dat mijn restverschijnselen zouden verergeren door een zwangerschap. Ze verergeren namelijk al als ik een beetje ziek ben, dus ik wist echt niet wat er zou gebeuren als er sowieso al een hele hoop veranderd in je lichaam. Maar, tot nu toe voel ik mij heel goed! Ik ben inmiddels 16 weken zwanger en al meerdere keren in het ziekenhuis geweest voor controles. De verloskundige kon ik meteen overslaan en vanaf de eerste echo ben ik onder behandeling in Maastricht. Ik weet nog goed dat ik tegen Arrian zei toen we naar huis gingen na mijn hersenstamoperatie in 2016: “De volgende keer dat we samen in het ziekenhuis komen in Maastricht, is het voor iets leuks.” Vink! De artsen in het ziekenhuis houden mij goed in de gaten en ik heb inmiddels een mooie verzameling echo’s. Je zou bijna kunnen zeggen ‘spaar ze allemaal’, haha!

Jammer genoeg kunnen we nog niet ‘live’ shoppen, maar we hebben samen al heel wat online uitgezocht. Zo gaan we voorbereid op pad als de winkels straks weer open mogen, want ik gok dat we niet de enige zijn die nu het babyshoppen on hold hebben moeten zetten. We zijn wel al begonnen met het opruimen van de toekomstige babykamer en het kantoor van Arrian. De babykamer gebruikten we als kamer voor de stofzuiger, een kledingrek, het sorteren van de was en mijn hometrainer die meer stof heeft gevangen hier dan km’s heeft gemaakt. De andere kamer was een logeerkamer en een plek om te werken. Mijn eigen bed en bureau zijn hier naartoe verhuisd toen we gingen samenwonen, maar we hebben besloten om het te verkopen. Arrian heeft een groter bureau gekocht zodat het thuiswerken soepeler verloopt. Het bed staat uit elkaar gehaald op de babykamer (iemand nog een bed kopen??). Het bureau was daarentegen snel verkocht en is vorige week al opgehaald. Het kledingrek en de stofzuiger heb ik verhuisd naar de nieuwe werkkamer en de fiets moet nog. We hebben bij een Zweedse meubelzaak al een fijne kast gezien voor op de werkkamer waar niet alleen onze administratie en de vakboeken van Arrian in komen te staan, maar het allerbelangrijkste wat in de kast komt te staan zijn voorleesboeken! Toen ik op de pabo zat was ik niet weg te slaan bij de boekhandels en kwam ik dan ook wekelijks met een nieuwe collectie thuis. “Ik heb maar meteen de hele serie gekocht”. Eindelijk mogen de boeken van zolder af (anders hadden ze in mijn eigen klas gestaan) en mag ik ze een mooi plekje gaan geven in een boekenkast. Om ze daarna allemaal één voor één voor te lezen aan ons kindje! Ik heb er zo’n zin in!

Het bloggen zal dan ook ietsjes gaan veranderen. Het gaat nog steeds over mij, ik blijf krabbelen en ik krabbel nog steeds op. De focus gaat alleen worden verlegd. Hoe maken wij ons klaar voor gezinsuitbreiding, wat komt er allemaal bij kijken en wat betekent dat voor mij? Ik kan niet wachten om jullie mee te nemen in de veranderingen van de komende maanden!

Ellen Hilberts. 

Ellen is ambassadeur van Hersenletsel.nl. Zij blogt regelmatig. Lees al haar blogs op haar Facebook pagina: https://www.facebook.com/ellenkrabbeltop/